Siatka na bele słomy – siatki na wymiar

Na stercie przykrytej folią siatka nie musi nic wyłapywać. Ma przycisnąć folię do słomy i trzymać ją w kilkudziesięciu punktach naraz, zamiast w czterech rogach. Do tego wystarcza oczko 10×10 cm: siatka jest lekka, łatwo ją przerzucić przez szczyt sterty, a wiatr przechodzi przez nią swobodnie. Oczko 8×8 cm daje gęstszą kratę docisku, przydatną przy cienkiej folii, która lubi się wybrzuszać między sznurkami.

Najrzadsze oczko, dwudziestocentymetrowe, to najlżejsza siatka w tym zestawieniu – kładziesz ją na grubą plandekę, która swoje waży i potrzebuje tylko przytrzymania, gdy zaczyna dmuchać. Na sterty bez żadnego przykrycia zejdź do 4,5 albo 5 cm, bo z kostek ruszonych przy załadunku wypadają wiechcie, które wiatr rozwiewa po podwórzu. Jeśli wahasz się, pomyśl o stercie w lutym, po kilku wichurach, a nie w sierpniu.

Siatka na słomie stale się porusza. Każdy podmuch przesuwa ją po krawędziach kostek i po sznurkach, którymi prasa je związała, a na stercie bel okrągłych – po ich bokach. Przez zimę takich ruchów są tysiące. Cienki sznurek 2 mm wyciera się w miejscach, gdzie siatka leży na kancie, i pęka po jednym sezonie. Sznurek 5 albo 6 mm znosi to znacznie dłużej.

Grubość ma znaczenie także przy zaczepach. Siatka na wysokiej stercie przyjmuje przy wichurze całe szarpnięcie w kilku punktach przy ziemi, więc sznurek przy brzegu musi to wytrzymać. Brzeg jest obszyty, co rozkłada siłę na dłuższy kawałek, ale cienka siatka i tak puści szybciej. Pod wiatą, gdzie wiatr jest słabszy, a siatka zamyka tylko bok, sznurek 3–4 mm wystarczy na lata.

Sterta słomy stoi zwykle od żniw do wiosny, a często dłużej, aż do kolejnych zbiorów. Siatki nie musisz w tym czasie zdejmować ani zwijać przed mrozami. Polipropylen nie pęka na mrozie, nie nasiąka wodą i nie gnije, nawet gdy leży na mokrej słomie przez całą jesień. W słońcu nie płowieje, więc wiosną siatka wygląda tak, jak w dniu, w którym ją narzuciłeś.

Śnieg w większości przelatuje przez rzadkie oczka na folię, a reszta zsuwa się po bokach sterty. Pilnuj tylko zaczepów przy ziemi. Gdy grunt zamarza i rozmarza, haki i kołki potrafią się poluzować, a mokra ziemia po roztopach puszcza je łatwiej niż sucha. Obejdź stertę po każdej większej odwilży i dociągnij to, co puściło, zanim przyjdzie wiosenna wichura.

Gospodarz układa w polu, przy drodze dojazdowej, stertę okrągłych bel słomy w dwóch warstwach: 18 m długości, 3 m szerokości, około 2,5 m wysokości. Przykrywa ją folią i chce, żeby siatka zeszła do ziemi z obu dłuższych boków, a na krótszych zakryła połowę wysokości. Liczy szerokość siatki: 3 m plus dwa razy 2,5 m daje 8 m. Długość: 18 m plus dwa razy po 1,5 m daje 21 m. Dodaje pół metra zapasu i wpisuje 21,5 na 8,5 m.

Wybiera oczko 10×10 cm i sznurek 5 mm, bo pole jest otwarte na zachód. Płaci za 182,75 m² siatki z obszytym brzegiem. Przywiązuje ją do kołków wbitych co półtora metra wzdłuż boków. Gdy w marcu sterta zmniejsza się o połowę, składa siatkę na pół i przywiązuje bliżej.

Siatka na stercie słomy dociska folię i górną warstwę i nie pozwala wiatrowi ich zerwać. Jej zadanie kończy się na trzymaniu. Nie wchodź po niej na stertę jak po drabinie, nie ściągaj nią kostek z góry i nie używaj jej do podnoszenia bel ładowaczem. Sznurek zniesie wiele lat tarcia i wiatru, ale nie jest zawiesiem i w takim użyciu może się zerwać pod ciężarem.

Siatka nie zastąpi też stabilnego ułożenia sterty. Jeśli bele słomy leżą krzywo albo dolna warstwa osiada w błocie, siatka przytrzyma folię, ale nie powstrzyma sterty przed przechyleniem. Układaj słomę na suchym, równym podłożu, a siatkę traktuj jako ostatnią warstwę, która utrzymuje porządek na wierzchu przez całą zimę.