Zagroda wokół piaskownicy – siatki ochronne na wymiar

Przy piaskownicy najczęściej wybór pada na trzy drobne oczka. Oczko jednocentymetrowe jest najgęstsze: nie przejdzie przez nie ani mała łopatka, ani piłeczka, ani kocia łapa. Siatka wygląda przy tym bardziej jak ścianka, mniej przez nią widać, a dzieci rzadziej próbują się na nią wdrapać, bo palce nie mają się gdzie zahaczyć.

Oczko dwucentymetrowe to kompromis: zabawki zostają w środku, a przez siatkę dobrze widać, co się dzieje w piasku. Oczko 4,5 cm otwiera widok jeszcze bardziej i zużywa mniej sznurka na metrze, więc zagroda jest lżejsza i tańsza w przeliczeniu na metr. Przejdzie przez nie jednak mała zabawka i maleńka rączka. Dlatego przy dzieciach do trzech lat wybieraj jeden lub dwa centymetry, przy przedszkolakach możesz śmiało sięgnąć po 4,5.

Dziecko w piaskownicy nie traktuje siatki jak ogrodzenia. Dla niego to coś, za co można pociągnąć, o co można się oprzeć i na czym można zawiesić wiaderko. Do takiej zabawy sznurek 2 mm jest za delikatny, bo szybko się rozciągnie w jednym miejscu. Trzy albo cztery milimetry trzymają kształt nawet wtedy, gdy przez całe popołudnie ktoś przy nich majstruje.

Pies to osobna historia. Szczeniak ciągnie i gryzie wszystko, co się porusza na wietrze, a siatka przy piaskownicy porusza się zawsze. Przy psach sięgnij po pięć lub sześć milimetrów i oczko nie większe niż 4,5 cm, żeby pysk nie wchodził w środek. Grubszy sznurek dłużej opiera się zębom, choć żaden nie jest niezniszczalny – jeśli pies uparcie gryzie jedno miejsce, pomoże tylko odciągnięcie go od zagrody.

Zagroda wokół piaskownicy wygląda dobrze tylko wtedy, gdy siatka jest napięta. Luźna opada brzuchem do środka, wpada do piasku i dzieci się o nią potykają. Dlatego najpierw ustal punkty: słupki w narożnikach, a przy dłuższych bokach co półtora do dwóch metrów jeszcze jeden słupek pośredni.

Górną krawędź rozpinasz na lince albo przywiązujesz do każdego słupka osobno, a następnie naprężasz. Dolną krawędź przypinasz tak, by nie było szczeliny między siatką a ziemią – maluch potrafi się pod nią przecisnąć szybciej, niż zdążysz zawołać. Rodzaj łączników zależy od tego, z czego są słupki: drewno, metal czy beton wymagają innych mocowań, więc dobierasz je do swojego podłoża. Wejście zostaw z jednej strony: siatkę w tym miejscu przypinasz na zaczepy, które dorosły łatwo odepnie.

Piaskownica stoi na słońcu od kwietnia do października. Polipropylen dobrze to znosi: jest odporny na słońce, kolor nie spłowieje po pierwszym lecie, a sznurek nie robi się kruchy. Woda nie wsiąka we włókno, więc po deszczu siatka po prostu ocieka i schnie razem z ogrodem. Nie gnije od wilgotnego piasku, który zawsze zostaje przy dolnej krawędzi.

Zagrodę możesz zostawić na zimę, bo mróz polipropylenowi nie szkodzi. Jeśli jednak przykrywasz piaskownicę na zimę plandeką, łatwiej będzie zdjąć siatkę, zwinąć ją i odłożyć do szopy. Wiosną wieszasz ją na tych samych słupkach. Przy takim użytkowaniu jedna siatka służy kilka sezonów, a często przechodzi z pierwszego dziecka na drugie. Gdy dzieci wyrosną z piaskownicy, ta sama siatka przyda się przy grządkach albo kompostowniku.

Siatka wokół piaskownicy wyznacza granicę i utrudnia wyjście maluchowi oraz wejście psu czy kotu sąsiadów. To jej zadanie i dobrze je robi. Nie jest jednak barierką, na której dziecko może się zawiesić albo usiąść. Gdy trzylatek wejdzie na siatkę całym ciężarem, ugnie ją razem ze słupkami, bo zagroda trzyma kształt, a nie ciężar człowieka.

Nie zastępuje też oka dorosłego. Wysoka siatka spowolni ucieczkę, niska wyznaczy strefę, ale dziecko, które bardzo chce wyjść, w końcu znajdzie sposób. Pomyśl o zagrodzie jak o kojcu pod gołym niebem: daje ci chwilę na zrobienie herbaty, a nie godzinę na spokojną drzemkę. Kot, który skacze na płot, przeskoczy też niską zagrodę – przy kotach liczy się wysokość, nie tylko oczko.