Zadaszenie wybiegu ptaków: siatki na Twój wymiar

Najczęściej siatka trafia nad wybieg przy kurniku. Kury i kaczki chodzą swobodnie po trawie, a jastrząb ani wrona nie mają jak zanurkować po pisklę. Drugie typowe miejsce to woliera gołębi i ptaków ozdobnych. Tu zadaszenie trzyma stado w środku, bo bez niego część ptaków po prostu odlatuje.

Hodowcy bażantów i przepiórek rozpinają siatkę nisko, często na wysokości około dwóch metrów, bo te ptaki zrywają się pionowo. Elastyczne oczko przyjmuje takie uderzenie miękko. Nad wybiegiem dla kaczek przy oczku wodnym zadaszenie zatrzymuje też liście, które jesienią lądowałyby w wodzie. Każde z tych miejsc ma inny kształt i inne rozmiary. Dlatego siatkę tkamy pod twój plan, z długością i szerokością wpisaną co do centymetra.

Zdarza się też zadaszenie samego placu przed wolierą, gdzie ptaki wychodzą w dzień.

Kolor siatki zmienia przede wszystkim to, jak wybieg wygląda z okna domu i od strony sąsiada. Ciemne odcienie – grafitowy, czarny, zielony – są mniej widoczne z daleka. Na tle drzew i trawnika dach z siatki niemal znika i podwórko wygląda na otwarte.

Jasne kolory działają odwrotnie. Białą, beżową albo żółtą siatkę wyraźnie widać na tle nieba, więc ptaki w wolierze szybciej uczą się, gdzie kończy się przestrzeń, i rzadziej w nią wlatują. Jasny dach łatwiej też obejrzeć, gdy sprawdzasz po wichurze, czy nic się nie poluzowało. Niebieski i szary to wybór pośredni. Zielona siatka dobrze wtapia się w ogród, grafitowa pasuje do ciemnego drewna kurnika, a beżowa do jasnej elewacji domu.

Wybierasz w spokoju, bo każdy z ośmiu kolorów kosztuje tyle samo. Na cenę wpływa wyłącznie oczko i grubość sznurka.

Siatka nad wybiegiem wisi na krawędziach, więc liczy się, jak gęsto ją przypniesz. Obszyty brzeg mocuj co 50–80 cm, wtedy obciążenie rozkłada się równo i nie powstają worki między punktami. Przy rozpiętości powyżej czterech, pięciu metrów postaw jeden lub dwa słupki w środku albo przeciągnij linkę pod siatką. Bez tego środek z czasem opada.

Elastyczną siatkę napinaj umiarkowanie. Ma lekko pracować, a nie brzmieć jak struna. Zbyt mocno ściągnięta traci zapas na podmuch wiatru i ciężar mokrych liści.

Do czego przypinasz siatkę, decydujesz ty. Drewniana konstrukcja kurnika, metalowe rury, ściana budynku – każde podłoże wymaga innego mocowania i dobierasz je do tego, co masz na miejscu.

Wszystkie siatki w tym dziale tkamy z polipropylenu. Sznurek nie nasiąka jak bawełna, po deszczu szybko schnie i nie gnije. Jest odporny na słońce, więc trzyma kolor i służy kilka sezonów nad tym samym wybiegiem. Mróz go nie kruszy.

Jedna rzecz zależy od ciebie: duży śnieg. Mokra warstwa na siatce waży sporo, dlatego przed zimą wiele osób zdejmuje zadaszenie. Odpinasz karabińczyki, zwijasz siatkę i chowasz w kilka minut – zajmuje niewiele miejsca w szopie. Wiosną rozkładasz ją z powrotem na tych samych punktach.

Lekkość przydaje się też przy zmianie miejsca. Gdy przenosisz kury na świeżą trawę, siatkę przenosisz razem z nimi i rozpinasz nad nowym kawałkiem podwórka.

Masz wybieg przy kurniku: sześć metrów długości, cztery szerokości, słupki w narożnikach. Mierzysz odległość między punktami, do których przypniesz siatkę. Jeśli chcesz, by brzeg zachodził na boki ogrodzenia, dodaj po 20–30 cm z każdej strony. W konfiguratorze wpisujesz długość i szerokość, wybierasz oczko 4,5×4,5 cm, sznurek 3 mm i kolor. Wychodzi 24 m² i za tyle płacisz.

Co dobrać do siatki? Jeśli nie masz własnych mocowań, przyda się zestaw montażowy – jedyna płatna opcja. Są w nim śruby rzymskie do napinania, karabińczyki, zaciski oraz linka grubości 4 mm w otulinie z PCV. Kołki kupujesz sam, pod swoje podłoże. Dostajesz siatkę w zamówionym wymiarze, z obszytymi krawędziami.