Zagroda na tarasie – siatki szyte na wymiar

Dla dziecka siatka jest ścianą, przy której się bawi, i drabiną, po której próbuje wejść. Oczko 4,5 cm nie daje stopie dobrego oparcia, a dłoń nie zaciska się na nim tak łatwo jak na rzadszym. Dlatego przy dzieciach do mniej więcej czterech lat jest to rozsądna granica, a gęstsze oczka wybierasz, gdy maluch dopiero raczkuje i wszystko wkłada przez siatkę.

Dla psa siatka jest przeszkodą, którą sprawdza nosem i łapami. Pies średni i duży nie przeciśnie się przez 8×8 cm, a taka siatka jest lżejsza, mniej widoczna i przepuszcza więcej powietrza w upalny dzień. Jeśli na tarasie są jednocześnie pies i małe dziecko, przeważa dziecko – zostań przy 4,5 cm albo gęściej i dobierz grubszy sznurek dla psa. Rzadkie oczko 10×10 cm sprawdzi się przy dużym psie i starszych dzieciach, które siatki nie traktują jak wyzwania.

Taras z desek ma 5 m szerokości i 3 m głębokości, jednym bokiem przylega do ściany domu. Pozostałe trzy boki wychodzą na trawnik. Rodzina z dwulatkiem i beaglem chce zamknąć cały taras na wysokość 90 cm, z przejściem do ogrodu szerokości 80 cm w rogu. Wychodzą trzy siatki: front 420×90 cm (pięć metrów minus przejście) i dwa boki po 300×90 cm.

Wybierają oczko 3×3 cm, bo dziecko jest małe, i sznurek 4 mm, bo beagle lubi skakać. Kolor zielony, żeby siatka zlała się z trawnikiem; biały czy czarny kosztowałby tyle samo. W koszyku ląduje 3,78 + 2,7 + 2,7 = 9,18 m² siatki. Przejście zamykają osobną siatką 80×90 cm na karabińczykach, którą odpinają, gdy idą do ogrodu – to kolejne 0,72 m². Przy trawniku wbijają słupki co półtora metra, a przy ścianie domu siatkę przywiązują do haków.

Siatka wokół tarasu wyznacza granicę, której dziecko i pies nie przekroczą przypadkiem. Zatrzymuje malucha, który odchodzi za piłką, psa, który wyrywa się do furtki, i zabawki toczące się z desek. Dzięki niej możesz na chwilę odwrócić wzrok, żeby przewrócić kiełbaski na grillu, bez biegania za dzieckiem po ogrodzie.

Zagroda nie zastępuje jednak opieki. Dwulatek w końcu zrozumie, że siatkę można przesunąć, podnieść albo przejść po krześle, a pies – że da się ją podkopać przy trawniku. Siatka nie jest też ogrodzeniem posesji ani barierą przy oczku wodnym czy basenie, gdzie potrzebna jest stała konstrukcja i stały nadzór. Traktuj ją jako granicę miejsca zabawy, a nie zamek. Wtedy spełni swoją rolę przez wiele sezonów.

Zagroda bez wejścia szybko staje się kłopotem: przeskakujesz siatkę z tacą w rękach albo odwiązujesz ją kilka razy dziennie. Dlatego zaplanuj przejście od razu. Najprościej zostawić krótki fragment jako osobną siatkę zawieszoną na karabińczykach – odpinasz jedną krawędź, przechodzisz i zapinasz z powrotem. Można też postawić drewnianą furtkę i do jej słupków zamocować siatkę z obu stron.

Przejście umieść tam, gdzie i tak chodzisz: przy schodkach do ogrodu, przy drzwiach do kuchni, przy ścieżce do garażu. Dolną krawędź siatki w przejściu dociśnij do desek, bo tędy pies próbuje przecisnąć się najpierw. Dziecko szybko nauczy się odpinać karabińczyk, więc zawieś go wysoko, poza zasięgiem małych rąk. Szerokość 70–90 cm wystarcza dorosłemu z koszem prania albo wózkiem.

Zagroda na tarasie jest potrzebna przede wszystkim latem, kiedy rodzina żyje na zewnątrz. Siatka z polipropylenu waży niewiele, więc zakładasz ją w maju w kilkanaście minut, bez drugiej osoby i bez drabiny. W październiku odpinasz linkę, składasz siatkę w kostkę i chowasz do skrzyni na poduszki albo na półkę w garażu.

Jeśli wolisz zostawić zagrodę na cały rok, możesz. Polipropylen jest odporny na słońce i znosi mróz, a mokry nie robi się ciężki. Zdejmowanie ma jednak swoje zalety: poza sezonem taras wraca do pełnej szerokości, łatwiej go zamieść i umyć, a siatka nie leży w błocie przez pół roku i wiosną wygląda jak nowa. Złożona zajmuje mniej miejsca niż parasol ogrodowy.