Siatka do łóżka piętrowego – siatki na wymiar

Przy łóżku piętrowym oczko decyduje o dwóch rzeczach: czy przez siatkę przejdzie dziecięca ręka i noga oraz czy na dół polecą drobne przedmioty. Oczko 1×1 cm nie przepuszcza praktycznie niczego – ani stopy, ani smoczka, ani długopisu. To wybór na czas, gdy na górze śpi młodsze dziecko albo rodzeństwo zamienia się miejscami. Oczko 2×2 i 3×3 cm przepuści palce, ale zatrzyma dłoń, pluszaki i książki.

Oczko 4,5×4,5 cm wybiera się w tym dziale najczęściej. Dziecko w wieku szkolnym nie przełoży przez nie ramienia, a siatka zostaje przejrzysta i nie zamyka łóżka jak klatka. Rzadkie oczka 6×6 i 8×8 cm wybierasz przy nastolatkach, którzy potrzebują jedynie wyczuwalnej granicy przy krawędzi materaca. Im rzadsze oczko, tym więcej powietrza i światła na górze – latem ma to znaczenie.

Siatka przy łóżku pracuje inaczej niż ta na balkonie. Nie zatrzymuje skoku z rozpędu, tylko przyjmuje wielokrotny, powolny nacisk: stopę wyciągniętą we śnie, plecy opierające się o siatkę podczas czytania, rękę, która chwyta sznurek przy schodzeniu. Sznurek 2 mm daje się zgnieść w dłoni i jest bardzo miękki, dlatego dobrze sprawdza się przy gęstym oczku 1×1 i 2×2 cm.

Przy rzadszych oczkach siła rozkłada się na mniej sznurków, dlatego tu częściej pojawia się 4 albo 5 mm. Grubszy sznurek dłużej znosi codzienne szarpanie i nie wyciąga się tak szybko na rogach. Dla starszego dziecka, które wspina się po siatce na górę zamiast po drabince, wybierz 5 mm – i powiedz mu, że drabinka jest jednak do wchodzenia. 3 mm to wygodny środek dla przedszkolaka, który śpi spokojnie, ale lubi siedzieć oparty o bok łóżka.

Łóżko piętrowe ma materac 200×90 cm. Od strony pokoju jest barierka na dwóch trzecich długości, a przy drabince zostaje przejście szerokości 50 cm. Szczyt łóżka przy oknie jest otwarty powyżej deski. Rodzice chcą dołożyć siatkę na długości 150 cm wzdłuż barierki i na szczycie na szerokości 90 cm, w obu miejscach na wysokość 40 cm ponad materac.

Na górze śpi pięciolatek, więc wybór pada na oczko 3×3 cm i sznurek 3 mm. Kolor – grafitowy, bo rama jest ciemna i siatka ma się z nią zlać. Do koszyka trafiają dwie siatki: 150×40 cm i 90×40 cm, razem 0,96 m². Obie powstają na maszynie dokładnie w tych rozmiarach, z obszytym brzegiem, i od razu nadają się na ramę. Przejście przy drabince zostaje wolne, żeby dziecko mogło normalnie schodzić.

Siatkę zawieszasz na tym, co ma twoje łóżko: słupkach narożnych, deskach bocznych, rurach ramy, szczeblach barierki. Na drewnianej ramie sprawdzą się haczyki albo oczka wkręcane w drewno, na metalowej – opaski, obejmy lub linka przewleczona wokół rur. Nie zakładamy jednej metody, bo każde łóżko jest zbudowane inaczej i to ty widzisz, gdzie są pewne punkty.

Kilka zasad działa zawsze. Mocuj siatkę na całym obwodzie, nie tylko w rogach, żeby nie tworzyła worka, w który dziecko mogłoby się zsunąć. Dolną krawędź prowadź tuż przy materacu albo pod nim, tak by między materacem a siatką nie została szpara. Górną krawędź napnij równo między słupkami. Raz w miesiącu sprawdź, czy nic się nie poluzowało – dzieci potrafią rozwiązać każdy węzeł, który zobaczą.

Polipropylen jest lekki, więc nawet siatka na cały bok łóżka waży tyle co cienki ręcznik. Zakładasz ją sam, stojąc na drabince, bez drugiej osoby do trzymania. Przy zmianie pościeli odpinasz dolną krawędź albo jeden bok, zakładasz prześcieradło i zapinasz siatkę z powrotem. Nie trzeba niczego rozkręcać.

Lekkość przydaje się też przy przeprowadzce i przemeblowaniu. Gdy łóżko piętrowe zamienia się na dwa osobne, siatkę zdejmujesz, składasz i chowasz do szuflady, a jeśli kiedyś znów ustawisz łóżka jedno na drugim, wraca na swoje miejsce. Siatkę z polipropylenu spłuczesz pod prysznicem i wysuszysz na suszarce w jeden wieczór. Nie zmienia koloru od światła z okna, więc po latach wygląda tak samo jak pierwszego dnia.