Siatka na kompostownik – siatki na wymiar

Oczko jednocentymetrowe ma przy kompoście jedno główne zadanie: sito. Siatkę naciągasz na drewnianą ramę, kładziesz ramę na taczce i przerzucasz przez nią łopatą dojrzały kompost. Na dół spada drobna ziemia, a kawałki patyków, pestki i skorupki zostają na siatce i wracają do pryzmy.

Oczko dwucentymetrowe to przykrycie dla kompostu kuchennego. Przez takie oczko nie przejdzie łapa kota, dziób kury ani dziecięca rączka z łopatką. Oczko 4,5 cm to siatka uniwersalna: lekko przykrywa pryzmę z liśćmi i trawą, tworzy ścianki kosza na liście, nie zatrzymuje powietrza i deszczu, których kompost potrzebuje. Przy dużych pryzmach z gałęziami wybieraj oczka 6 i 8 cm – materiał jest gruby i i tak nie przejdzie przez siatkę.

Przykrycie pryzmy zwykle przyciskasz kamieniami albo przypinasz szpilkami do ziemi. Sito przybijasz do ramy zszywkami. Zestaw montażowy przydaje się dopiero wtedy, gdy kompostownik jest duży, ma kilka komór i chcesz nad nim rozpiąć siatkę jak dach, na napiętych linkach od słupka do słupka.

Zawiera linkę 4 mm z warstwą PCV, która nie przegnije od wilgoci kompostu, śruby rzymskie do jej naciągu, karabińczyki i zaciski. Kołków nie ma – słupki i ich osadzenie zależą od twojej ziemi. Siatka zawieszona na karabińczykach ma jedną dużą zaletę przy kompoście: odsuwasz ją jednym ruchem, żeby dorzucić trawę albo przerzucić pryzmę, a potem zasuwasz z powrotem. Zestaw to jedyna płatna opcja przy siatce.

Kompost to ciężki, wilgotny materiał, który zmienia objętość. Jesienią pryzma rośnie od liści, zimą osiada, wiosną po przerzuceniu znów się podnosi. Siatka z polipropylenu przyjmuje te zmiany sprężyście. Gdy pryzma naciska na ścianki kosza na liście, oczka lekko się rozciągają i rozkładają nacisk; gdy pryzma osiada, siatka wraca do pierwotnego kształtu.

Przy sicie ta sprężystość też pomaga. Siatka naciągnięta na ramę ugina się pod łopatą kompostu, a potrząsana – wraca i strząsa grudki. Nie pęka jak sztywna kratka i nie odkształca się na stałe jak cienki drut. Polipropylen nie chłonie wody i nie rozkłada się w ciepłej, wilgotnej pryzmie, więc siatka przy kompoście zostaje sprawna przez wiele sezonów.

Kompostownik rzadko jest ozdobą ogrodu i zwykle ląduje gdzieś na uboczu: za szopą, przy płocie, między porzeczkami. Gdy patrzysz na niego z leżaka, oko ma się po nim prześlizgnąć. Siatka w barwie grafitu, czerni albo butelkowej zieleni już z paru kroków przestaje być rysunkiem z oczek – zostaje brązowa plama pryzmy, która pasuje do ziemi i pni.

Jasna siatka ma sens tam, gdzie kompostownik powinien być widoczny: w ogrodzie przedszkolnym, przy szkolnej działce, w ogrodzie społecznym, gdzie kilka osób wrzuca resztki. Biała albo żółta siatka wyraźnie pokazuje dzieciom, że to nie jest miejsce do zabawy. Za żaden kolor nie dopłacasz, więc decydujesz wyłącznie o tym, czy kompostownik ma się chować, czy pokazywać.

Siatka przykrywająca pryzmę zatrzymuje zwierzęta i dzieci większe od oczka, nie pozwala rozwiewać liści po ogrodzie i przepuszcza deszcz oraz powietrze, których kompost potrzebuje. Siatka kosza na liście trzyma liście w jednym miejscu, a siatka na ramie przesiewa gotowy kompost.

Nie zastąpi jednak pojemnika tam, gdzie potrzebna jest szczelność. Nie zatrzyma myszy, szczurów ani drobnych zwierząt, które przejdą przez oczko albo podkopią się od dołu – na nie skuteczniejsze są zamknięte kompostowniki z siatką od spodu. Sama nie stoi: kosz na liście potrzebuje palików, przykrycie – obciążenia lub szpilek. I nie zastąpi nadzoru, gdy dzieci bawią się blisko kompostownika.