Siatka na zbiornik wodny: siatki na Twój wymiar

Najprościej dobrać oczko, patrząc w górę. Klon, kasztanowiec, platan i dąb mają liście większe od dłoni, które zostaną na siatce z oczkiem 8×8 czy 10×10 cm. Taka siatka jest lekka i niewiele zasłania widok na wodę. Lipa, grab, buk, czereśnia i większość krzewów zrzucają liście średnie – do nich bierz 4,5×4,5 cm. To najczęstsze oczko w dziale i dobry wybór, gdy nad wodą rośnie kilka różnych gatunków.

Brzoza, wierzba, robinia i drzewa iglaste zrzucają drobne listki i igły, które przejdą przez 4,5 cm. Jeśli to one sypią się do stawu, zejdź do 2×2 cm. Gęsta siatka zatrzyma więcej, ale też więcej waży, gdy zbiorą się na niej mokre liście, więc dobierz do niej grubszy sznurek i częściej ją oczyszczaj. Oczko 6×6 cm leży pomiędzy i sprawdza się nad dużymi zbiornikami.

Siatka nad wodą stale coś przyjmuje: jesienią warstwę mokrych liści, zimą śnieg, przez cały rok podmuchy wiatru. Sznurek z polipropylenu jest elastyczny – pod takim naciskiem siatka lekko się ugina, rozkłada ciężar na cały brzeg i nie pęka w jednym miejscu. Gdy zrzucisz z niej liście, wraca do swojej linii. Sztywne kratki z drutu w tej samej sytuacji wyginają się na stałe albo wyrywają zaczepy.

Elastyczność pomaga też przy wichurze. Siatka pracuje razem z podmuchem i oddaje go zaczepom stopniowo, zamiast szarpać. Dlatego nad wodą zostaw jej trochę luzu, zwłaszcza na zimę, a przy dużej rozpiętości wybierz sznurek 5 albo 6 mm. Polipropylen nie nasiąka wodą, nie gnije i trzyma kolor w słońcu przez kilka sezonów, więc siatka może zostawać nad stawem rok po roku.

Oczko wodne ma kształt fasoli, najdłuższe miejsce 4 m, najszersze 2,5 m. Nad nim rośnie stara lipa i kilka krzewów. Właściciel zamyka kształt w prostokącie i dodaje po 50 cm z każdej strony, żeby siatka sięgnęła poza obrzeże z kamieni do trawy. Wpisuje w konfiguratorze 5 na 3,5 m, oczko 4,5×4,5 cm i sznurek 4 mm, kolor czarny, bo nad ciemną wodą czarnej siatki prawie nie widać.

Dostaje jedną siatkę z obszytym brzegiem i płaci za 17,5 m². Siatkę rozpina na kilku palikach wbitych w trawnik tak, żeby wisiała kilkanaście centymetrów nad wodą i nie dotykała roślin. Raz w tygodniu, w czasie opadania liści, zgarnia je grabiami z siatki na kompost. W listopadzie, gdy lipa jest już goła, siatkę zdejmuje, przesusza i odkłada do następnej jesieni.

Siatka na staw zwykle przykrywa dużą powierzchnię i zostaje na kilka miesięcy. Tu liczy się rozpiętość, więc przy stawie szerszym niż kilka metrów prowadzi się pod siatką linkę albo dzieli staw na pola. Siatka na oczko wodne jest mniejsza i często zdejmowana – wystarczy sznurek 3–4 mm i paliki w trawie. Siatka na basen ogrodowy leży nad niecką od jesieni do wiosny, a zaczepy montuje się w kostce lub w obrzeżu.

Zbiornik w zakładzie – przeciwpożarowy, retencyjny czy osadnik – ma zwykle betonowe obrzeże i stalową barierkę. Siatkę mocuje się wtedy do kotew w betonie albo do samej barierki, a kolor dobiera do otoczenia: grafit lub szarość przy betonie, zieleń przy zbiorniku w trawie. Nad zbiornikiem w zakładzie zwykle wystarcza rzadkie oczko, osiem lub dziesięć centymetrów, na grubym sznurku, bo liczy się rozpiętość i mała waga.

Siatka na zbiornik wodny jest zrobiona po to, żeby zatrzymać liście, gałązki i to, co spada albo wiatr przyniesie nad wodę. Trzyma je, dopóki ich nie zbierzesz. Nie jest za to pomostem ani pokrywą, po której można chodzić. Nie stawaj na niej, nie kładź na niej narzędzi i nie zostawiaj na zimę grubej warstwy mokrych liści – ich ciężar rośnie z każdym deszczem.

Siatka utrudnia też dostęp do wody, ale nie zastępuje ogrodzenia stawu, osłony basenu ani pokrywy, którą przewidują przepisy dla zbiorników w zakładach. Przy domu z małymi dziećmi o bezpieczeństwie przy wodzie decyduje płot, furtka i nadzór dorosłych. Siatka robi swoje: woda zostaje czysta, a jesienne sprzątanie zajmuje kwadrans zamiast weekendu.