Dekoracje ogrodowe z siatki – siatki na wymiar

Siatka pod pnącza na ścianę wisi pionowo, kilka centymetrów od muru, i daje roślinie oparcie bez wbijania korzeni czepnych w elewację. Siatka na pergolę obejmuje boki i często górę konstrukcji, więc musi znieść ciężar pędów rozłożonych poziomo. Zielona ściana to siatka rozpięta na słupkach jako samodzielny parawan – osłania taras od strony sąsiada albo dzieli ogród na części.

Trejaż różni się tym, że siatka jest napięta na ramie i ozdabia ogród nawet zimą, zanim cokolwiek po niej wyrośnie. Zadaszenie to siatka rozpięta poziomo nad tarasem lub przejściem, po której rośliny przechodzą z jednego słupa na drugi. W każdym z poddziałów znajdziesz te same oczka i grubości, ale dobrane proporcjami do zadania – na dachu przeważają grubsze sznurki, na ścianie lżejsze.

Pnącza wspinają się na trzy sposoby i każdy potrzebuje innego oczka. Rośliny z wąsami czepnymi – groszek, winorośl, męczennica – owijają wąsy wokół sznurka, ale wąs jest krótki, więc oczko 4,5 cm albo gęstsze daje im dość punktów zaczepienia. Rośliny wijące się pędem – chmiel, fasola, wilec, glicynia w młodości – okręcają cały pęd wokół sznurka i dobrze radzą sobie z oczkiem 8 i 10 cm.

Trzeci rodzaj to róże pnące i jeżyny bezkolcowe, które same się nie trzymają. Ich pędy przewlekasz przez oczka albo przywiązujesz do siatki – tu sprawdza się oczko 10 cm, przez które łatwo przełożyć gruby pęd. Drobne oczka, 1 i 2 cm, wybierasz przy niskich, delikatnych roślinach jednorocznych, takich jak nasturcja, której wąskie łodyżki gubią się w dużych oczkach.

Dekoracja ma zachwycać roślinami, a nie siatką. Dlatego najczęściej wybierane są kolory ciemne: zieleń, czerń i grafit. Z odległości kilku metrów cienki sznurek w takim kolorze przestaje być widoczny, zwłaszcza na tle ciemnej elewacji albo drewnianej pergoli bejcowanej na brąz. Wiosną, zanim rośliny się rozrosną, widzisz zarys siatki, ale nie jej oczka.

Jasna siatka jest odpowiedzią na jasny mur. Na białej elewacji biała siatka zniknie tak samo jak czarna na grafitowej. Beż pasuje do piaskowca i jasnego drewna, szary do betonu. Niebieska i żółta to wybór dla tych, którzy chcą, żeby siatka sama była ozdobą, na przykład w ogrodzie dla dzieci. Kolor nie zmienia ceny, więc dobierasz go wyłącznie do tła.

Polipropylen jest elastyczny. Gdy wiatr napiera na gęsto obrośniętą pergolę, siatka ugina się razem z pnączem i oddaje część siły, zamiast stawiać sztywny opór, jak drewniana kratka. Gdy pędy grubieją z roku na rok, sznurek ustępuje im lekko, nie wrzynając się w korę tak szybko jak drut.

Ta sprężystość pomaga też przy montażu. Siatkę napinasz między punktami mocowania, a ona sama utrzymuje naprężenie przez sezon. Nie rdzewieje, nie gnije przy wilgotnym murze i jest odporna na słońce, więc kolor zostaje taki sam przez lata. Nie zostawia też zacieków na elewacji, co przy jasnych ścianach ma znaczenie. Zimą, gdy jednoroczne pnącza obumierają, siatka zostaje czysta i gotowa na kolejny sezon.

Siatka w ogrodzie jest prowadnicą, nie belką. Trzyma pędy w miejscu i nadaje im kierunek, ale ciężar dorosłego pnącza przenosi na punkty mocowania: haki w murze, słupy pergoli, ramę trejażu. Dlatego to one decydują, ile roślin może wisieć na siatce. Kilkuletnia glicynia potrafi ważyć kilkadziesiąt kilogramów, a mokre od deszczu liście dokładają swoje.

Przy ciężkich pnączach rozmieść punkty mocowania gęsto, co pół metra do metra, i wybierz gruby sznurek 5–6 mm. Pergola i zadaszenie muszą być stabilne same z siebie, zanim zawiśnie na nich siatka – siatka ich nie usztywni. Nie używaj też obrośniętej siatki jako hamaka ani oparcia dla drabiny. Do tego potrzebna jest konstrukcja, a nie sznurek.