Siatka do przykrycia odpadów – siatki na wymiar

Pod siatką zostaje wszystko, co jest większe od oczka. Wiatr wynosi jednak najpierw to, co najlżejsze: folię, papier, styropianowe kulki, puste torebki. Dlatego oczko dobierasz do tych rzeczy, nie do cegieł i desek. Przy odpadach z kuchni i opakowaniach w wiacie dobrze działa 4×4 albo 4,5×4,5 cm. Kiedy w kontenerze jest dużo papieru i folii po remoncie, sięgnij po 2×2 lub 3×3 cm.

Rzadkie oczka mają inne zadanie. Siatka 8×8 albo 10×10 cm dociska stertę gałęzi, kartonów i paneli, które bez niej rozjeżdżają się na boki. Siatka 20×20 cm przytrzymuje duże elementy, na przykład stare meble przed wywozem, i jest najlżejsza w dziale przy swojej powierzchni. Jeśli w jednym kontenerze leży gruz i folia, wybierz oczko gęste – zatrzyma i jedno, i drugie.

Najwięcej siatek w tym dziale ma sznurek 2 mm. Wystarcza na pojemniki na kółkach, worki w wiacie i kompostownik z resztkami z kuchni, bo siatka nie dźwiga tam żadnego ciężaru – tylko leży na wierzchu i trzyma lekkie rzeczy. Jest przy tym miękka, łatwo ją zdjąć jedną ręką, gdy wyrzucasz kolejny worek.

Kontener z gruzem to inna praca. Ostre krawędzie cegieł, kawałki płytek i druty zbrojeniowe ocierają się o sznurek, a siatka jest napinana na stalowych burtach. Tu wybierz 5 albo 6 mm, najlepiej przy oczku 8×8 lub 10×10 cm. Grubość 3 i 4 mm to wybór pośredni, na przykład na przyczepkę z odpadami zielonymi albo wiatę, w której stoją ciężkie worki z ziemią. Grubszy sznurek dłużej znosi przesuwanie i szarpanie przy dorzucaniu kolejnych porcji.

Na podjeździe stoi kontener o górnym otworze 3,6 na 1,8 m. Będzie w nim gruz, płyty kartonowo-gipsowe, folie malarskie i worki po zaprawie. Siatka ma przykrywać całość i schodzić na burty po 30 cm z każdej strony, gdzie przewlekasz linkę przez uchwyty. Liczysz: 3,6 + 0,6 = 4,2 m oraz 1,8 + 0,6 = 2,4 m.

W konfiguratorze wpisujesz 420×240 cm, wybierasz oczko 4×4 cm, bo w kontenerze będzie dużo folii, i sznurek 4 mm na krawędzie gruzu. Kolor – szary, bo pasuje do kostki i nie rzuca się w oczy sąsiadom; zielony czy czarny kosztowałby tyle samo. Płacisz za 10,08 m². Dostajesz siatkę utkaną w tym wymiarze, z obszytymi brzegami, którą po wywozie kontenera zwiniesz i odłożysz na następny raz.

Siatka leżąca luzem zsunie się przy pierwszym mocniejszym podmuchu, dlatego potrzebuje punktów zaczepienia wokół całego obwodu. Na stalowym kontenerze będą to uchwyty, otwory w burtach albo pręty, przez które przewlekasz linkę. W drewnianej wiacie śmietnikowej przykręcisz haki do belek konstrukcji, przy murowanej wiacie – kołki dobrane do cegły lub bloczka.

Przy pryzmie odpadów na gruncie siatkę dociskasz do ziemi szpilkami, obciążasz krawędzie albo przywiązujesz do słupków – zależnie od tego, czy masz trawnik, żwir, czy kostkę. Tego wyboru nie zrobimy za ciebie, bo nie znamy twojego podłoża. Jedna zasada jest wspólna: im więcej punktów na obwodzie, tym mniej siatka łopocze i tym dłużej wytrzymuje sznurek przy krawędziach. Narożniki mocuj zawsze, nawet przy krótkim przykryciu.

Siatka przepuszcza wodę i powietrze. To zaleta, bo deszcz nie zbiera się na niej w kałuże, które przy plandece potrafią rozerwać mocowanie, a odpady pod spodem nie parują w zamkniętej komorze. Siatka zatrzymuje to, co większe od oczka: folie, papiery, opakowania, gałęzie. Nie zatrzyma zapachu ani wody.

Jeśli odpady muszą pozostać suche – na przykład worki z gipsem albo kartony przeznaczone do skupu – połóż na nich plandekę, a siatkę na wierzch. Siatka dociśnie plandekę na całej powierzchni i nie pozwoli jej się podnieść jak żagiel. Pamiętaj też, że siatka utrudnia dostęp zwierzętom, ale lis czy kot zdeterminowany zapachem resztek potrafi szukać przejścia przy krawędzi, dlatego krawędzie dociśnij szczelnie.