Wybieg dla indyków – siatki ochronne na wymiar

Indyki ciężkich ras, hodowane na mięso, są zbyt masywne, żeby latać, i ściany wysokości półtora metra wystarczą im z zapasem. Inaczej jest z rasami lekkimi, takimi jak indyki miedziane czy czarne, i z młodymi ptakami. Te w kilka sekund wzlatują na ogrodzenie, a stamtąd na dach szopy albo drzewo.

Masz dwie drogi. Możesz podnieść ściany do dwóch metrów i liczyć, że indyki nie spróbują wyżej. Albo możesz zostawić ściany niższe i przykryć wybieg dachem z rzadkiej siatki. Dach jest pewniejszy: zatrzymuje wyfruwające indyki, a przy okazji jastrzębia, który poluje na indyczęta. Przy dużym wybiegu podeprzyj go w środku jednym lub dwoma słupkami. Słupek wyższy od ścian o kilkadziesiąt centymetrów sprawi, że dach ułoży się jak namiot i nie będzie zbierał wody na środku.

Świeżo wyklute indyczęta są małe i ruchliwe. Przeciskają się przez każde oczko większe niż dwa centymetry, a za matką czy ogrodzeniem nie zawsze potrafią wrócić. Na pierwsze tygodnie potrzebują więc zagrody z siatki 2×2 cm, najlepiej blisko budynku i z dachem.

Zagrodę dla indycząt robi się zwykle małą, z niskimi ścianami sięgającymi pół metra. Gdy ptaki podrosną, przenosisz je do dużego wybiegu, a gęstą siatkę zwijasz do następnego sezonu. Lekką zagrodę możesz też co kilka dni przestawiać na świeżą trawę – dwie osoby zrobią to w kilka minut.

Indyki wydeptują trawę szybciej niż kury, bo są cięższe i jest ich zwykle więcej na metrze. Dlatego wielu hodowców przestawia wybieg co kilka tygodni. Siatka z polipropylenu nadaje się do tego dobrze: sucha ściana długości kilkunastu metrów waży tyle, że jedna osoba zwinie ją i przeniesie, a druga w tym czasie przestawia paliki.

Ta sama lekkość pomaga przy sprzątaniu. Ścianę odpinasz z dwóch słupków, odchylasz i wjeżdżasz taczką po ściółkę. Zakładanie z powrotem to kilka zaczepów. Przy siatce z drutu taka operacja wymaga narzędzi i rękawic, przy sznurkowej wystarczą ręce. Po sezonie całą siatkę zdejmiesz w godzinę i schowasz w jednym worku.

Hodowca ma kilkanaście lekkich indyków i wybieg 10 na 6 m za stodołą. Stawia ściany 1,5 m z pasem 15 cm na przysypanie i dach. Zamawia dwie ściany 10 na 1,65 m, dwie 6 na 1,65 m i dach 10,2 na 6,2 m. Na ściany bierze oczko 4,5 cm i sznurek 4 mm, bo indory napierają mocno. Na dach – oczko 8 cm i sznurek 3 mm.

Kolor dobiera do miejsca: stodoła jest z ciemnego drewna, więc ściany będą grafitowe, a dach szary, bo z dołu ginie na tle nieba. Gdyby wybieg stał przy łące, wybrałby zieleń. Kolor ceny nie zmienia. Razem zamawia około 116 m² w pięciu pozycjach, wszystkie z obszytym brzegiem.

Wybieg dla indyków rzadko stoi na samych palikach. Często jedną ścianę tworzy stodoła, drugą stary płot, a resztę słupki z drewna albo rury. Każde z tych podłoży mocuje się inaczej i to ty wiesz, co masz pod ręką. Do drewna wystarczą zszywki tapicerskie albo gwoździe z szerokim łbem, do rur opaski, do muru kołki dobrane do cegły czy betonu.

Wspólna zasada jest jedna: zaczepiaj siatkę przez obszyty brzeg i rozkładaj punkty równo. Indory potrafią napierać na ścianę całym ciężarem, więc w miejscach, gdzie stoją najczęściej, przy karmidle i poidle, daj punkty gęściej. Narożniki wzmocnij dodatkowym zaczepem po obu stronach. Po tygodniu od montażu przejdź wzdłuż ścian i dociągnij to, co się poluzowało, bo nowa siatka zawsze trochę się układa.