Wybieg dla bażantów – siatki na wymiar

Spłoszony bażant nie ucieka biegiem, tylko wystrzeliwuje w górę jak z procy. W niskim wybiegu z twardym dachem uderza głową, zanim zdąży rozłożyć skrzydła. Dlatego hodowcy bażantów stawiają wybiegi wysokie, a dach robią z siatki, która ustępuje przy uderzeniu i oddaje je łagodnie.

Do tego właśnie służy dach z oczkiem 5×5 cm i sznurkiem 2 mm. Rozpięty nad wybiegiem z lekkim luzem, nie jak bęben, ugina się pod ptakiem i wraca na miejsce. Siatka napięta zbyt mocno zachowuje się prawie jak deska, więc przy montażu zostaw jej trochę swobody. Raz w sezonie sprawdź, czy dach nie obniżył się za bardzo. Jeśli opadł w środku, dołóż słupek albo przeciągnij pod siatką linkę, zamiast napinać ją z całej siły na brzegach.

Bażanty czują się dobrze tylko wtedy, gdy mają gdzie się schować. W wybiegu zostawia się więc kępy krzewów, wysoką trawę, czasem młode drzewka. Dach z siatki rozpina się wtedy wyżej niż rośliny, na słupkach postawionych między nimi, żeby gałęzie nie wplątywały się w oczka.

Jeśli w wybiegu rośnie drzewo wyższe od planowanego dachu, siatkę prowadzi się obok niego, a nie przez koronę. Dach dzielisz wtedy na kilka prostokątnych pól, które spotykają się przy pniu, a szparę wokół niego zamykasz zakładem sąsiednich pól spiętych ze sobą. Każde pole tkamy w jego wymiarze, więc nic nie trzeba przerabiać na miejscu. Krzewy w środku utrzymuj niżej niż dach – gałęzie przerośnięte przez oczka trudno potem wyplątać.

Wybieg dla bażantów często stoi na skraju lasu albo w zaroślach za gospodarstwem. Na takim tle najmniej widać zieloną siatkę – ptaki i krzewy są widoczne, a ogrodzenie się w nie wtapia. Przy wybiegu dostawionym do budynku dobierz kolor do elewacji: przy białym murze biel albo beż, przy ciemnym drewnie grafit lub czerń.

Szara siatka najmniej rzuca się w oczy przy betonowych i metalowych słupach oraz na dachu, który oglądasz z dołu na tle nieba. Wszystkie kolory kosztują tyle samo, więc ściany i dach możesz zamówić w różnych odcieniach, każdy dobrany do tego, na co patrzysz. Przy wybiegu widocznym z drogi zieleń i szarość sprawiają, że przechodnie widzą raczej zarośla niż ogrodzenie, a ptaki mają więcej spokoju.

Przy większej hodowli bażantów, na przykład przed wypuszczeniem ptaków do łowiska, wybieg ma kilkaset metrów kwadratowych i dzieli się na kwatery. W jednej są bażancięta, w drugiej podrośnięte ptaki, w trzeciej koguty. Przegrody między kwaterami robi się z tej samej siatki co ściany, a dach rozpina nad całością.

Przy takim wybiegu zamawiasz wiele kawałków o powtarzalnych wymiarach, na przykład po 10 albo 15 m długości. Łatwiej je zawiesić, wymienić i przestawić, gdy zmienia się układ kwater. Furtki między kwaterami zrób z osobnych kawałków siatki na karabińczykach, żeby przepędzanie ptaków nie wymagało rozbierania ścian. Przed wypuszczeniem bażantów do łowiska część dachu można zdjąć i zostawić otwartą, żeby ptaki same opuszczały wybieg w swoim tempie.

Wybieg dla bażantów stoi zwykle na drewnianych słupach albo stalowych rurach, a dach rozpina się na linkach przeciągniętych między nimi. Sposób mocowania dobierasz sam, pod swoje słupy i grunt. Do drewna wystarczą zszywki z szeroką klamrą albo gwoździe z dużym łbem, do rur opaski, do linek karabińczyki.

Ściany zaczepiaj przez obszyty brzeg, równo na całej wysokości słupa. Dolny brzeg przysyp albo przyciśnij, bo bażanty lubią grzebać przy ogrodzeniu. Dach spinaj ze ścianami szczelnie, co kilkadziesiąt centymetrów – płochliwy ptak w panice szuka każdej szczeliny przy krawędzi. Linki pod dachem napinaj śrubami rzymskimi, żeby po sezonie dało się je dociągnąć bez rozbierania całości.