Siatka na styropian – siatki na wymiar

Styropian przyjeżdża zwykle w paczkach owiniętych folią, ułożonych na paletach albo wprost na ziemi. Paczka ma pół metra i więcej w każdą stronę, więc nie przejdzie przez żadne oczko z tego działu. Siatka ma ją tylko docisnąć. Dlatego na stos zamkniętych paczek wystarcza 8×8 albo 10×10 cm: siatka jest lżejsza, szybciej ją narzucisz i mniej łapie wiatru niż gęsta.

Inaczej jest, gdy paczki są już otwarte. Ekipa wyjmuje płyty po kilka, zostają połówki, paski i resztki po dopasowaniu płyt na ścianie, a każdy taki kawałek wiatr porwie przy pierwszym podmuchu. Na otwarte paczki i resztki weź oczko 4,5×4,5 cm, a gdy leżą tam wąskie paski, nawet 2×2 cm. Wiele ekip ma po prostu dwie siatki: rzadką na pełne palety i gęstą na kącik z resztkami.

Styropian jest miękki. Cienki sznurek napięty mocno na krawędzi paczki wgniata się w płytę i zostawia na niej rowek, a przy wietrze ociera narożnik. Sznurek 6 mm rozkłada ten sam nacisk szerzej, więc krawędzie płyt zostają całe. Dlatego na otwartym placu, przy wysokich stosach i tam, gdzie siatkę mocno ściągasz do ziemi, wybierz 5 albo 6 mm.

Sznurek 3 mm ma inne zalety. Siatka jest wyraźnie lżejsza, łatwiej ją zrzucić ze stosu i założyć ponownie, gdy ekipa kilka razy dziennie pobiera płyty. Sprawdza się pod wiatą, w magazynie z otwartą ścianą i na małej budowie, gdzie stoi kilka paczek osłoniętych od wiatru budynkiem. Grubość 2 i 4 mm to wzory pośrednie, przy których decyduje oczko. Jedna zasada zostaje: im bardziej odsłonięte miejsce, tym grubszy sznurek.

Inwestor zamawia styropian na ocieplenie domu. Paczki staną przy bramie w jednym stosie: 6 m długości, 2,5 m szerokości, 2 m wysokości. Siatka ma przykryć wierzch i zejść do ziemi z czterech stron, żeby przywiązać ją do kołków. Liczy więc: 6 m plus dwa razy 2 m daje 10 m, a 2,5 m plus dwa razy 2 m daje 6,5 m. Dodaje po pół metra na zaczep i wpisuje w konfiguratorze 10,5 na 7 m.

Wybiera oczko 8×8 cm i sznurek 5 mm, bo działka jest na otwartym terenie, a stos ma stać przez kilka tygodni. Kolor zielony. Dostaje jedną siatkę z obszytymi brzegami i płaci za 73,5 m². Gdy ocieplenie się kończy i stos maleje, siatkę składa na pół. Po budowie zwija ją i odkłada na garaż albo na następną dostawę.

Na budowie styropian stoi kilka tygodni, w hurtowni stosy zmieniają się co kilka dni, ale siatka może zostać ta sama. Sznurek z polipropylenu nie płowieje na słońcu, nie gnije na mokrym podłożu i nie sztywnieje na mrozie. Woda spływa po nim, zamiast w niego wsiąkać, więc po deszczu siatka nie robi się ciężka i szybko schnie na stosie. Przez kilka sezonów przechodzi z dostawy na dostawę.

Najczęstszy powód zużycia to nie pogoda, ale sposób traktowania. Siatka ciągnięta po żwirze wyciera się, przywiązana do zardzewiałego pręta strzępi się przy zaczepie, przygnieciona paletą ma pęknięte oczka. Zdejmuj ją ze stosu, zamiast ściągać na ziemię. Na zimę przesusz i zwiń, a pojedyncze pęknięte oczko zwiąż kawałkiem sznurka.

Siatka dociska paczki, nie daje wiatrowi wejść pod stos i zatrzymuje płyty, które poluzowały się w otwartej paczce. Nie zastąpi jednak magazynu ani zadaszenia, bo przez oczka przechodzi deszcz i śnieg. Nie zabezpiecza też towaru przed kradzieżą – każdy, kto zechce, odwiąże ją w minutę. Jeśli płyty muszą zostać suche albo osłonięte, kładziesz plandekę lub folię, a siatkę narzucasz na wierzch.

Siatka nie zastępuje też nadzoru. Po każdej wichurze ktoś musi obejść stos, sprawdzić zaczepy i dociągnąć te, które puściły. To, jak mocno siatka trzyma, zależy od kołków, haków, palet albo obciążników, do których ją przywiążesz, a te dobierasz sam do podłoża. Sama siatka wytrzyma więcej niż słaby zaczep, więc o zaczepy dbaj szczególnie.