Osłona świetlików: siatki na Twój wymiar

Siatka pod świetlikiem wisi wewnątrz hali, tuż pod ramą otworu. Jej zadanie to zatrzymać to, co odpadnie od samego świetlika: pęknięty kawałek płyty poliwęglanowej, odłamek szkła, fragment uszczelki czy listwy. Pod spodem są stanowiska pracy, regały i ludzie, więc siatkę mocuje się na całym obwodzie, bez szczelin przy krawędziach.

Siatka nad świetlikiem leży na dachu, nad jego powierzchnią, przymocowana do ramy albo do konstrukcji dachu wokół otworu. Zatrzymuje przedmioty, które mogłyby uderzyć w świetlik: gałęzie z drzew rosnących przy hali, narzędzia upuszczone przez dekarzy, elementy obróbek zerwane przez wiatr. Utrudnia też przypadkowe postawienie stopy na płycie świetlika przez ludzi, którzy chodzą po dachu przy przeglądach. W wielu halach stosuje się obie siatki naraz.

Płyta poliwęglanowa po latach na słońcu kruszy się na kawałki różnej wielkości. Szkło zbrojone pęka w siatkę drobnych fragmentów, a szkło zwykłe – w odłamki o ostrych krawędziach. Pod świetlikiem ze szkła albo starego, kruchego poliwęglanu sięgnij po oczko 2×2 cm: zatrzyma większość odłamków, które mogłyby trafić w człowieka.

Po średnie oczko, 4,5×4,5 cm, sięga się najczęściej pod świetlikami z płyt, które pękają na większe kawałki, i pod kopułami z tworzywa. Siatka jest wtedy lżejsza i lepiej przepuszcza światło – świetlik dalej spełnia swoją rolę. Rzadkie oczka, od 6 do 10 cm, zostaw na dach, gdzie zatrzymują się na nich gałęzie i narzędzia. Kiedy trudno przewidzieć, na jakie kawałki rozpadnie się twój świetlik, rozbij jedną zdjętą płytę na próbę albo obejrzyj odłamki zebrane z posadzki. One najlepiej podpowiedzą oczko.

Hala produkcyjna ma pasmo świetlików z poliwęglanu komorowego o długości 18 m i szerokości 1,5 m. Płyty mają kilkanaście lat i zaczęły pękać. Pod pasmem stoją stanowiska montażu. Siatka ma wisieć wewnątrz hali, pod ramą świetlika, i zamykać cały otwór z zapasem 10 cm na każdy bok do mocowania na kątownikach ramy.

Wymiar: 18,2 na 1,7 m, czyli 30,94 m². Płyty pękają na średnie kawałki, ale zdarzają się też drobne, więc oczko 2×2 cm. Rozpiętość 1,5 m nie jest duża, więc sznurek 3 mm. Kolor: biały, bo pod jasnym świetlikiem jest najmniej widoczny i nie zabiera światła optycznie. W konfiguratorze wpisujesz 18,2 × 1,7 m. Dostajesz jedną siatkę z obszytymi brzegami, którą zawiesisz z podnośnika w ciągu jednej zmiany.

Kolor osłony świetlika zmienia to, jak widać ją z zewnątrz i z wnętrza hali. Na dachu czarna, grafitowa albo ciemnozielona siatka jest z daleka prawie niewidoczna. Zlewa się z papą, ciemną membraną czy blachą w kolorze antracytu, więc dach z ulicy wygląda tak samo jak przed montażem. To ważne przy halach przy osiedlach i przy budynkach, w których liczy się wygląd.

Wewnątrz hali jest odwrotnie. Pod jasnym świetlikiem ciemna siatka rysuje się jako wyraźny wzór na tle nieba, a biała prawie znika i nie odbiera hali jasności. Dlatego pod świetlikami najczęściej wiesza się białą albo szarą, a na dachu – ciemną. Jaskrawy żółty czy niebieski przydaje się na dachu tylko wtedy, gdy siatka ma być dobrze widoczna dla dekarzy przy przeglądach. Za żaden kolor nie dopłacasz.

Siatka pod świetlikiem zatrzymuje odłamki płyt i szkła, a siatka na dachu – gałęzie, narzędzia i drobne elementy, które spadną na świetlik. Ugina się przy uderzeniu i zatrzymuje przedmiot, zanim trafi w płytę albo w ludzi pod nią. Ogranicza ryzyko, z którym hala żyje od lat, odkąd świetlik zaczął pękać.

Siatka trzyma, ale nie dźwiga. Osłona świetlika z tego działu nie jest zabezpieczeniem przed upadkiem człowieka przez świetlik i nie przeniesie ciężaru osoby, która na nią wejdzie. Przy pracach na dachu obowiązują osobne zabezpieczenia, a osoby chodzące po dachu muszą korzystać z wyznaczonych ciągów i asekuracji. Siatka nie zastępuje też wymiany zniszczonego świetlika – zatrzymuje to, co odpada, do czasu remontu. Zebrane na niej odłamki zdejmuj regularnie, najlepiej przy każdym przeglądzie dachu.