Zadaszenie w ogrodzie – siatki szyte na wymiar

Taras ma cztery metry długości wzdłuż ściany domu i trzy metry głębokości. Na krawędzi tarasu stoją trzy drewniane słupy, a nad nimi belka. Właściciele chcą, żeby winorośl posadzona przy słupach przeszła górą do ściany domu. Między belką a ścianą rozpinają trzy linki, a na nich siatkę.

Wymiar siatki: 4 metry wzdłuż domu, 3 metry od belki do ściany. Oczko 10 cm, bo winorośl owija się wąsami i grubymi pędami, a z dołu siatka ma być niemal niewidoczna. Sznurek 5 mm, bo dorosła winorośl z gronami robi się ciężka. Kolor? Belka i słupy są bejcowane na ciemny brąz, ściana domu jest grafitowa – wybierają czerń, która zniknie na tle konstrukcji. Płacą za 12 metrów kwadratowych, tyle samo, ile zapłaciliby za zieleń.

Siatka na zadaszeniu jest widoczna z dołu, więc jej oczko wpływa na wygląd bardziej niż na ścianie. Oczko 10 cm ze sznurka 5 mm wygląda z ziemi jak cienka krata i znika, gdy tylko pojawią się liście. To najczęstszy wybór pod winorośl, glicynię, chmiel i dzikie wino.

Oczko 4,5 i 6 cm daje więcej punktów zaczepienia roślinom, które czepiają się krótkimi wąsami albo ogonkami liści – powojnikom, wiciokrzewom, męczennicy. Oczka 1 i 2 cm wybierasz pod jednoroczne pnącza o cienkich łodyżkach albo wtedy, gdy siatka wisi nisko, na przykład nad placem zabaw, i ma powstrzymać piłkę lecącą w stronę okna. Im gęstsze oczko, tym większy ciężar siatki na metr i wyższa cena. Przy dużych zadaszeniach często łączy się dwie siatki: gęstszą nad samym tarasem i rzadszą nad przejściem.

Na ścianie pnącze opiera się częściowo o mur, a jego ciężar spływa w dół, po pędzie. Na zadaszeniu jest inaczej: cała masa liści, pędów, owoców i wody po deszczu wisi na sznurku między punktami mocowania. Dlatego przy zadaszeniu sznurek ma większe znaczenie niż gdziekolwiek indziej w ogrodzie.

Pod pnącza jednoroczne, które co roku zaczynają od zera, wystarczy 3–4 mm. Pod wieloletnie – winorośl, glicynię, chmiel – bierz 5 albo 6 mm. Przy polach szerszych niż 2,5 metra dodaj pośrodku linkę albo belkę, na której siatka się oprze. Bez tego nawet gruby sznurek z czasem utworzy wyraźny brzuch, a pnącze zacznie zwisać nad głowami siedzących. Co wiosnę obejrzyj zadaszenie z dołu i dociągnij linki tam, gdzie siatka opadła.

Zadaszenie pracuje przez cały rok. Latem wiatr szarpie liśćmi, zimą na suchych pędach osiada śnieg. Siatka z polipropylenu przyjmuje te obciążenia sprężyście: ugina się, rozkłada nacisk na wiele oczek i wraca do kształtu, gdy obciążenie minie. Punkty mocowania dostają łagodny nacisk zamiast gwałtownych szarpnięć.

Ta sprężystość nie znaczy, że siatka rozciąga się bez końca. Napnij ją porządnie przy montażu – lekki zapas wystarczy, żeby pracowała razem z rośliną. Polipropylen nie rdzewieje i nie gnije, więc nie zostawia zacieków na belkach i ścianie domu. Jest odporny na słońce i trzyma kolor przez kilka sezonów, co przy zadaszeniu, które przez całe lato jest wystawione na pełne światło, ma znaczenie.

Siatka nad tarasem prowadzi pnącze poziomo i nadaje mu kształt dachu. Wyznacza miejsce, które z czasem staje się zielonym pokojem w ogrodzie. Nisko rozpięta zatrzyma też piłkę albo lotkę, zanim wylecą poza plac zabaw.

Nie jest jednak dachem w sensie budowlanym. Przepuszcza deszcz, więc pod nią meble mokną tak samo jak na otwartym tarasie. Nie usztywni chwiejącej się pergoli ani nie podeprze belki, która się ugina – konstrukcja musi być stabilna sama. Nie zastąpi też nadzoru nad dziećmi bawiącymi się pod zadaszeniem ani nie posłuży jako hamak. Po zadaszeniu nie wolno chodzić ani się wspinać, nawet gdy wygląda na gęste i mocne. Siatka robi swoje: trzyma pnącze tam, gdzie chcesz je mieć.