Trejaż z siatki – siatki na wymiar

Na balkonie stoi długa donica, a w niej trzy sadzonki groszku pachnącego. Właścicielka chce, żeby wiosną i latem pokryły trejaż przy ścianie. Skręca ramę z listew 3 × 3 cm: 66 cm szerokości i 156 cm wysokości z zewnątrz, czyli 60 × 150 cm w świetle.

Siatkę przypnie od tyłu do listew, więc dolicza po 4 cm z każdej strony. Wpisuje w konfiguratorze 68 × 158 cm, oczko 4,5 cm, przez które groszek łatwo przeplata wąsy, i sznurek 3 mm, bo trejaż jest mały. Kolor biały, jak balustrada. Płaci za nieco ponad metr kwadratowy. Siatkę naciąga zszywkami najpierw w narożnikach, potem pośrodku boków, na końcu w pozostałych miejscach – tak napina się równo, bez fal. Ramę wkręca w donicę na dwóch kątownikach.

Trejaż sam w sobie jest gotowy, ale musi stać pewnie. Przy ścianie przykręcasz go na dystansach, żeby między siatką a murem zostało 5–10 cm na pędy i powietrze. Jakich kołków użyjesz, zależy od ściany: cegła, pustak, beton, drewno elewacyjne – każdy materiał ma swoje łączniki i to ty wiesz najlepiej, z czego jest twój dom.

Trejaż wolnostojący w rabacie wbijasz w ziemię na dwóch nogach przedłużonych w dół o 30–50 cm albo osadzasz w tulejach wbijanych w grunt. W donicy przykręcasz ramę do ścianek albo obciążasz ją ziemią. Pamiętaj, że obrośnięty trejaż łapie wiatr – na otwartym balkonie lub tarasie przymocuj go dodatkowo do balustrady lub ściany.

Trejaż z jednorocznymi pnączami ma sezon: od wiosny do pierwszych przymrozków. Jesienią suche pędy trzeba usunąć, a to łatwiej zrobić, gdy siatka zejdzie z ramy. Jeśli przypinałeś ją linką albo karabińczykami, odpinasz je, zdejmujesz siatkę razem z pędami, otrzepujesz z suchych liści i zwijasz w niewielki rulon.

Polipropylen nie nasiąka wodą, więc zwinięta siatka nie gnije w piwnicy ani w szafce na balkonie. Nie sztywnieje na zimnie i nie łamie się przy zwijaniu. Rama zostaje na miejscu albo idzie do garażu, a wiosną wieszasz na niej tę samą siatkę. Przy pnączach wieloletnich siatka zostaje na ramie na stałe – zdejmujesz ją tylko wtedy, gdy przestawiasz trejaż w inne miejsce.

Trejaż ma zwykle jedną roślinę albo kilka podobnych, więc oczko dobierasz pod nią, a nie na wszelki wypadek. Groszek pachnący, nasturcja i fasola ozdobna mają wąsy lub cienkie pędy – oczko 2 albo 4,5 cm daje im dużo punktów zaczepienia. Powojnik czepia się ogonkami liści, które obejmują sznurek na krótko, więc też lubi gęstszą siatkę: 4,5 lub 6 cm.

Róże pnące i jeżyny bezkolcowe same się nie trzymają – ich pędy przewlekasz przez oczka i przywiązujesz. Do nich wybierz 8 albo 10 cm, przez które gruby pęd przejdzie bez łamania. Siatka z dużym oczkiem na ramie wygląda też jak klasyczna krata ogrodowa, więc trejaż ładnie prezentuje się nawet zimą, zanim cokolwiek po nim wyrośnie.

Siatka na trejażu pracuje inaczej niż na ścianie. Jest napięta na ramie i to napięcie ma zostać przez lata, bo luźna siatka w ramie wygląda niedbale. Cienki sznurek, 2–3 mm, wystarcza na małe trejaże do metra kwadratowego i na pnącza jednoroczne. Na większych ramach z czasem lekko się wyciąga i trzeba go co sezon dociągnąć.

Sznurek 4 mm to dobry wybór dla trejaży o wysokości do dwóch metrów. Pięć i sześć milimetrów bierzesz pod duże ramy i pnącza wieloletnie, które z roku na rok obciążają siatkę coraz mocniej. Grubszy sznurek dłużej trzyma kształt oczek i lepiej znosi zszywki – nie przecina się na nich tak łatwo. Na ramie wygląda też wyraźniej, co przy dekoracyjnym trejażu bywa zaletą.