Zagroda w pomieszczeniu: siatki na Twój wymiar

Oczko dobierasz do najmniejszego mieszkańca, który ma zostać za siatką. Szczeniak średniej rasy, kilkumiesięczne dziecko, królik w kojcu przy kanapie – dla nich oczko 4,5×4,5 cm jest wystarczające. Pyszczek przejdzie przez nie najwyżej do połowy, łapa utknie na wysokości nadgarstka, więc nikt nie przeciśnie się na drugą stronę.

Kot to inna historia. Jest gibki, a młody kot potrafi przecisnąć się przez otwór niewiele większy od swojej głowy. Do zagrody dla kota albo fretki wybierz oczko 2×2 lub 3×3 cm. Gęstsza siatka jest też lepsza tam, gdzie dziecko lubi wkładać palce w oczka – w drobniejszym oczku palec nie wejdzie dalej niż do pierwszego stawu. Oczko 6×6 cm sprawdza się przy dużym psie, któremu chcesz wydzielić miejsce przy drzwiach balkonowych, nie zasłaniając widoku na ogród.

Zagroda w pomieszczeniu często stoi tylko przez kilka godzin dziennie. Rano zakładasz siatkę w drzwiach kuchni, wieczorem ją zdejmujesz, żeby swobodnie przejść z kubkiem herbaty. Dlatego liczy się ciężar. Siatka z polipropylenu o oczku 4,5×4,5 cm i sznurku 3 mm w drzwiach o szerokości 90 cm waży tyle, co lekki ręcznik – podniesie ją jedną ręką nawet dziecko w wieku szkolnym.

Polipropylen nie chłonie wody, więc gdy pies obśliniony po spacerze opiera się o siatkę, wystarczy ją przetrzeć. Zdjęta siatka składa się do rozmiarów książki i mieści w szufladzie komody. Nie rdzewieje, nie skrzypi i nie zostawia śladów na framudze. Wraca do kształtu po każdym zwinięciu, bo obszyte brzegi trzymają oczka w rzędzie. Przy przeprowadzce zabierasz ją w kartonie z rzeczami do łazienki.

Siatka zatrzymuje dziecko, które napiera na nią rękami, i psa, który staje na tylnych łapach, żeby zobaczyć, co dzieje się w salonie. Ugina się i oddaje nacisk, zamiast twardo odbijać. To jej siła, ale też granica. Siatka trzyma, nie dźwiga – nie jest drabinką, po której można się wspiąć, ani hamakiem, na którym można usiąść.

Wytrzymałość zagrody zależy w dużej mierze od tego, jak i do czego jest przypięta. Haki w ościeżnicy z płyty wiórowej trzymają inaczej niż kotwy w betonowej ścianie, dlatego punkty mocowania dobierasz sam do swojego podłoża. Przy schodach siatka utrudnia dziecku wejście na stopnie, ale nie zastąpi twojego oka. Sprawdzaj co kilka dni, czy zaczepy nie poluzowały się od codziennego zakładania, a przy dużym psie wybierz sznurek 5 mm i gęściej rozmieszczone punkty.

Siatka w drzwiach jest widoczna z każdego miejsca w mieszkaniu, więc kolor ma znaczenie. Na białej framudze i jasnych ścianach biała albo beżowa siatka prawie znika. Grafitowa i czarna dobrze wyglądają przy drzwiach w kolorze antracytu, przy czarnych klamkach i w mieszkaniach, w których dominują ciemne meble. Zielona pasuje do wejścia na taras albo do pokoju pełnego roślin.

Niebieski i żółty wybierają rodzice, którzy chcą, żeby dziecko wyraźnie widziało, gdzie kończy się jego przestrzeń – jaskrawa siatka mówi „stop” bez słów. Szary zostaje dla tych, którzy nie chcą decydować. Wszystkie osiem barw kosztuje tyle samo, a brzegi obszywamy nicią w kolorze siatki. Gdy kupujesz dwie zagrody do sąsiednich pomieszczeń, możesz zamówić każdą w innym kolorze bez dopłaty.

Jedyne, co możesz do siatki dokupić, to zestaw montażowy. Składa się z linki 4 mm powleczonej PCV, śrub rzymskich, karabińczyków oraz zacisków. Kołków do ściany w nim nie znajdziesz – zależą od tego, czy wiercisz w cegle, betonie czy płycie gipsowej.

Zestaw przyda się przy szerokim otworze, na przykład przejściu z kuchni do salonu o szerokości 2,2 m, gdzie samymi hakami trudno utrzymać równą linię. Linkę rozpinasz u góry między ścianami, śrubą rzymską napinasz ją tak, żeby nie wisiała, a karabińczyki pozwalają zdjąć siatkę z linki jednym ruchem. W wąskich drzwiach zwykle wystarczą cztery haczyki w ościeżnicy i obszyte brzegi siatki, więc zestaw nie jest potrzebny.