Zagroda dla psa na biwaku – siatki szyte na wymiar

Labrador waży 30 kg, nie przeskakuje przeszkód wyższych niż metr, ale lubi opierać się łapami o wszystko, co stoi mu na drodze. Na biwaku ma mieć wybieg przy wejściu do namiotu, mniej więcej 3 na 4 metry, z jedną ścianą opartą o samochód. Siatka zamyka więc trzy boki: 3 + 4 + 3 = 10 m, plus po 25 cm na przypięcie – 10,5 m długości.

Wysokość 1,2 m daje zapas nad skokiem. Oczko 4,5×4,5 cm, bo labrador nie przeciska się, ale lubi wsadzać nos w każdą szparę. Sznurek 5 mm wytrzyma opieranie się łapami. Kolor: zielony, bo biwak stoi na trawie i siatka ma zlać się z tłem – czarny czy biały kosztowałby tyle samo. W konfiguratorze wpisujesz 10,5 m i 1,2 m. Płacisz za 12,6 m², a dostajesz jedną siatkę z obszytymi brzegami, gotową do rozpięcia.

Najmniejsze psy, takie jak chihuahua czy yorki, potrafią przecisnąć się przez otwór niewiele większy od własnej głowy. Dla nich są oczka 1×1, 2×2 i 3×3 cm. Gęsta siatka zatrzyma też szczeniaka, który dopiero uczy się, gdzie są granice. Oczko 4,5×4,5 cm to wybór dla psów średnich i dużych – pysk i łapa przejdą najwyżej do połowy.

Oczka 6×6, 8×8 i 10×10 cm wybierają właściciele dużych, spokojnych psów, które traktują siatkę jak granicę i nie próbują jej sforsować. Rzadkie oczko oznacza lżejszą siatkę i szybsze rozkładanie, ale przez otwór 10×10 cm mały pies przejdzie bez wysiłku. Jeśli na biwak jedzie kilka psów różnej wielkości, oczko dobieraj do najmniejszego. Duży pies zostanie za gęstą siatką tak samo dobrze, odwrotnie – już nie.

Sznurek 2–3 mm wystarcza dla małego psa, który nie napiera na siatkę całym ciężarem. Taka siatka jest najlżejsza i najłatwiej ją spakować. Sznurek 4 mm to złoty środek dla psów średniej wielkości. Przy 5–6 mm siatka wytrzyma psa, który staje na tylnych łapach i opiera się przednimi, a także rzuty całym ciałem, gdy za siatką przejdzie kot.

Zęby to osobna sprawa. Szczeniak w okresie wymiany zębów albo pies, który nudzi się w zagrodzie, potrafi przegryźć każdy sznurek, także najgrubszy. Siatka nie jest kojcem na cały dzień. Sprawdza się wtedy, gdy pies ma przy sobie wodę, legowisko i zajęcie, a ty jesteś w zasięgu wzroku. Jeśli pies zaczyna szarpać sznurek zębami, przerwij to od razu – inaczej uzna siatkę za zabawkę.

Na biwaku wybieg dla psa nie stoi bez przerwy. Rano rozkładasz go przy namiocie, po południu zwijasz, bo idziecie razem nad jezioro, wieczorem rozkładasz znowu. Dlatego siatka musi być lekka. Wybieg z oczkiem 4,5×4,5 cm i sznurkiem 4 mm o długości 10 m waży mniej niż pełna miska wody i karma na dwa dni.

Siatkę zwijasz od jednego końca razem ze zaczepami, a po rozwinięciu wraca do kształtu, bo obszyte brzegi trzymają oczka w równych rzędach. Polipropylen nie nasiąka wodą, więc gdy pies wróci mokry z jeziora i otrze się o siatkę, wystarczy ją strzepnąć. Nie rdzewieje i nie skrzypi. Zwinięta mieści się w worku na tylnym siedzeniu obok psiego legowiska, gotowa na następny postój.

Sama siatka to jedna część wybiegu. Druga to punkty, na których zawiśnie: słupki, kołki, drzewa, samochód, rama namiotu. Ich wybór zależy od podłoża. Na trawie zadziałają inne kołki niż na piasku nad jeziorem czy na twardej ziemi w lesie. Mocowanie dobierasz sam do miejsca, w którym biwakujesz – my nie narzucamy jednego sposobu. Przy psie, który napiera, rozstaw punkty gęściej, co 1,5–2 m, i mocno przypnij dolny brzeg.

Jeśli wybieg ma wisieć na lince między drzewami, dobierz zestaw montażowy – to jedyna płatna opcja przy siatce. W zestawie są linka 4 mm w PCV, śruby rzymskie, karabińczyki i zaciski, bez kołków. Śrubą rzymską napniesz linkę tak, żeby siatka nie opadała, gdy pies się o nią oprze, a karabińczykami odepniesz wejście jedną ręką, trzymając w drugiej smycz.