Siatki do transportu – siatki szyte na wymiar

Zacznij od długości i szerokości powierzchni, którą przykrywasz. Przy skrzyni z burtami mierz od zewnętrznej krawędzi jednej burty do zewnętrznej krawędzi drugiej. Przy platformie bez burt mierz samą podłogę.

Teraz zapas. Siatka ma zejść w dół i zaczepić się o uchwyty, które zwykle są pod krawędzią burty albo na ramie. Zmierz, ile centymetrów dzieli górną krawędź od uchwytów, i dodaj to dwa razy do każdego wymiaru, bo siatka schodzi z obu stron. Jeśli ładunek wystaje ponad burty, dolicz jeszcze jego wysokość, także podwójnie.

Przykład: skrzynia 3 na 2 m, uchwyty 30 cm pod krawędzią, ładunek wystaje 40 cm. Do długości dodajesz 2 × 30 + 2 × 40 = 140 cm, do szerokości tyle samo. Zamawiasz siatkę 4,4 na 3,4 m.

Lepiej dodać kilkanaście centymetrów za dużo niż za mało. Nadmiar podwiniesz, brakującego materiału nie dołożysz.

Oczko dobierasz do najmniejszego elementu, który ma zostać pod siatką. Meble, kartony, worki, kłody i duże gałęzie zostaną pod siatką z największym oczkiem w dziale, dziesięcio- albo ośmiocentymetrowym. Siatka z takim oczkiem jest najlżejsza i najszybciej się ją rozkłada.

Skrzynki, narzędzia, krótkie deski, butelki w zgrzewkach – tu sięgasz po 6×6 albo 4,5×4,5 cm. To oczko, które sprawdzi się przy większości mieszanych ładunków, dlatego jest go w dziale najwięcej.

Gęste 2×2 cm wybierasz przy drobnych rzeczach i lekkim materiale, który wiatr wyrywa przez rzadsze oczka: liściach, trawie, ścinkach.

Sznurek 2–3 mm daje lekkie przykrycie na krótkie trasy. Przy 4–5 mm siatka znosi regularne przewozy i tarcie o ładunek. Sznurek 6 mm wybierz przy ciężkim, kanciastym towarze, na przykład kamieniu, złomie czy drewnie opałowym, którego ostre końce trą o siatkę przy każdym podskoku.

Siatka z polipropylenu jest lekka. Przykrycie skrzyni dostawczaka waży mniej niż kilka kilogramów, więc jedna osoba rozłoży je z jednego końca na drugi bez wchodzenia na ładunek. Wystarczy zaczepić dwa narożniki z przodu, przerzucić siatkę do tyłu i przypiąć pozostałe brzegi.

Zdejmowanie trwa jeszcze krócej. Odpinasz karabińczyki albo haki, ściągasz siatkę w jedną stronę i zwijasz. Zwinięta mieści się pod siedzeniem, w skrzynce na burcie albo w kącie garażu.

Lekkość ma też znaczenie przy częstych kursach. Kurier czy ogrodnik, który kilka razy dziennie ładuje i rozładowuje towar, nie chce za każdym razem mocować się z ciężką plandeką. Siatka nie nasiąka wodą, więc po deszczu nie robi się cięższa i szybko schnie na skrzyni w czasie jazdy.

Polipropylen jest przy tym odporny na słońce i mróz, więc ta sama siatka służy przez kilka sezonów.

Najprościej zaczepić siatkę elastycznymi linkami z hakiem albo karabińczykami o fabryczne zaczepy przy burtach. Sprawdza się przy większości przyczepek i skrzyń, które mają fabryczne punkty mocowania.

Zestaw montażowy przyda się w dwóch przypadkach. Pierwszy: skrzynia bez uchwytów albo z uchwytami rozstawionymi rzadko. Wtedy przewlekasz linkę przez oczka wzdłuż brzegu siatki, a jej końce przypinasz do tego, co jest – do ramy, zaczepu, haka holowniczego – i napinasz śrubą rzymską. Siatka trzyma się równo na całej długości, a nie tylko w kilku punktach. Drugi: ładunek ciężki i wysoki, który trzeba mocno docisnąć. Naciągnięta linka ściąga siatkę mocniej niż same gumy.

Za zestaw płacisz osobno i jest to jedyny taki dodatek. Dostajesz w nim kilka metrów linki o grubości czterech milimetrów, pokrytej PCV, śruby rzymskie do jej naciągania, karabińczyki do szybkiego przypinania i zaciski do zakończeń linki. Kołki musisz dobrać sam, jeśli w ogóle będą potrzebne.

Siatka do transportu dociska towar z góry, zatrzymuje to, co lekkie, i nie pozwala, by drobniejsze rzeczy wypadały za burtę. Przy przewozie gałęzi, kartonów czy mebli ogrodowych często to wystarcza.

Ciężkie przedmioty wymagają jednak własnego mocowania. Lodówkę w przeprowadzce, kosiarkę samojezdną czy betoniarkę spinasz pasem z zaczepami skrzyni, a siatkę rozkładasz dopiero nad nimi. Rozłożenie towaru też zostaje twoim zadaniem: najcięższe rzeczy kładziesz nisko i nad osią, lżejsze wyżej i dalej.

Kto prowadzi, ten odpowiada za to, co wiezie. Siatka zdejmuje z kierowcy część pracy, lecz krótki postój po pierwszych kilometrach, żeby obejrzeć skrzynię, nadal się przydaje – ładunek osiada, a brzeg siatki mógł zsunąć się z haka.

Piasek, ziemia i drobny żwir wysypią się przez każde oczko. Do nich potrzebujesz szczelnej osłony, a siatka może co najwyżej przytrzymać ją z wierzchu.