Grodzenie w domu – siatki ochronne na wymiar

Zagroda dla kota musi być przede wszystkim szczelna i wysoka, bo kot przeciska się przez wąskie szpary i świetnie skacze. Dlatego tam trafiają najgęstsze oczka i lekki sznurek, a siatka często zamyka też górę. Zagroda dla psa pracuje odwrotnie: pies rzadko się przeciska, za to napiera, skacze przednimi łapami i gryzie, więc liczy się grubość sznurka i mocne punkty mocowania.

Zagroda dla dziecka stoi zwykle w salonie albo w pokoju i ma wydzielić bezpieczny kąt zabawy z dala od schodów, kuchni czy kominka. Siatka jest tu niska, miękka i dobrze napięta, bez luźnych pętli. Zagroda na tarasie łączy wszystkie te zadania na zewnątrz: zatrzymuje dziecko i psa przy domu, a przy okazji piłki i zabawki. Dlatego w tym poddziale są najrzadsze oczka i najgrubszy sznurek w całym grodzeniu.

Przy zwierzętach i dzieciach liczy się najmniejsza część ciała, którą da się przecisnąć: głowa kota, pyszczek szczeniaka, stopa dziecka. Gdzie zmieści się głowa, tam zwierzę spróbuje przepchnąć resztę. Kocię przejdzie przez oczko 4,5 cm, dorosły kot już raczej nie. Dlatego przy kociętach i miniaturowych rasach psów wybierasz oczko 1×1, 2×2 albo 3×3 cm.

Oczko 4,5 cm zatrzyma dorosłego kota, średniego psa i dziecko, które próbuje przejść przez siatkę zamiast obok niej. Przepuści natomiast dłoń, łapę i małe zabawki. Oczka 8×8 i 10×10 cm zatrzymają dużego psa, piłkę i kilkulatka, ale małe zwierzę prześlizgnie się bez trudu. Jeśli w zagrodzie są razem duży pies i kocię albo pies i niemowlę, decyduje najmniejszy mieszkaniec – wybierz gęstsze oczko i grubszy sznurek jednocześnie.

Kot rzadko szarpie siatkę z całej siły. Najczęściej wspina się po niej, ociera się i sprawdza pazurami. Sznurek 2 mm wystarcza, a przy gęstym oczku siatka jest lekka i prawie niewidoczna z drugiego końca pokoju. Przy dziecku dobrze sprawdza się 3–4 mm: miękki w dłoni, a jednocześnie odporny na ciągnięcie i wieszanie się na siatce.

Pies to inna historia. Szczeniak w okresie wymiany zębów gryzie wszystko, co ma w zasięgu, a dorosły pies opiera się o siatkę całym ciężarem, gdy ktoś dzwoni do drzwi. Tu wybierz 5 albo 6 mm. Grubszy sznurek wolniej się przegryza i lepiej rozkłada nacisk, ale jest cięższy, więc potrzebuje gęściej rozmieszczonych punktów mocowania. W zagrodzie na tarasie, gdzie siatka pracuje cały sezon, gruby sznurek też jest pewniejszym wyborem.

Przedpokój ma 1,6 m szerokości. Właściciele chcą wydzielić przy drzwiach balkonowych kąt dla szczeniaka owczarka: 1,6 m wzdłuż jednej ściany i 1,2 m wzdłuż drugiej, na wysokość 90 cm. Trzecia i czwarta strona to ściany, więc potrzebne są dwie siatki. Mocują je do listew przypodłogowych, kołków w ścianie i jednego słupka w narożniku.

Szczeniak gryzie, więc wybór pada na oczko 4,5×4,5 cm i sznurek 5 mm. Kolor – szary, bo pasuje do płytek i drzwi; czarny, zielony czy biały kosztowałby dokładnie tyle samo. Zamawiają siatki 160×90 i 120×90 cm, razem 1,44 + 1,08 = 2,52 m². Obie przychodzą w tych rozmiarach z obszytym brzegiem. Gdy pies dorośnie, tę samą siatkę przeniosą na taras, gdzie posłuży jako granica przy schodach do ogrodu.

Zagroda z siatki potrzebuje punktów zaczepienia na obwodzie: u góry, na dole i po bokach. W domu zwykle są nimi ściany, framugi, nogi ciężkich mebli, kaloryfery, balustrada schodów. Na tarasie – słupy, balustrada, pergola. Tam, gdzie nic nie ma, stawiasz słupek albo rozporę między podłogą a sufitem. To ty widzisz swoje wnętrze i to ty wybierasz sposób, który nie zniszczy ścian ani mebli.

Przy każdej zagrodzie pilnuj dwóch rzeczy. Dolna krawędź ma przylegać do podłogi, bo pod nią najszybciej przeciska się kot i mały pies. Siatka ma być napięta równo, bez worków i luźnych pętli, w które dziecko mogłoby wsunąć głowę albo zwierzę zaplątać łapę. Gdy chcesz mieć wejście do zagrody, zostaw jeden bok na karabińczykach – odpinasz go w kilka sekund i wchodzisz do środka.