Ogrodzenie boiska przy szkole – siatki szyte na wymiar

Oczko 10 cm zatrzymuje wszystkie duże piłki z lekcji wychowania fizycznego. Przejdą przez nie natomiast piłeczki tenisowe, piłki do unihokeja i małe piłki gumowe, którymi bawią się dzieci na przerwach. Jeśli boisko sąsiaduje z ulicą, a najmłodsi grają tuż przy ogrodzeniu, ten bok zamów z oczkiem 6 albo 4,5 cm.

Oczko 2 cm to rzadkość przy szkolnych boiskach. Wybierasz je wtedy, gdy przy ogrodzeniu stoi plac zabaw, piaskownica albo ogródek szkolny, do którego nie powinny trafiać nawet najmniejsze piłeczki. Pamiętaj, że gęstsze oczko to więcej sznurka w każdym metrze, a więc cięższa siatka i większe parcie wiatru na słupy. Na szkolnych boiskach najczęściej sprawdza się układ mieszany: duże oczko na większości boków i gęstsze tylko tam, gdzie obok bawią się najmłodsi.

Siatka przy szkolnym boisku pracuje więcej, niż się wydaje. Rano lekcje, po południu zajęcia pozalekcyjne, wieczorem mieszkańcy osiedla, w weekend festyn. Nawet jeśli strzały dzieci są słabsze niż dorosłych, liczba uderzeń w ciągu roku jest ogromna. Dlatego na boki boiska bierz przynajmniej 4 mm, a za bramkami 5 albo 6 mm.

Sznurek 3 mm i 2 mm ma sens przy krótkich bokach od strony budynku albo przy placu dla przedszkolaków, gdzie piłki lecą rzadko i lekko. Grubszy sznurek nie jest przy tym wyraźnie bardziej widoczny z daleka, za to wyraźnie dłużej znosi tarcie przy słupach i przy furtce, gdzie dzieci łapią siatkę rękami.

Ogrodzenie boiska przy szkole rzadko kończy się na samym boisku. Za bieżnią siatka zatrzymuje piłki, które wylatują poza tor, a przy skoczni w dal – te, które toczą się do piasku. Między boiskiem a placem apelowym siatka oddziela grających od uczniów, którzy czekają na lekcję na zewnątrz.

Od strony parkingu nauczycieli siatka chroni samochody przed piłkami, a od strony ulicy ogranicza wybieganie za piłką na chodnik. Każde z tych miejsc może mieć inne oczko, inną wysokość i inny sznurek. Zamawiasz je osobno, więc szkoła płaci tylko za tyle siatki i taką grubość, jakiej potrzebuje każdy fragment terenu. Przy planowaniu przejdź się po terenie z nauczycielem wychowania fizycznego – on najlepiej wie, gdzie piłki uciekają najczęściej.

Przy wielu szkołach stoją słupy starego ogrodzenia, często stalowe, czasem betonowe albo murowane. Siatkę zawieszasz na nich na górnej i dolnej lince, wpinając brzeg karabińczykami. Sposób kotwienia linek i ewentualnych nowych słupów zależy od gruntu i od tego, w jakim stanie są fundamenty – to ocenia ktoś, kto zna teren szkoły.

Jeśli słupy są niższe niż potrzebna wysokość siatki, można je przedłużyć albo postawić nowe tylko przy bokach, gdzie piłka leci wyżej. Prace na wysokości zlecaj osobom z odpowiednim sprzętem i rób je wtedy, gdy na boisku nie ma uczniów, najlepiej w ferie albo wakacje. Wrzesień zaczyna się wtedy od gotowego ogrodzenia, a nie od taśmy odgradzającej plac budowy.

Boisko ma 44 na 22 m i stoi na słupach o wysokości 4 m. Od ulicy szkoła zamawia siatkę 44 na 4 m z oczkiem 6 cm i sznurkiem 5 mm, bo tam przy ogrodzeniu bawią się młodsze dzieci. Na przeciwległy bok, od strony budynku, siatkę 44 na 4 m z oczkiem 10 cm i sznurkiem 4 mm. Za bramkami dwie siatki 22 na 4 m z oczkiem 10 cm i sznurkiem 6 mm.

Razem to 528 m² w czterech pozycjach. Od ulicy szkoła wybiera zieloną siatkę, która zlewa się z drzewami przy chodniku, od budynku – czarną, prawie niewidoczną z okien. Barwa nie zmienia kwoty. Słupy mają sprawne linki, więc komplet montażowy nie jest potrzebny. Konserwator wiesza całość w dwa dni wolne od lekcji.