Siatka przy autostradzie – siatki na wymiar

Przy drodze szybkiego ruchu siatka ma zwykle jedno z trzech zadań. Pierwsze to śmieci: kubki, torby, folie i ulotki wyrzucane z aut albo zwiewane z naczep. Przejdą przez rzadkie oczko, więc na pas przy polu albo ogrodzie bierz 2×2 cm. Drugie zadanie to granica – pas robót, plac postojowy, teren przy węźle. Tu wystarcza 4,5×4,5 lub 5×5 cm, bo siatka ma wyznaczyć linię i zatrzymać człowieka, który chciałby pójść na skróty.

Trzecie zadanie to zwierzyna. Sarna ani dzik nie przeciśnie się przez oczko 8×8 czy 10×10 cm, a rzadka siatka mniej łapie wiatr, więc długie przęsła stoją spokojniej. Gdy jedna siatka ma robić dwie rzeczy naraz, na przykład zatrzymywać śmieci i zagradzać drogę zwierzętom, wybierz gęstsze oczko i grubszy sznurek. Rzadkie oczko przepuści drobne śmieci. Gęste z mocnym sznurkiem zrobi jedno i drugie.

Przy autostradzie na siatkę działa przede wszystkim wiatr. Każda przejeżdżająca ciężarówka pcha przed sobą falę powietrza, a na otwartym terenie wieje i bez niej. Sznurek 2 mm wystarczy, gdy siatka wisi nisko i krótko, na przykład przez kilka tygodni robót. Na granicę, która stoi przez cały sezon i ciągnie się przez kilkaset metrów, bierz 3 albo 4 mm. Taki sznurek mniej się wyciera na słupkach i lepiej znosi ciągłe szarpanie.

Grubość 5 i 6 mm ma sens tam, gdzie siatka styka się ze zwierzętami albo z ostrymi krawędziami: kątownikami, stalowymi słupkami, krawędzią bariery. Dzik napiera na siatkę całym ciężarem. Sarna potrafi wpaść w nią w biegu. Grubszy sznurek przyjmuje takie szarpnięcie i nie strzępi się od razu przy zaczepie. Oczko i grubość wybierasz osobno, ale w tym dziale rzadkie oczka idą zwykle w parze z grubszym sznurkiem.

Polipropylen jest lekki. Kilkadziesiąt metrów siatki z oczkiem 4,5 cm i sznurkiem 3 mm zwiniesz w tobół, który dwie osoby przeniosą bez wózka. Na budowie drogi to się liczy, bo strefa robót przesuwa się co kilka dni: zdejmujesz siatkę ze słupków, zwijasz, przenosisz sto metrów dalej i zakładasz od nowa. Nie potrzebujesz do tego dźwigu ani spawarki.

Ten sam sznurek znosi pełne słońce na otwartym poboczu i trzyma kolor przez kilka sezonów. Nie rdzewieje, więc sól z jezdni i błoto spod kół nie niszczą go tak jak drutu. Mróz mu nie szkodzi. Siatkę zwiniętą na zimę rozwiniesz wiosną i zawiesisz ponownie. Przed zwinięciem otrzep ją tylko z liści i błota i przesusz, żeby nie leżała mokra przez kilka miesięcy w magazynie.

Wykonawca przebudowuje zjazd przy węźle i musi oddzielić strefę robót od pola i ścieżki dla pieszych na długości 360 m. Słupki stoją co 3 m, siatka ma mieć 1,5 m wysokości. Kierownik dzieli długość na trzy części po 120 m, bo tyle dwie osoby przeniosą naraz i tyle da się założyć w ciągu jednej zmiany. Do wysokości dodaje kilka centymetrów na zaczep przy ziemi.

W konfiguratorze wpisuje trzy siatki 120 na 1,6 m, oczko 4,5×4,5 cm, sznurek 3 mm, kolor żółty, bo granica ma być widoczna dla ludzi na budowie. Dostaje trzy siatki z obszytymi brzegami, każdą w swoim wymiarze, gotową do zawieszenia. Płaci za 576 m². Gdy front robót przejdzie dalej, zdejmuje pierwszą część i przenosi ją na koniec. Po zakończeniu budowy zwija wszystkie trzy i odkłada na następną.

Siatka zatrzymuje śmieci, wyznacza granicę i utrudnia zwierzynie wyjście w stronę jezdni. Nie zatrzyma za to pojazdu, który zjedzie z drogi, i nie zastąpi bariery ochronnej ani ogrodzenia, które zarządca drogi stawia na stałe wzdłuż trasy. Jeśli na danym terenie obowiązuje projekt organizacji ruchu albo wymagania zarządcy, siatkę dobierasz jako uzupełnienie, a nie w miejsce tego, co przewiduje projekt.

Siatka nie zastępuje też nadzoru. Na budowie ktoś musi sprawdzać, czy po nocy nie ma w niej dziury, czy zaczepy trzymają i czy nikt nie zostawił przejścia. Wytrzymałość całości zależy od słupków, kotew i naciągu, które dobierasz sam do gruntu i długości przęseł. Sama siatka niesie tyle, ile pozwalają jej podpory. Przy dobrze dobranych podporach robi swoje przez cały sezon.