Siatka na siano – siatki szyte na wymiar

Przy oczku 4,5 cm koń wyciąga za każdym razem niewielką garść siana. Porcja, którą bez siatki zjadłby w godzinę, starcza mu na kilka godzin, a w boksie zostaje mniej resztek. To oczko wybiera się dla koni na diecie, kucy i zwierząt, które długo stoją w boksie.

Oczko 6 cm wyraźnie spowalnia, ale nie frustruje zwierzęcia, które dopiero uczy się jeść przez siatkę. Od niego wiele osób zaczyna, a po kilku tygodniach przechodzi na gęstsze. Oczka 8 i 10 cm siano przepuszczają łatwo. Zwolnią jedzenie tylko trochę, za to dobrze trzymają siano w paśniku, ograniczają rozrzucanie i nadają się dla bydła, które bierze duże kęsy. Zanim wybierzesz, popatrz, jak twoje zwierzęta jedzą dziś i ile siana zostaje rano w ściółce.

Siatka na siano pracuje inaczej niż osłona na budowie. Nie czeka, aż coś na nią spadnie, tylko codziennie dostaje szarpnięcia zębami, ocieranie chrapami i nacisk całego łba. Dlatego w tym dziale przeważa sznurek 4–6 mm, a cienkie 2 i 3 mm są tylko w kilku wzorach.

Sznurek 5 mm to bezpieczny wybór dla koni w boksach i na padoku. 6 mm wybierasz dla dużych, łakomych koni i dla bydła, które ciągnie mocniej i często pociera siatką o krawędź paśnika. Przy owcach, kozach i alpakach wystarczy 3 mm – zwierzęta są mniejsze, a cieńszy sznurek łatwiej układa się na sianie. Niezależnie od grubości, raz w tygodniu przejrzyj siatkę przy brzegach, bo tam najszybciej widać przetarcia.

Paśnik ma wymiar 2 na 1 m i stoi pod wiatą na padoku. Właścicielka chce, żeby siatka leżała na sianie i była przypięta do krawędzi skrzyni, z zapasem po 10 cm na każdą stronę. W konfiguratorze wpisuje 2,2 na 1,2 m. Konie jedzą szybko, więc wybiera oczko 4,5 cm i sznurek 5 mm, z myślą o kilku sezonach codziennego szarpania.

Zostaje kolor. Paśnik jest z ciemnego drewna, więc czarna siatka prawie na nim znika. Zielona dobrze wyglądałaby na tle pastwiska, a niebieska czy żółta byłyby lepiej widoczne o zmierzchu, gdy dokłada się siano. Cena za metr jest przy każdym kolorze ta sama, więc decyduje wygląd. Przychodzi jedna siatka, obszyta dookoła, gotowa do przypięcia.

Paśnik z desek, metalowa rama, żłób w ścianie boksu, kosz na padoku – każde z tych miejsc mocuje się inaczej i to ty wiesz, co masz pod ręką. Nie narzucamy sposobu. Siatkę zaczepiasz przez obszyty brzeg, najlepiej w kilku punktach na każdym boku, żeby zwierzę nie podniosło jej jednym szarpnięciem.

Siatka powinna leżeć na sianie i opadać razem z nim, a nie wisieć luźno nad pustym paśnikiem. Luźne pętle i zwisające brzegi to miejsca, w które koń może włożyć kopyto albo zaczepić kantar. Dlatego po założeniu sprawdź, czy brzegi są przypięte na całej długości, a gdy paśnik się opróżnia, dociągnij siatkę albo dosyp siana. Mocowanie przy podłodze dobieraj tak, by nie wystawały z niego ostre końcówki.

Siatkę na siano zdejmujesz i zakładasz codziennie, czasem dwa razy dziennie, więc jej masa ma znaczenie. Polipropylen jest lekki, nawet przy sznurku 5 mm. Odpinasz kilka zaczepów z jednej strony, odchylasz siatkę jak klapę, dosypujesz siano i zapinasz z powrotem.

Siatka nie nasiąka wodą tak jak sznurek konopny, więc po deszczu pod wiatą nie robi się ciężka ani sztywna. Zimą, gdy przemarznie, nadal daje się złożyć, choć jest trochę mniej miękka. Brudną siatkę strząśniesz z resztek siana i spłuczesz wodą z węża. Jeśli masz kilka paśników tego samego wymiaru, zamów zapasową siatkę – wymienisz ją od razu, gdy pierwsza będzie się suszyć.