Zagroda dla psa – siatki na wymiar

Pies sprawdza siatkę pyskiem. Gdzie zmieści nos i głowę, tam będzie próbował się przecisnąć, a mały pies potrafi przejść przez zaskakująco wąską szparę. Dlatego przy yorkach, chihuahua, miniaturowych pudlach i szczeniętach wybierz oczko dwu- lub trzycentymetrowe, a przy kilkutygodniowym maluchu nawet centymetrowe. Gęsta siatka zatrzyma też zabawki i gryzaki, które pies chętnie wypycha na zewnątrz.

Oczko 4,5 cm to najczęstszy wybór w tym dziale. Zatrzymuje beagle, spaniele, labradory i owczarki, a jest lekkie i dobrze widać przez nie, co dzieje się dookoła – pies mniej się denerwuje, gdy widzi domowników. Oczka sześcio- i ośmiocentymetrowe wybieraj tylko przy dużych psach, które nie próbują się przeciskać. Jeśli w zagrodzie są razem duży i mały pies, decyduje ten mniejszy.

Spokojny dorosły pies traktuje siatkę jak ścianę i nie zwraca na nią uwagi po pierwszym dniu. Wtedy wystarczy sznurek 2 albo 3 mm. Inaczej jest z młodym psem, któremu wymieniają się zęby, i z psem, który nudzi się w zagrodzie: on będzie skubał sznurek godzinami, a ciągnięty przez zęby cienki sznurek szybko się strzępi.

Najczęstsza grubość w dziale to 4 mm – kompromis między wagą siatki a odpornością na zęby i pazury. 5 mm wybierasz przy dużym psie, który skacze przednimi łapami na siatkę, i przy psie, który zostaje w zagrodzie dłużej. Grubszy sznurek wytrzymuje dłużej, ale żaden nie jest odporny na upartego gryzonia na zawsze. Daj psu w zagrodzie gryzak i zabawkę – wtedy siatka szybko przestaje go interesować. Raz w tygodniu przejrzyj sznurek na wysokości pyska, bo tam pojawiają się pierwsze ślady zębów.

W domu zestaw montażowy przydaje się wtedy, gdy zagroda ma stać długo i ma być mocno napięta: przy kojcu w przedpokoju, przy wybiegu na podwórku przy ścianie domu. Linka w osłonie z PCV przewleczona przez skrajne oczka biegnie wzdłuż całego brzegu, śruby rzymskie pozwalają ją dociągnąć, karabińczyki – szybko odpiąć bok i wejść do środka, a zaciski zamykają pętle. Kołki dobierasz sam do ściany.

Na kempingu zestaw jest jeszcze wygodniejszy. Siatkę rozpinasz między drzewami albo słupkami namiotu przedsionka, napinasz śrubami rzymskimi i po trzech dniach zwijasz wszystko do jednej torby. Gdy masz już linkę i haki z poprzedniego ogrodzenia, zestaw nie jest potrzebny – wybierasz go w konfiguratorze tylko wtedy, gdy czegoś ci brakuje. To jedyna płatna opcja poza siatką.

Pies w zagrodzie nie stoi bez ruchu. Wita domowników, skacząc na siatkę, opiera się o nią, gdy obserwuje kota za oknem, i wpada na nią w zabawie. Sztywny płotek odpowiada na to twardo, a pies może przy nim nadwyrężyć łapę albo zahaczyć pazurem o pręt. Elastyczna siatka ugina się pod naporem, rozkłada siłę na wiele oczek i wraca do kształtu, gdy pies odejdzie.

Ta sama elastyczność wymaga jednak mocnych punktów zaczepienia. Cały nacisk psa przechodzi przez siatkę na linkę i haki, dlatego przy dużym psie rozmieszczaj je gęsto, szczególnie u góry i w narożnikach. Siatka nie powinna też wisieć luźno, bo pies skacze wtedy coraz wyżej, sprawdzając, ile się ugnie. Równe napięcie to mniej prób przeskoku i dłuższe życie siatki. Po pierwszym tygodniu sprawdź naciąg jeszcze raz, bo nowa siatka pod psem trochę się układa.

Siatka zatrzymuje psa w wyznaczonym miejscu, ale nie zastępuje ogrodzenia posesji ani kojca z mocną konstrukcją, w którym duży pies zostaje sam na długie godziny. Pies, który bardzo chce wyjść, spróbuje podkopać się pod dolną krawędzią, przeskoczyć albo przegryźć sznurek. Dlatego zagroda z siatki sprawdza się przede wszystkim wtedy, gdy ktoś jest w pobliżu.

Nie zostawiaj psa w zagrodzie bez wody i bez cienia, szczególnie latem na podwórku i na kempingu. Sprawdzaj siatkę po każdym dniu, w którym pies był w zagrodzie sam, i od razu poprawiaj luźne miejsca przy ziemi. Zagroda ma ułatwiać codzienne życie z psem – nie zamykać go na cały dzień.