Wybieg dla koni – siatki na wymiar

Siatka na wybieg nie zatrzyma wszystkiego i nie musi. Przez oczko 10×10 cm przejdzie pies, kot, zając i ręka dziecka sięgająca po marchewkę. Koń zostaje po swojej stronie, bo nie przeciśnie się ani głową, ani piersią. Przez 8×8 cm przejdzie mały pies, większy już nie.

Gęste 4,5×4,5 cm zatrzymuje znacznie więcej. Przyda się, gdy na tym samym terenie chodzą też kury, kozy albo psy, które nie powinny wbiegać pod kopyta. Kopyto w takie oczko nie wejdzie, więc ryzyko zaczepienia nogą maleje.

Oczko 2×2 cm zostawia za siatką prawie wszystko, co mniejsze od pięści. Stosuje się je na dolny pas ogrodzenia przy źrebiętach albo tam, gdzie chcesz oddzielić padok od ogrodu.

Pamiętaj tylko, że siatka zatrzymuje zwierzę, które do niej podchodzi. Rozpędzonego, spłoszonego konia zatrzymuje dopiero cały układ: siatka, napięta linka i mocne słupki.

Grubość sznurka dobierasz do tego, jak bardzo konie napierają na ogrodzenie. Sznurek 3 mm wystarcza na wewnętrzne podziały pastwiska, gdzie konie tylko podchodzą do siatki. Przy 4 mm masz zapas na przepychanki przy bramie.

Obwód pastwiska, przy którym stado biega, ociera się i próbuje skubać trawę po drugiej stronie, obsługuje 5 albo 6 mm. Grubszy sznurek dłużej znosi tarcie i ugryzienia, a przy tym jest lepiej widoczny – koń wyraźniej widzi granicę i rzadziej w nią wpada.

Sznurek 2 mm w tym dziale jest tylko przy oczku 2×2 cm, na pasy dolne i osłony, nie na główne ogrodzenie.

Grubszy sznurek kosztuje więcej, bo w każdym metrze jest więcej polipropylenu. Możesz więc zamówić obwód w 6 mm, a podziały w 3 mm i nie przepłacać tam, gdzie to niepotrzebne.

Masz prostokątny padok 30 na 40 metrów i chcesz ogrodzenie wysokie na 1,5 m. Obwód to 140 m. Bramę szerokości czterech metrów pomijasz, zostaje 136 m. Zamawiasz cztery kawałki, po jednym na bok, bo łatwiej je rozwiesić: dwa po 40 m i dwa po 30 m, przy czym jeden z krótszych pomniejszasz o bramę. Każdy ma wysokość 1,5 m.

Wybierasz oczko 10×10 cm i sznurek 6 mm. Zostaje kolor. Zielona siatka znika na tle trawy i drzew, czarna jest wyraźna z bliska, ale z daleka też ginie. Przy koniach płochliwych albo przy drodze możesz dać biały – koń widzi go z daleka. Cena nie zależy od koloru, więc wybierasz tylko pod oko i pod zwierzę.

W konfiguratorze wychodzi łącznie 204 m². Za tyle płacisz, a każdy kawałek przychodzi obszyty dookoła.

Siatka na padoku jest tak dobra, jak słupki, na których wisi. Przy koniach stawia się je zwykle co dwa, trzy metry, a w narożnikach i przy bramie dokłada podpory, bo tam napięcie jest największe. Górną krawędź przypinasz do napiętej linki, która przejmuje napór całego boku.

Dolną krawędź prowadzisz kilkanaście centymetrów nad ziemią albo przypinasz do drugiej linki. Przy samej trawie siatka szybciej się brudzi i zahacza o kosiarkę. Przy źrebiętach możesz zejść niżej, żeby młode nie przeszło dołem.

Elastyczną siatkę napinasz tak, by lekko ustępowała pod ręką. Za luźna zwisa i koń może się w nią zaplątać. Za mocno naciągnięta traci zdolność oddawania energii przy uderzeniu.

Rodzaj uchwytów zależy od słupków – drewno, rura czy beton potrzebują innych łączników i dobierasz je sam.

Konie wychodzą na padok także w styczniu, więc ogrodzenia nie trzeba zdejmować na zimę. Polipropylen nie nasiąka wodą, więc sznurek nie pęka po zamarznięciu i nie robi się sztywny jak drut. Mróz mu nie szkodzi.

Siatka jest odporna na słońce, dlatego latem nie blaknie po kilku tygodniach i trzyma kolor przez kilka sezonów. Nie gnije też w mokrej trawie przy dolnej krawędzi.

Zimą sprawdzaj dwie rzeczy. Po pierwsze, czy śnieg nie zasypał dolnej krawędzi tak, że konie mogą przejść górą po zaspie. Po drugie, czy po roztopach słupki nie poluzowały się w miękkim gruncie. Sama siatka zwykle wychodzi z zimy bez zmian.