Siatka do prasy rolniczej: siatki na Twój wymiar

Przy prasie rolniczej przez siatkę ma przejść jak najmniej z tego, co sypie się z maszyny i z ładunku. Najdrobniejsza jest sieczka i krótkie źdźbła, które prasa wyrzuca przy pracy pod dachem albo przy stogu. Zatrzyma je dopiero oczko 2×2 cm. Na przyczepę z belami prosto spod prasy wystarczy oczko czterocentymetrowe albo odrobinę większe, bo z bel sypią się pęki, a nie pojedyncze źdźbła.

Strefa pracy prasy stacjonarnej to inne zadanie. Siatka nie ma tu niczego wyłapywać, tylko pokazać, dokąd wolno podejść, i zniechęcić do skracania drogi obok maszyny. Wystarczy rzadka krata, od sześciu do dziesięciu centymetrów oczka – siatka jest lekka, łatwo ją rozwinąć na kilku słupkach i zwinąć po pracy. Oczko 20×20 cm zostaw na docisk plandeki, którą przykrywasz ładunek na przyczepie albo stertę na podwórzu.

Siatka przy prasie trafia na stal. Burty przyczepy mają ostre krawędzie, rama prasy wystające elementy, a słupki strefy – kanciaste profile. Przy każdym przejeździe siatka przesuwa się po nich odrobinę, a w sezonie zakładasz ją i zdejmujesz codziennie. Sznurek 2 mm wytrzyma lekką siatkę w otworze wiaty, która wisi spokojnie przez całe lato. Do przyczepy i strefy wokół maszyny lepszy jest sznurek średni, czterech–pięciu milimetrów.

Najgrubszy, sześciomilimetrowy, daje zapas na przyczepie, na której wozisz ciężkie, prostopadłościenne bele słomy z ostrymi narożnikami, i tam, gdzie siatka bywa potrącana przez ładowacz. Grubszy sznurek wolniej się wyciera i trudniej go przerwać przypadkowym zahaczeniem. Jeżeli siatka musi przejść przez ostrą krawędź burty, podłóż w tym miejscu kawałek węża albo gumy – przedłużysz jej życie o kolejne sezony.

Prasa pracuje kilka tygodni w roku, a siatki przy niej są potrzebne dokładnie w tym samym czasie. Potem leżą. Sznurek waży niewiele, więc przykrycie przyczepy złożysz w zgrabną kostkę sam, bez pomocnika, szybciej, niż odepniesz prasę od ciągnika. Kostka zmieści się w skrzynce narzędziowej ciągnika albo na półce w garażu. Siatki strefy pracy zwijasz razem ze słupkami i odstawiasz w kąt stodoły.

Przed złożeniem strząśnij resztki słomy i sieczki, bo po kilku miesiącach w kącie trudniej je wyskubać. Wilgoć sznurkowi nie zaszkodzi, ale mokry tobół dłużej schnie i więcej waży. Za rok rozwiniesz ją bez rozplątywania, bo obszyty brzeg trzyma kształt, a sznurek nie sztywnieje od leżenia.

Kolor wybierasz do tła, na którym siatkę będzie widać. Na ściernisku i łące, gdzie przyczepa z belami stoi przez cały dzień zbioru, zieleń zlewa się z otoczeniem i nie rzuca się w oczy z drogi. Przy maszynach, blaszanych wiatach i na betonowym podwórzu lepiej wygląda grafit, szarość albo czerń. Białą lub beżową siatkę dobierzesz do jasnej ściany stodoły czy otynkowanego budynku gospodarczego.

Inaczej jest ze strefą pracy prasy. Tam siatka ma być widoczna, więc wybierz żółty albo biały – odróżnią się od słomy i zieleni nawet w zmierzchu, gdy kończysz prasowanie przy reflektorach ciągnika. Kolor nie wpływa na cenę metra, więc możesz mieć różne barwy do różnych zadań bez dopłat. Sznurek i obszycie mają ten sam kolor.

Każde gospodarstwo ma inne miejsca zaczepu. Przyczepa ma haki pod burtami albo uchwyty na pasy, wiata – drewniane słupy, stalowe ramy albo murowane ściany, a strefa pracy stoi na trawie, ściernisku lub betonie. Dlatego sposób mocowania dobierasz do tego, co masz: haki, opaski, karabińczyki, kołki w gruncie, kotwy w murze. My dbamy o to, żeby siatka miała właściwy wymiar i mocny brzeg.

Siatkę zawsze zaczepiaj przez obszytą krawędź, w równych odstępach, a nie w czterech rogach. Na przyczepie dociągnij ją tak, żeby nie łopotała w czasie jazdy – luźny róg potrafi zerwać się przy pierwszym przyspieszeniu. W strefie pracy prasy słupki ustaw w odległości, która pozwala obsłudze swobodnie poruszać się wokół maszyny, a siatkę napnij na tyle, żeby nie zwisała do ziemi.