Klatka do rzutu dyskiem i młotem – siatki ochronne na wymiar

Dysk ma średnicę od 18 do 22 cm, więc na oczku 4,5 cm nie ma szans przejść, niezależnie od tego, pod jakim kątem uderzy. Kula młota jest mniejsza, a młodzieżowe młoty mają kule jeszcze mniejsze niż seniorskie. Przy uderzeniu oczko rozciąga się po przekątnej, dlatego przy młocie stosuj oczko 4,5 cm albo gęstsze, nigdy 8 cm.

Oczko 3 i 2 cm wybierasz przy treningach z małymi przyrządami: piłeczkami do rzutu, lekkimi kulami treningowymi, sprzętem dla dzieci. Oczko 8 cm zostaw na osłony daleko od koła, gdzie siatka zatrzymuje duże przyrządy, które już straciły prędkość. Każdy z tych wyborów dotyczy samej siatki – kształt, wysokość i rozstaw klatki to osobna sprawa konstrukcji.

Młot uderza w siatkę stalową kulą z dużą prędkością i zawsze w tę samą strefę klatki, mniej więcej na wysokości ramion zawodnika. Tam sznurek przyjmuje skupione uderzenia przez cały sezon, dlatego przy młocie wybierasz 5 mm. Grubszy sznurek wolniej się przeciera i dłużej trzyma kształt oczek.

Przy samym dysku, który rozkłada uderzenie na większą powierzchnię, wystarcza sznurek 4 mm, choć w klatkach używanych do obu konkurencji lepiej trzymać się 5 mm na całości. Sznurek 2 mm występuje przy oczku 2 cm i służy do lekkich zajęć z młodzieżą, nie do rzutów pełnowymiarowym sprzętem. Taką siatkę wiesza się na przykład w hali albo przy bieżni szkolnej, gdy dzieci ćwiczą rzut piłeczką i nie powinny trafiać w okna ani w ludzi przechodzących obok. Do klatki, w której rzuca się prawdziwym dyskiem, sięgasz po grubszy sznurek z tego samego działu.

Klatka rzutowa jest jednym z najbardziej widocznych elementów stadionu, bo stoi wysoko i często na tle trybuny albo drzew. Zielona siatka zlewa się z murawą i parkiem za obiektem, a z trybun prawie jej nie widać. Przy ciemnej trybunie i dachu wiat lepiej wygląda czarna lub grafitowa.

Niebieska siatka pasuje do stadionów z niebieską bieżnią, a biała – tam, gdzie klatka stoi przy jasnym budynku klubowym. Kolor nie zmienia kwoty, więc dobierasz go tylko okiem. Na stadionach, gdzie klatka pojawia się w relacjach z zawodów, kluby często wybierają kolor zgodny z barwami obiektu. Dostępne odcienie dla każdej pary oczko i sznurek widzisz przy wariancie w konfiguratorze.

Najczęściej siatkę z tego działu wiesza się na istniejącej klatce: na słupach, linach nośnych i ramach ruchomych skrzydeł. Siatka w klatce rzutowej wisi zwykle swobodnie, z zapasem przy ziemi, żeby przyrząd wytracił energię, zanim napnie oczka. Sposób zawieszenia i odległość siatki od słupów zależą od konstrukcji twojej klatki.

Za samą konstrukcję – słupy, fundamenty, liny i wysokości – odpowiada właściciel obiektu i ten, kto klatkę postawił. Przed zawieszeniem nowej siatki obejrzyj liny i zaczepy, bo zużyte trzeba wymienić razem z siatką. Prace na wysokości zostaw osobom z odpowiednim sprzętem. Siatkę rozkładasz najpierw na płycie wzdłuż klatki, potem wciągasz górny brzeg na linę i wpinasz go od jednego skrajnego słupa do drugiego, a dół zostawiasz z zapasem. Na ruchome skrzydła siatkę zakładasz osobno, żeby skrzydła dało się swobodnie przestawiać.

Klub ma klatkę z tylną częścią z siedmiu przęseł i dwoma ruchomymi skrzydłami. Tył mierzy łącznie 20 m po obwodzie przy wysokości 5 m, a każde skrzydło 2,5 na 5 m. Klub zamawia jedną siatkę 20 na 5 m na tył i dwie 2,5 na 5 m na skrzydła, wszystkie z oczkiem 4,5 cm i sznurkiem 5 mm, bo w klatce trenuje się też młot.

Razem to 125 m² siatki. Klatka stoi na tle parku, więc klub wybiera zieloną. Liny nośne są stare, dlatego do zamówienia dochodzi zestaw montażowy. Siatki przychodzą obszyte, każda w jednym kawałku, a tył bez łączeń między przęsłami. Przed nowym sezonem trener sprawdza tylko zaczepy na skrzydłach, bo tam siatka pracuje przy każdym przestawieniu.