Zagroda wokół namiotu – siatki na wymiar

Weźmy namiot rodzinny o podstawie 3×4 m z przedsionkiem. Odciągi sięgają około 1 m od ścian, więc linia zagrody powinna przebiegać 1,3–1,5 m od namiotu – tak, żeby nikt nie zahaczył o linkę, nawet idąc tuż przy siatce. Prostokąt wokół namiotu ma wtedy około 6 × 7 m. Obwód to 26 m.

Od tego odejmij wejście. Jeśli zostawiasz furtkę szeroką na 1 m, zamawiasz 25 m siatki i dodajesz po 20 cm na każdy koniec na przypięcie do słupka – razem 25,4 m. Wysokość 80 cm wystarczy, żeby siatkę widać było po zmroku i żeby nikt jej nie przekroczył bez zastanowienia. Gdy masz ze sobą psa, który skacze, podnieś wysokość do metra. Te liczby wpisujesz w konfiguratorze, a siatkę dostajesz w jednym kawałku, w wymiarze z zamówienia.

Oczko 10×10 cm wyznacza granicę. Zatrzymuje dorosłego, który idzie po ciemku, i piłkę, ale maluch wsunie w nie całe ramię, a jamnik bez trudu wyjdzie na zewnątrz. Dobrze sprawdza się na obozowisku dorosłych albo starszych dzieci. Przy 8×8 cm otwory są mniejsze, ale siatka nadal lekka.

Oczko 6×6 cm zatrzyma psa średniej wielkości, który nie próbuje się przeciskać. Przy 4,5×4,5 cm przez siatkę nie przejdzie ani pysk psa, ani stopa przedszkolaka – to wybór na rodzinny biwak z dziećmi i psem. Oczko 2×2 cm zostawiasz na kącik dla raczkującego dziecka, bo nie wejdą w nie nawet małe palce. Zasada jest prosta: zmierz najmniejszego mieszkańca obozowiska i wybierz oczko, przez które nie przełoży głowy.

Odciąg namiotu to cienka linka nisko nad ziemią, której po zmroku nie widać. Siatka jest od niej wyższa i lepiej widoczna, a przy tym nie stawia twardego oporu. Gdy ktoś na nią wpadnie, siatka ugina się, rozkłada nacisk i oddaje go łagodnie, zamiast podciąć nogi jak linka. Człowiek zatrzymuje się przed namiotem, a nie na nim.

To samo dotyczy psa, który rzuca się w stronę przechodzącego kota, i dziecka, które biegnie z latarką. Polipropylen nie łamie się i nie trzeszczy, a po uderzeniu siatka wraca na swoje miejsce. Nie nasiąka rosą, więc rano nie jest ciężka i nie zwisa między słupkami. Przy sznurku 4–6 mm siatka lepiej trzyma linię przez cały pobyt, przy 2–3 mm jest lżejsza, ale bardziej się ugina.

Punkty mocowania zagrody stawiasz poza linią odciągów, nie między nimi. Inaczej przy naciągu siatka wyrwie śledź albo przesunie linkę namiotu. Słupki lub kołki rozstawiaj co 2–2,5 m, na narożnikach mocniej – tam naciąg jest największy. Możesz też wykorzystać drzewa, ławkę albo samochód, jeśli stoją blisko linii zagrody.

Czym przypniesz siatkę, zależy od podłoża. Na leśnej ściółce sprawdzą się inne kołki niż na piaszczystej plaży czy twardym, wysuszonym polu. Niektóre pola namiotowe nie pozwalają na nic poza śledziami, więc sprawdź regulamin. Nie narzucamy metody – wybierasz to, co pasuje do twojego miejsca. Napnij siatkę tak, żeby nie opadała, ale też nie ciągnęła słupków do środka, i sprawdź naciąg rano, bo ziemia po nocy bywa bardziej miękka.

Grubość sznurka dobierasz do dwóch rzeczy: kto będzie na siatkę napierał i jak będziesz ją wozić. Sznurek 2 mm daje najlżejszą zagrodę. Przy oczku 10×10 cm i 20 m długości zwiniesz ją do worka wielkości śpiwora i zabierzesz w plecaku na wędrówkę. Wystarcza, gdy siatka ma tylko pokazać granicę.

Sznurek 4 mm to wybór na rodzinny wyjazd samochodem: siatka mało się wyciąga, znosi dzieci i psa, a zwinięta zajmuje kawałek bagażnika. Sznurek 5–6 mm wybierasz, gdy zagroda będzie długa, mocno napięta i często potrącana, na przykład na tygodniowym obozie z kilkoma namiotami. Oczko przy grubym sznurku zostaje tej samej wielkości, zmienia się tylko to, jak siatka znosi naciąg przez kolejne dni. Taka zagroda swoje waży, więc w plecaku na szlaku będzie ciężarem.