Siatki na plac budowy: siatki na Twój wymiar

Siatka ogrodzeniowa na budowę pracuje pionowo przez cały czas trwania budowy. Musi stać prosto, nie łopotać i znosić to, że ktoś oprze o nią taczkę albo zawiesi na niej kurtkę. Zwykle ma od półtora do dwóch metrów wysokości i biegnie dziesiątki metrów wzdłuż ulicy. Tu liczy się sznurek 4–5 mm i oczko, które nie zasłania widoku na budowę, czyli 4,5 albo 10 cm.

Osłona wykopów jest niższa i często przestawiana, bo wykop pod przyłącze zmienia miejsce z dnia na dzień. Stoi kilkadziesiąt centymetrów od krawędzi i ma być dobrze widoczna. Siatka ostrzegawcza bywa jeszcze krótsza – zamyka strefę na kilka godzin albo dni, na przykład pod dźwigiem w czasie montażu stropu. Dlatego przy osłonach i oznaczeniach dobrze sprawdza się lżejsza siatka, którą jedna osoba rozwinie i zwinie bez pomocy.

Na budowie oczko wybierasz do tego, co siatka ma zatrzymać i czy ma być przez nią coś widać. Przy chodniku i przystanku, gdzie z budowy wylatuje folia, papier po workach i kawałki styropianu, bierz 2×2 cm. Taka siatka zatrzyma też drobniejsze rzeczy, które spadną z rusztowania na wysokości parteru. Jest jednak cięższa i mocniej łapie wiatr, więc daj ją tam, gdzie słupki stoją gęsto.

Na zwykły płot i oznaczenie strefy wystarczy 4,5×4,5 cm – to oczko zatrzyma człowieka, psa i karton, a przy tym jest lekkie. Najdłuższe ogrodzenia, wokół całej działki albo placu pod osiedle, dobrze stawiać z oczkiem 10×10 cm: siatka waży wtedy najmniej, mało łapie wiatru i nie zasłania widoku na teren, co ułatwia kontrolę, kto jest w środku. Oczka 6 i 8 cm są pośrednie.

Siatka na budowie ma ciężkie życie. Ociera się o pręty zbrojeniowe wystające z fundamentów, o kanty desek szalunkowych, o ostre krawędzie słupków stalowych. Raz na tydzień ktoś ją zdejmuje i przestawia, bo trzeba wjechać betonowozem. Sznurek 2 i 3 mm wytrzyma krótką osłonę albo oznaczenie strefy na kilka dni. Na płot, który stoi miesiącami, wybierz 4 albo 5 mm – takich wzorów jest w dziale najwięcej.

Sznurek 6 mm daj tam, gdzie siatka pracuje najciężej: przy bramie wjazdowej, przy wykopach z koparką w pobliżu, w miejscach, o które opierają się materiały. Grubszy sznurek wolniej się wyciera i trudniej go przerwać przypadkowym zahaczeniem. Gdy siatka musi przejść przez ostrą krawędź, owiń ją w tym miejscu kawałkiem węża albo gumy.

Krótką osłonę wykopu przywiążesz do kilku słupków sznurkiem i będzie stała. Przy długim płocie budowy, ze słupkami co trzy, cztery metry, lepiej zawiesić siatkę na napiętej lince biegnącej górą. Siatka nie zwisa wtedy między słupkami, a przy zdejmowaniu wypinasz ją w kilku miejscach, zamiast rozwiązywać kilkadziesiąt węzłów. Do tego służy płatny zestaw montażowy.

W zestawie dostajesz linkę 4 mm w otulinie z PCV, śruby rzymskie, którymi ją naciągasz, karabińczyki do wpinania brzegu siatki i zaciski na końce linki. Kołków nie ma, bo słupki na budowie stoją w betonowych stopach, w gruncie albo w ciężkich podstawach i każde z tych mocowań dobierasz sam. Zestaw przyda się najbardziej tam, gdzie siatka będzie często przestawiana albo gdzie płot ma kilkadziesiąt metrów długości.

Mało która budowa kończy się w jednym sezonie. Stan surowy stawia się latem, dach jesienią, a wykończenia trwają przez zimę. Siatka nie musi z tego powodu schodzić z płotu. Polipropylen nie boi się mrozu, nie rdzewieje i nie gnije, a słońce w lipcu nie odbiera mu koloru. Ta sama siatka postoi od wiosny do wiosny i jeszcze posłuży na kolejnej budowie.

Zimą zwróć uwagę na dwie rzeczy. Śnieg odrzucany z placu i drogi dojazdowej nie powinien zalegać przy dolnym brzegu, bo ciągnie siatkę w dół. A po roztopach grunt mięknie i słupki wbite jesienią potrafią się przechylić – obejdź wtedy ogrodzenie i dociągnij zaczepy. Siatka sama przetrwa zimę bez szkody, pilnować trzeba tego, na czym wisi.