Siatka na kontener morski – siatki na wymiar

Ściany kontenera morskiego mają prawie dwa i pół metra, więc siatkę rozkłada się z podestu albo z drabiny. Polipropylen waży niewiele. Siatkę na skrzynię 20-stopową dwie osoby wciągają na górę bez dźwigu i rozciągają od jednego końca do drugiego. Przy rozładunku składasz ją w harmonijkę i chowasz do skrzynki w kabinie.

Lekkość ma znaczenie przy każdym kolejnym kursie. Ciężka plandeka po deszczu potrafi ważyć dwa razy więcej niż sucha, a siatka nie zatrzymuje wody, więc mokrą zdejmujesz tak samo łatwo jak suchą. Setne zakładanie idzie równie sprawnie jak pierwsze, a złożona siatka zajmuje mniej miejsca niż zwinięty brezent. Mieści się w skrzynce narzędziowej obok pasów i rękawic.

Kontener stoi przed firmą albo na placu przy ulicy i widać go z daleka. Siatka czarna, grafitowa albo ciemnozielona zlewa się z blachą i ładunkiem, więc z drogi prawie jej nie zauważysz. Nikt przejeżdżający obok nie widzi od razu, co leży w skrzyni, a kontener wygląda na zwykły, zamknięty od góry. Przy ciemnym ładunku, jak złom czy stare drewno, różnicy między siatką a zawartością skrzyni prawie nie widać.

Jasny kolor – biały, żółty czy beżowy – widać za to z daleka, co pomaga, gdy kontener stoi na ruchliwym placu manewrowym i kierowca wózka ma go ominąć. Za każdy kolor płacisz tak samo, więc wybierasz według miejsca, nie według ceny. Nie każde oczko jest we wszystkich kolorach. Dostępne odcienie widzisz przy każdym wariancie w konfiguratorze.

Siatka leży na wierzchu i przytrzymuje to, co jest w kontenerze, gdy wiatr na trasie albo na nabrzeżu szarpie lżejszymi rzeczami. Ciężaru nie przenosi. Nie podwieszaj na niej worków, nie podnoś nią ładunku i nie chodź po niej jak po pomoście.

Maszyny i stalowe elementy przepnij najpierw pasami do uchwytów kontenera, dopiero potem rozciągnij siatkę. Ona zajmie się tym, co drobniejsze i luźne: kawałkami drewna, kartonami, odpadami z hali. Na blachy i pręty bierz sznurek 5 lub 6 mm. Rozkład ciężaru w kontenerze i masa ładunku to sprawa skrzyni i pojazdu, nie siatki. Jeśli coś wystaje ponad ściany na kilkadziesiąt centymetrów, siatka to przykryje, ale nie utrzyma tego w pionie – taki element kładziesz albo spinasz osobno.

Kontener ma w środku około 590 na 235 cm, a uchwyty pod plandekę biegną kilkanaście centymetrów pod górną krawędzią ścian. Siatka ma przejść przez otwór i zejść do tych uchwytów po obu stronach i na obu końcach. Dodajesz więc po 25 cm do każdego boku i wpisujesz w konfiguratorze 640 na 285 cm, czyli trochę ponad 18 m².

Ładunek to złom stalowy z warsztatu: kątowniki, rury i krótkie kawałki blachy. Wybierasz oczko 8 cm, bo najkrótsze elementy mają kilkanaście centymetrów, i sznurek 6 mm, bo kanty blachy trą o siatkę przy każdym hamowaniu. Ciemnozielona siatka nie odbija się na tle kontenera. Dostajesz ją z obszytym brzegiem, dokładnie w wymiarze z formularza.

Najpierw zaczep cztery narożniki, tak by siatka leżała mniej więcej równo nad otworem. Potem idź wzdłuż dłuższych ścian, punkt po punkcie, i na końcu dociągnij krótsze boki. Przy takiej kolejności napięcie rozkłada się równo, a siatka nie ucieka w jedną stronę.

Punktów zaczepienia potrzeba tyle, żeby brzeg nigdzie nie odstawał na tyle, by zmieściła się w nim ręka. Na długim kontenerze to kilkanaście miejsc na każdej ścianie. Sposób mocowania dobierasz do tego, co ma twoja skrzynia: pierścienie, haki, otwory w ramie. Po pierwszych kilometrach trasy sprawdź napięcie, bo ładunek osiada, a siatka razem z nim. Przy rozpinaniu idź w odwrotnej kolejności: najpierw krótkie boki, na końcu narożniki, wtedy siatka nie spada do środka skrzyni.