Przenośne ogrodzenie ogrodowe – siatki na wymiar

Przenośne ogrodzenie zwykle ma jedno konkretne zadanie, więc oczko dobierasz do tego, kogo albo co chcesz zatrzymać. Pies średniej wielkości nie przejdzie przez oczko 10 cm, ale szczeniak jamnika przeciśnie łeb przez 8 cm bez trudu. Kura, kaczka czy królik potrzebują już oczka 4,5 cm, a młode pisklęta i świnki morskie – dwucentymetrowego.

Z drugiej strony: przez oczko przechodzi światło, deszcz i widok. Dla rośliny za siatką to dobrze, bo nic jej nie zacienia. Przez każde oczko przejdzie też mały gryzoń, jeżyk i ślimak – ogrodzenie z siatki nie zatrzymuje drobnicy, która mieści się w dwóch centymetrach. Piłka do nogi zostaje nawet przy dziesięciu, a piłeczka tenisowa wymaga oczka czterocentymetrowego z kawałkiem lub mniejszego. Zanim klikniesz, wyobraź sobie najmniejszego intruza i jego głowę.

Ogrodzenie, które co kilka tygodni stoi w innym miejscu, powinno pasować do każdego z nich. Najbezpieczniejsza jest zieleń: na tle trawy i żywopłotu siatkę widać dopiero z bliska. Grafitowa i czarna znikają przy ciemnych słupkach, ogrodzeniu z metalu i przy brązowej korze w rabatach. Beżowa i szara pasują do jasnej elewacji, kamiennej ścieżki i drewnianych palików z jasnej sosny.

Bywa też odwrotnie: chcesz, żeby siatkę było widać. Na świeżo posianym trawniku biała albo żółta siatka ostrzega domowników, żeby nie wchodzić, a niebieska wyraźnie kontrastuje z roślinami. To się przydaje także wtedy, gdy ogrodzenie stoi w poprzek ścieżki – nikt w nią nie wejdzie po ciemku. Wszystkie kolory kosztują tyle samo, więc wybierasz wyłącznie pod okiem. Jeśli nie wiesz, gdzie siatka stanie za rok, bierz zieleń.

Przenośne ogrodzenie musi być lekkie, bo inaczej nikt go nie przenosi. Siatka z polipropylenu waży niewiele: dwadzieścia metrów bieżących siatki z cienkiego sznurka zmieścisz w wiadrze, a z grubego – w dużej torbie. Jedna osoba zdejmie ją z palików, zwinie wzdłuż i przeniesie na drugi koniec działki bez taczki.

Polipropylen nie nasiąka wodą, więc nawet po deszczu nie robi się ciężki i można go zwinąć prawie od razu. Nie gnije w szopie, nie przyciąga myszy jak juta i nie sztywnieje na mrozie. Przed schowaniem na zimę wystarczy otrzepać ziemię z dolnej krawędzi i zwinąć siatkę luźno, bez zagięć. Jest odporna na słońce, więc sezon na otwartej przestrzeni nie odbiera jej koloru. Kilka sezonów przenosin to dla niej codzienność.

Przenośne ogrodzenie zawsze stoi na prowizorycznych punktach: palikach, prętach wbitych w trawnik, słupkach z wkręcaną podstawą albo po prostu na drzewach i balustradzie tarasu. Jaki punkt wybierzesz, zależy od gruntu i tego, jak często przenosisz siatkę. Ważne, by przy dłuższej linii stały co dwa, dwa i pół metra.

Siatkę najpierw zaczep w narożnikach, potem rozciągnij wzdłuż i dopiero na końcu przypnij do punktów pośrednich. Górną krawędź napnij, a dolną przyciśnij do ziemi szpilkami ogrodowymi lub kamieniami – luźny dół to najczęstsza droga ucieczki dla psa i królika. Gdy siatka stoi na trawniku dłużej niż dwa tygodnie, przesuń dolny pas, żeby trawa pod spodem nie zżółkła. Przy wietrze napięta siatka pracuje mniej niż zwisająca.

Sznurek 2 mm daje najlżejsze ogrodzenie: zwinięte zajmuje mało miejsca, rozstawione jest prawie niewidoczne. Sprawdza się przy wydzielaniu grządek, oznaczaniu świeżych nasadzeń i tam, gdzie nikt o siatkę się nie opiera. Trzy milimetry dają trochę więcej odporności na przypadkowe szarpnięcie, na przykład gdy ktoś zaczepi siatkę taczką.

Cztery milimetry to wybór, gdy ogrodzenie ma odgradzać zwierzęta – psa, kozy czy kury, które dziobią i przepychają. Przy pięciu i sześciu milimetrach siatka jest wyraźnie mocniejsza i dłużej znosi częste zwijanie, przecieranie o paliki i ostre gałęzie. Jest za to cięższa i droższa w przeliczeniu na metr kwadratowy. Jeśli przenosisz ogrodzenie co tydzień, 3–4 mm będzie wygodniejsze; jeśli raz na sezon, możesz sięgnąć po grubszy.