Ogródkowe boisko z siatką: siatki na Twój wymiar

Najpierw spójrz, czym się gra. Piłka nożna w rozmiarze 4 lub 5 nie przejdzie przez oczko dziesięciocentymetrowe i odbije się od siatki jak od ściany. Piłka do tenisa albo gumowa piłeczka przeleci przez nie bez zatrzymania. Dlatego przy maluchach i małych piłkach dobierasz oczko dwucentymetrowe, a przy grze w nogę wystarcza czterocentymetrowe z kawałkiem albo większe.

Drugie pytanie: co stoi za siatką. Okno tarasowe, samochód na podjeździe czy szklarnia sąsiada wymagają drobniejszego oczka, bo piłka wbija się w nie płyciej i siatka mniej się wybrzusza. Za siatką jest tylko trawa i krzewy? Wtedy oczko ośmiocentymetrowe zatrzyma piłkę, a z daleka prawie go nie widać. Rzadsze oczko to też mniej sznurka na metrze, więc ogrodzenie jest lżejsze i mniej obciąża słupki przy wietrze.

Sześciolatek kopie inaczej niż piętnastolatek, i siatka to czuje. Sznurek 2–3 mm wystarczy tam, gdzie piłka dolatuje po odbiciu albo z niewielkiej odległości, na przykład wokół miejsca do gry dla najmłodszych. Sznurek 4 mm to wybór na co dzień: znosi regularne trafienia i nie wygląda ciężko.

Za bramką, gdzie strzały idą prosto i mocno, sięgnij po 5 albo 6 mm. Grubszy sznurek lepiej znosi tarcie o słupek i krawędź stelaża, wolniej się wyciera w miejscach, w które piłka trafia setki razy w sezonie. Jeśli w ogrodzie jest pies, który lubi szarpać wszystko, co się rusza, grubszy sznurek też da mu więcej pracy. Zasada jest prosta: im bliżej strzelającego i im starszy zawodnik, tym grubszy sznurek. Przy bokach boiska możesz zejść o milimetr niżej.

Polipropylen ma tę zaletę, że ugina się, kiedy piłka w niego trafia, i zaraz odzyskuje kształt. Piłka wpada w siatkę, siatka przyjmuje uderzenie na sporej powierzchni i oddaje je łagodnie, zamiast odbijać piłkę z powrotem w twarz bramkarza. Słupki dostają mniejsze szarpnięcie niż przy sztywnym ogrodzeniu.

Słońce mu niestraszne: kolor zostaje żywy przez kilka sezonów gry. Nie nasiąka jak sznurek z włókien naturalnych, więc po deszczu szybko schnie i nie robi się ciężki. Mróz mu nie szkodzi, ale jeśli boisko zimą stoi puste, możesz siatkę zdjąć, zwinąć i schować do garażu. Mało waży, więc jedna osoba przeniesie ją pod pachą i wiosną powiesi z powrotem. Nie gnije i nie przyciąga pleśni po mokrej jesieni.

Przykład: boisko ma 12 metrów długości, a za jedną bramką chcesz siatkę na całą szerokość ogrodu, czyli 8 metrów, wysoką na 4 metry.

1. Mierzysz odległość między skrajnymi słupkami i wysokość od trawy do górnego punktu mocowania.
2. Dodajesz kilkanaście centymetrów, jeśli chcesz, by dół siatki leżał na ziemi i piłka nie uciekała dołem.
3. Wybierasz oczko, sznurek i kolor, po czym wpisujesz w konfiguratorze 8 × 4 m.
4. Płacisz za 32 metry kwadratowe – nic więcej za kolor ani za krawędzie.

Dostajesz jedną siatkę z obszytymi bokami, utkaną w tym wymiarze. Nie ma łączenia kawałków ani resztek do wyrzucenia. Druga bramka? Zamawiasz drugą sztukę w tym samym kolorze i wymiarze. Boki boiska możesz dorzucić później, gdy zobaczysz, gdzie piłka ucieka najczęściej.

Ogrodzenie boiska zatrzymuje piłkę, a nie człowieka. Dzieci szybko odkrywają, że na siatce da się wisieć, wspinać się po niej albo bujać się jak w hamaku. Tego jej nie zadawaj: sznurek wytrzyma, ale punkty mocowania i słupki nie są liczone na ciężar kilkudziesięciu kilogramów rozpięty na jednej linii.

Siatka nie zastępuje też nadzoru przy grze maluchów ani nie usztywnia słabych słupków. Gdy stelaż się chwieje, najpierw go wzmocnij, potem wieszaj siatkę. Jeśli za boiskiem jest ulica, siatka ogranicza wybiegnięcie piłki na jezdnię, ale dziecko za nią i tak pobiegnie – granicę w głowie trzeba ustawić rozmową. Siatka robi swoje: łapie, zatrzymuje, oddziela. Resztę załatwiają zasady gry ustalone w domu.