Zagroda na kompost: siatki na Twój wymiar

Kompost to mieszanka materiałów o różnej wielkości. Skoszona trawa i liście splatają się w zbitą masę, która nie przechodzi nawet przez oczko 8 cm. Gałązki, łodygi słoneczników i resztki krzewów są dłuższe niż oczko, więc też zostają w środku. Problem robią się dopiero przy obierkach, fusach i drobnych resztkach z kuchni, które przy krawędzi pryzmy wysypują się przez duże oczka.

Dlatego przy kompoście kuchennym bierz oczko 2 cm albo 1 cm, przy ogrodowym wystarczy 4,5 cm. Przez każde oczko przechodzi powietrze i woda deszczowa, a to dobrze, bo pryzma potrzebuje jednego i drugiego, żeby się rozkładać. Siatka nie zatrzyma natomiast myszy ani drobnych zwierząt, które mieszczą się w oczku – jeśli to twój kłopot, przykryj pryzmę od góry.

Pryzma kompostu o wysokości metra waży kilkaset kilogramów i rozpycha ściany zagrody od środka. Siatka z polipropylenu przyjmuje ten nacisk sprężyście: ugina się lekko między słupkami, a gdy przerzucisz pryzmę i nacisk spadnie, wraca do pierwotnego kształtu. Nie trzaska jak deski i nie pęka jak sztywna kratka.

Ta sprężystość ma jednak granice, dlatego przy kompoście grubość sznurka ma znaczenie. Pięć i sześć milimetrów dobrze znosi stały nacisk i zahaczenia widłami przy przerzucaniu. Słupki stawiaj co metr, najwyżej co półtora – na dłuższym przęśle nawet gruby sznurek wybrzuszy się pod ciężarem. Cieńszy sznurek, dwu- i trzymilimetrowy, zostaw na przegrody wewnętrzne i niskie zagrody na liście, gdzie nacisk jest mały.

Kompostownik zwykle stoi na końcu ogrodu, za krzewami albo przy płocie. Nikt nie chce, żeby był pierwszą rzeczą, którą widać z tarasu. Ciemna siatka – czarna, grafitowa albo ciemnozielona – z kilku metrów zlewa się z cieniem krzewów i ziemią. Widać brązową pryzmę, ale nie widać ścian zagrody, więc kąt wygląda jak naturalna część ogrodu.

Szara i beżowa siatka są widoczne, ale spokojne – pasują do drewnianych słupków i kamiennej ścieżki. Jasne kolory, jak biel czy żółć, wybieraj tylko wtedy, gdy chcesz, by kompostownik był wyraźnie oznaczony, na przykład w ogrodzie społecznym albo przy szkolnej działce. Każdy kolor kosztuje tyle samo, a obszycie krawędzi jest w barwie siatki.

Zagroda na kompost potrzebuje mocnych narożników, bo to na nich skupia się nacisk pryzmy. Drewniane słupki wbite na pół metra w ziemię, metalowe pręty, a może stare kantówki z rozbiórki – wybierasz to, co pasuje do twojej ziemi i tego, co masz pod ręką. W gliniastym gruncie słupek trzyma lepiej niż w piaszczystym, gdzie trzeba wbić go głębiej.

Siatkę mocujesz do słupków w wielu punktach na całej wysokości, nie tylko u góry i u dołu, bo nacisk rozkłada się po całej ścianie. Do drewna przypniesz ją zszywkami albo przywiążesz sznurkiem, do metalu – opaskami. Jedną ścianę zostaw na zaczepach, które łatwo odepniesz, żeby wybrać gotowy kompost bez rozbierania zagrody. Sposób łączenia zawsze dobierasz do materiału słupka.

Ogrodnik ma przy płocie pas trzy metry na metr. Chce trzech komór: świeżej, dojrzewającej i gotowej. Stawia osiem słupków: cztery przy płocie, cztery z przodu, co metr. Zewnętrzny obwód zagrody, bez ściany przy płocie, to trzy metry z przodu plus dwa razy metr po bokach, czyli pięć metrów.

Do tego dwie przegrody wewnętrzne po metrze. Wysokość pryzmy – metr, plus dziesięć centymetrów zapasu. Zamawia siatkę zewnętrzną 5 × 1,1 m z oczkiem 4,5 cm i sznurkiem 5 mm w kolorze grafitowym oraz drugą, 2 × 1,1 m, z cieńszym sznurkiem 3 mm na przegrody. Przednią ścianę każdej komory mocuje na karabińczykach, więc przy przerzucaniu odpina tylko tę część, której potrzebuje.