Osłona rabat – siatki ochronne na wymiar

Przy rabacie oczko dobierasz do tego, kto lub co ma na nią nie wejść. Oczko 8 i 10 cm zatrzyma psa, dziecko i piłkę do nogi, a samo jest prawie niewidoczne między łodygami. To dobry wybór przy różach i wysokich bylinach, gdzie liczy się widok. Oczko 4,5 cm zatrzyma kury, kaczki i większość kotów, które lubią kopać w świeżo spulchnionej ziemi.

Jeden i dwa centymetry to oczka do rabat z cebulami i rozsadą, gdzie przeszkadza nawet małe zwierzę domowe wypuszczone na trawę. Przez każde oczko przechodzi natomiast deszcz, światło i powietrze, więc kwiaty za siatką rosną tak jak bez niej. Przechodzą też ślimaki i myszy – siatka nie rozwiązuje wszystkich ogrodowych kłopotów, tylko te, które mają większą głowę niż oczko.

Rabaty rzadko biegną w linii prostej. Przy łuku siatka potrzebuje gęściej ustawionych palików – co metr, metr dwadzieścia – żeby nie ścinała zakrętu i nie wchodziła w rośliny. Na prostych bokach wystarczy co półtora do dwóch metrów. W narożnikach daj mocniejszy palik, bo tam siatka ciągnie z dwóch stron jednocześnie.

Górną krawędź przywiązujesz albo przypinasz do każdego palika, a dolną przyciskasz do ziemi szpilkami ogrodowymi lub przysypujesz cienką warstwą kory. Niska osłona przy rabacie nie musi być naprężona jak struna – wystarczy, że nie opada w rośliny. Paliki wybierasz pod swój ogród: drewniane, bambusowe albo metalowe, do miękkiej ziemi albo do twardego trawnika. Sposób łączenia też dobierasz sam, bo zależy od materiału palika.

Krótką osłonę wzdłuż rabaty pod oknem zawiesisz na palikach bez żadnych dodatków. Zestaw montażowy przydaje się przy dłuższych rabatach, na przykład wzdłuż całego podjazdu albo płotu, gdzie siatka ma biec równo przez kilkanaście metrów. W zestawie jest linka 4 mm w otulinie PCV, śruby rzymskie do naciągnięcia linki oraz karabińczyki i zaciski.

Linkę rozpinasz między skrajnymi słupkami, naciągasz śrubą rzymską i wieszasz na niej siatkę – wtedy nie faluje między palikami. Kołków w zestawie nie ma, bo zależą od twojego podłoża i słupków. To jedyna opcja przy siatce, za którą dopłacasz. Przy rabacie łukowej linka sprawdza się słabiej, bo nie poprowadzisz jej po krzywej – tam lepiej zostać przy palikach.

Rabata to praca na lata, więc i osłona powinna wytrzymać więcej niż jedno lato. Polipropylen jest odporny na słońce: kolor nie płowieje po pierwszym sezonie, a sznurek nie robi się łamliwy. Nie wchłania wody, więc nie gnije przy wilgotnej ściółce i nie porasta mchem jak siatki z włókien naturalnych.

Możesz zostawić osłonę na zimę, bo mróz jej nie szkodzi. Wielu ogrodników zdejmuje ją jednak jesienią, kiedy skraca byliny i ściółkuje rabatę na zimę, a wiosną wiesza z powrotem, gdy wychodzą pierwsze pędy. Zwinięta siatka zajmuje mało miejsca w szopie. Dzięki obszytym krawędziom brzegi się nie strzępią, więc po kilku sezonach siatka wygląda tak samo jak na początku, o ile nie była przecierana przez ostre narzędzia.

Siatka wokół rabaty wyznacza granicę i utrudnia wejście psom, kotom, kurom i dzieciom. Zatrzymuje piłkę, zanim wpadnie w kwiaty, i pokazuje domownikom, że tędy się nie chodzi. To dużo, jak na lekką, prawie niewidoczną osłonę.

Nie jest jednak konstrukcją nośną. Nie podeprze przewracających się malw ani pnącej róży – do tego potrzebna jest osobna podpora albo trejaż. Nie zastąpi też płotu przy ulicy ani nadzoru nad psem, który uparcie szuka dziury. Zdeterminowany pies przeskoczy niską osłonę albo przeciśnie się pod luźnym dołem, dlatego dół przypinaj, a psa przyzwyczajaj do nowej granicy. Kot, który chodzi po płotach, przejdzie górą – osłona rabaty utrudnia mu życie, ale nie zamyka drogi.