Osłona grządek: siatki na Twój wymiar

Oczko jest jak sito: zatrzymuje wszystko, co ma większą głowę niż jego bok. Pies i dziecko nie przejdą przez oczko 10 cm, ale kot, jeż i młody zając zmieszczą się bez trudu. Oczko 4,5 cm zatrzymuje kurę, kaczkę i dorosłego królika. Dopiero przy oczku jednocentymetrowym zostaje za siatką małe zwierzę, na przykład wypuszczony na trawę chomik albo świnka morska.

Przez każde oczko przejdzie natomiast ślimak, mysz i to, co przemieszcza się pod ziemią. Siatka nie zastąpi też pułapek ani ogrodniczych sposobów na kreta. Przechodzi przez nią światło i deszcz, więc rośliny za osłoną rosną tak samo jak bez niej. Wybierając oczko, myśl o najmniejszym zwierzęciu, które naprawdę wchodzi na twoje grządki, a nie o wszystkich, które mogłyby tam wejść.

Przy grządkach siatka żyje blisko pracy w ogrodzie. Ocierasz się o nią przy podlewaniu, zahaczasz ją motyką, przejeżdżasz obok z taczką pełną kompostu. Sznurek 2 mm wytrzyma takie codzienne kontakty, jeśli siatka jest dobrze napięta i nikt nie ciągnie za nią celowo.

Trzy i cztery milimetry to zapas na przypadkowe szarpnięcia i na psa, który lubi przycisnąć nos do siatki. Pięć i sześć milimetrów wybierz, jeśli osłona stoi przy wejściu do warzywnika, gdzie ruch jest największy, albo jeśli pies jest duży i ma zwyczaj opierać się łapami o każdą przeszkodę. Grubszy sznurek wolniej się przeciera na krawędzi palika i wolniej puszcza w miejscach, gdzie siatka styka się z ziemią. Za to waży więcej i kosztuje więcej w przeliczeniu na metr.

Warzywnik często widać z tarasu albo z okna kuchni, więc osłona grządek nie powinna kłuć w oczy. Czarna, grafitowa i ciemnozielona siatka z cienkiego sznurka staje się prawie niewidoczna już z kilku metrów – oko widzi rośliny, a nie oczka. To dobry wybór, gdy grządki są blisko domu albo ogród ma być przede wszystkim ładny.

Jasne kolory działają odwrotnie. Biała, żółta albo niebieska siatka od razu pokazuje, gdzie kończy się ścieżka, a zaczyna zagon, i chroni rozsadę przed nieuważnym krokiem domowników. Szara i beżowa są pośrodku – widać je, ale nie rażą. Wszystkie kolory kosztują tyle samo, a obszycie krawędzi jest zawsze w barwie siatki, więc nic nie odstaje.

Krótką osłonę grządki zawiesisz na kilku palikach i przywiążesz sznurkiem. Zestaw montażowy przydaje się dopiero wtedy, gdy siatka biegnie wzdłuż kilku zagonów naraz, ma kilka lub kilkanaście metrów i powinna wisieć równo, bez fal. Dostajesz w nim linkę 4 mm powleczoną PCV, śruby rzymskie, którymi ją napinasz, oraz karabińczyki i zaciski do zawieszenia siatki.

W zestawie nie ma kołków, bo każdy ogród ma inną ziemię i inne paliki. Linka sprawdza się też przy osłonie, którą często zdejmujesz: odpinasz karabińczyki, zwijasz siatkę, a linka zostaje napięta między palikami. To jedyna płatna opcja przy siatce – jeśli masz już sznurek i paliki, spokojnie się bez niej obejdziesz.

Polipropylen jest sprężysty. Gdy pies wpadnie na osłonę w biegu albo dziecko oprze się o nią kolanem, siatka ugnie się, rozłoży nacisk na wiele oczek i po chwili wróci do poprzedniego kształtu. Paliki nie dostają gwałtownego szarpnięcia, więc nie wyrywa ich z miękkiej ziemi.

Ta sprężystość przydaje się też przy montażu: siatkę naciągasz lekko między palikami, a ona sama trzyma napięcie. Nie robi się sztywna na mrozie i nie łamie się przy zwijaniu. Jest odporna na słońce, kolor trzyma kilka sezonów i nie nasiąka wodą, więc po ulewie nie zwisa ciężka i mokra nad roślinami. Osłona grządek wraca każdej wiosny w tym samym kształcie, w jakim zdjąłeś ją jesienią.