Siatka na przyczepę rolniczą – siatki na wymiar

Słoma i siano luzem to najtrudniejszy ładunek, bo pojedyncze źdźbła są cienkie i lekkie. Przy oczku 4,5 cm wiatr wyciąga je przez siatkę garściami. Tu sprawdza się tylko gęste, dwucentymetrowe oczko, rozpięte na całej skrzyni i przypięte do burt bez szczelin.

Zielonka i skoszona trawa są cięższe, bo wilgotne, ale na wierzchu przesychają w czasie jazdy i zaczynają fruwać. Też gęste oczko.

Ziemniaki, buraki i kolby kukurydzy rzadko wylatują z przyczepy same. Siatka 4,5×4,5 cm przytrzymuje górną warstwę na wybojach, kiedy przyczepa podskakuje na polnej drodze, i zatrzymuje liście oraz łęty, które wiatr porywa z wierzchu.

Gałęzie z cięcia sadu, drewno opałowe z lasu, baloty i worki z nawozem zatrzyma rzadsze oczko. Przy drewnie wybierz grubszy sznurek, bo ostre końce gałęzi trą o siatkę przy każdym podskoku.

Gospodarz ma przyczepę dwuosiową ze skrzynią 5,5 na 2,3 m i nadstawkami, które razem z burtami mają 1,4 m wysokości. Słomę ładuje jeszcze pół metra ponad nadstawki. Zaczepy są pod górną krawędzią nadstawek, 10 cm niżej.

Liczy zapas. Siatka musi zejść po pół metra ładunku i 10 cm do zaczepów z każdej strony, czyli razem po 1,2 m do długości i szerokości. Zamawia siatkę 6,7 na 3,5 m. To 23,45 m².

Oczko 2×2 cm, bo to słoma, i sznurek 3 mm, bo ładunek jest lekki. Zostaje kolor. Przyczepa stoi przez większość roku na podwórku przy stodole, więc zielona siatka nie będzie rzucać się w oczy. Na drodze lepiej widoczna byłaby żółta albo biała, a każdy kolor kosztuje tyle samo. Gospodarz wybiera zieloną.

Siatka przychodzi w jednym kawałku, z obszytymi brzegami.

Wiele przyczep rolniczych ma tylko kilka zaczepów, często w narożnikach i pośrodku dłuższych burt. Przy niskim ładunku to wystarczy: przypinasz siatkę gumami z hakami i jedziesz.

Zestaw montażowy pokazuje swoją wartość przy słomie i sianie załadowanych wysoko ponad nadstawki. Między odległymi zaczepami brzeg siatki unosi się wtedy jak żagiel i pod nim ładunek zaczyna uciekać. Pomaga linka puszczona przez skrajny rząd oczek dookoła całej siatki i ściągnięta napinaczem przy jednym z rogów skrzyni – brzeg zostaje przyciśnięty do nadstawki od przodu do tyłu.

Drugi przypadek: starsza przyczepa bez zaczepów. Linkę zaczepiasz wtedy o ramę albo kłonice.

Za zestaw płacisz osobno, a innych płatnych dodatków do siatki nie ma. W środku znajdziesz napinacze śrubowe zwane śrubami rzymskimi, karabińczyki, zaciski i linkę o średnicy czterech milimetrów obleczoną PCV. Kołki zostawiamy poza zestawem, bo na przyczepie zwykle nie ma ich w co wkręcić.

Przyczepa rolnicza stoi zimą pod wiatą albo po prostu na podwórku. Siatki nie trzeba zdejmować na zimę i chować w stodole. Polipropylen nie nasiąka wodą, więc siatka zwinięta przy przedniej burcie nie zamarznie w sztywną bryłę i nie zgnije w kałuży na dnie skrzyni. Mróz nie łamie sznurka.

Siatka jest też odporna na słońce. Przez lato i jesień jeździ na otwartej przyczepie od świtu do zmierzchu, a nie blaknie i nie słabnie po sezonie. Służy kilka sezonów.

Wiosną, przed pierwszym wyjazdem w pole, rozwiń ją i obejrzyj. Szukaj przetarć przy zaczepach i w miejscach, gdzie leżały ostre gałęzie. Otrząśnij resztki słomy, które zostały w zwoju od zeszłego roku.

Jeśli przez zimę wozisz drewno z lasu, siatka może pracować dalej. Chłód jej nie przeszkadza.

Przyczepy rolnicze różnią się budową bardziej niż przyczepki samochodowe. Jedne mają stalowe burty z zaczepami pod krawędzią, inne drewniane nadstawki, jeszcze inne kłonice zamiast burt. Siatkę przypinasz do tego, co w twojej przyczepie trzyma się pewnie i nie rusza pod szarpnięciem.

Przy burtach z zaczepami używasz gum z hakami albo karabińczyków. Przy drewnianych nadstawkach możesz zaczepić siatkę o metalowe okucia albo przewlec linkę wokół nadstawki. Przy kłonicach linka prowadzona przez oczka i zaczepiona o każdą kłonicę trzyma siatkę równo.

Sposób mocowania dobierasz sam do konstrukcji przyczepy. Nie przypinaj siatki do elementów luźnych ani pękniętych, bo w czasie jazdy właśnie tam zacznie się zrywać.

Przy pierwszym kursie z nową siatką zatrzymaj się po kilku kilometrach i sprawdź, czy brzegi trzymają się wszędzie tak samo.