Przegroda w pokoju – siatki ochronne na wymiar

Przez oczko 10×10 cm widzisz cały pokój. Przegroda z takim oczkiem pokazuje, gdzie kończy się kąt do zabawy, ale nie odbiera światła z okna i nie zmniejsza wnętrza optycznie. To dobry wybór w małym pokoju, w którym dwie strefy muszą się dzielić jednym oknem.

Im mniejsze oczko, tym więcej sznurka na każdym metrze i tym mniej przez siatkę widać. Oczko 2×2 cm przy sznurku 2 mm daje zasłonę, za którą łóżko jest widoczne jako kształt, a bałagan na biurku przestaje rzucać się w oczy. Oczko 1×1 cm zasłania jeszcze mocniej, a mimo to światło przechodzi. Gdy nie wiesz, które wybrać, stań w miejscu, z którego najczęściej patrzysz na pokój, i zastanów się, czego nie chcesz stamtąd widzieć. Jeśli odpowiedź brzmi „niczego konkretnego”, bierz oczko 4,5×4,5 cm.

Siatka z polipropylenu nie jest sztywną ścianką. Gdy dziecko wpadnie na nią w biegu, ugina się, rozkłada nacisk na wiele oczek i wraca na miejsce. Nie ma tu kantów, o które można się uderzyć, ani szyby, która mogłaby pęknąć. Sznurek 2 mm ugina się łatwo i dobrze sprawdza się tam, gdzie przegroda głównie zaznacza granicę.

Przy sznurku 5–6 mm siatka stawia wyraźny opór. Wytrzyma opieranie się plecami, zawieszanie lekkich rzeczy na karabińczykach i codzienne przeciąganie przez nią zabawek. W pokoju dwojga dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym zwykle wybiera się 4–5 mm. Polipropylen nie chłonie wilgoci, więc siatka po praniu nie zmienia wymiaru ani nie obwisa. Obszyty brzeg utrzymuje kształt także po latach napinania.

Przegroda wisi zwykle na lince albo listwie przy suficie, a dołem jest przypięta do podłogi lub do mebla. Ile punktów potrzebujesz, zależy od szerokości. Przy przegrodzie o szerokości 3 m dobrze jest zaczepić górny brzeg co 50–60 cm, żeby siatka nie tworzyła łuku. Dolny brzeg może zostać wolny, jeśli przegroda ma się delikatnie poruszać, albo być przypięty, gdy ma stać prosto.

Sposób mocowania wybierasz do swojego sufitu i podłogi. Inaczej trzyma beton, inaczej płyta gipsowa, inaczej belka drewniana. Nie narzucamy jednej metody, bo każde mieszkanie jest inne. Pamiętaj tylko o naciągu: zbyt luźna siatka faluje i wygląda jak przypadkowo zawieszona, zbyt mocno napięta ciągnie punkty mocowania. Dobra przegroda jest napięta tak, że ręka czuje opór, ale sznurek nie śpiewa.

Jedyną rzeczą, za którą dopłacasz w tym dziale, jest zestaw montażowy. Dostajesz w nim zaciski, karabińczyki, śruby rzymskie oraz linkę o średnicy 4 mm powleczoną PCV. Kołków nie wkładamy, bo strop w bloku z wielkiej płyty potrzebuje innych niż sufit z płyt gipsowych.

Zestaw przydaje się, gdy przegroda ma wisieć na lince rozpiętej od ściany do ściany. Linkę przeprowadzasz przez oczka przy górnym brzegu, końce zabezpieczasz zaciskami, a śrubą rzymską dociągasz ją tak, żeby się nie uginała. Karabińczyki przy dolnym brzegu pozwalają szybko odpiąć siatkę, gdy pokój ma na chwilę wrócić do jednej przestrzeni – na urodziny, na sprzątanie albo przestawianie mebli. Jeśli przegrodę mocujesz na listwie przykręconej do sufitu, zestaw nie jest konieczny.

Siatka dzieli pokój wzrokowo i porządkuje przestrzeń. Pokazuje dziecku, gdzie jest jego kąt, oddziela strefę pracy od strefy odpoczynku, zatrzymuje piłkę do zabawy przed biurkiem rodzeństwa. Na gęstszym oczku zasłania widok na łóżko, na rzadszym tylko zaznacza linię.

Przegroda nie zastąpi ścianki działowej. Nie wycisza rozmów, nie zatrzymuje zapachów z kuchni w kawalerce i nie jest elementem konstrukcji – nie wolno opierać o nią mebli ani wieszać na niej ciężkich półek. Nie zastępuje też opieki nad małym dzieckiem: wiszący dół siatki może kusić do wspinania się, więc przy maluchach przypnij go nisko i sprawdzaj mocowania co jakiś czas. Traktuj siatkę jak granicę w pokoju, a nie jak drzwi.