Siatka na wiadukt – siatki ochronne na wymiar

Najczęściej siatka na wiadukt wisi pionowo na balustradzie, od strony chodnika. Zamyka szczeliny między pochwytem, przeciągami i krawężnikiem, przez które przedmiot mógłby spaść na jezdnię. Na kładkach dla pieszych nad torami i drogami szybkiego ruchu siatkę prowadzi się wyżej niż sama balustrada, na przedłużonych słupkach, żeby utrudnić przerzucenie czegoś górą.

Drugie zastosowanie to roboty. Przy remoncie płyty, malowaniu balustrad czy wymianie okładzin siatka rozpięta pod pomostem roboczym albo wzdłuż krawędzi obiektu zatrzymuje narzędzia, kawałki starej powłoki i elementy złączne. Po zakończeniu prac zdejmujesz ją i przenosisz na kolejny obiekt. Nad liniami kolejowymi pamiętaj o odległości od sieci trakcyjnej: siatka ani jej mocowania nie mogą się do niej zbliżać, a prace planuje się z zarządcą linii.

Kładka nad drogą ekspresową ma 42 m długości i balustrady o wysokości 1,1 m po obu stronach. Zarządca chce podnieść osłonę do 2 m, bo z kładki zdarzało się rzucanie kamieni. Na słupkach balustrady montuje się przedłużenia, a siatka ma zamknąć całą wysokość od chodnika do 2 m. Kładkę dzieli w połowie dylatacja, więc po każdej stronie są dwie siatki po 21 m.

Wymiar jednej siatki: 21,1 na 2 m, czyli 42,2 m², razem cztery sztuki. Oczko 2×2 cm, bo chodzi o kamienie. Sznurek 5 mm, bo kładka stoi nad ruchem ciężarówek. Kolor: szary, bo kładka jest betonowa, a balustrada ocynkowana – zielona kosztowałaby tyle samo, ale na tym tle rzucałaby się w oczy. W konfiguratorze jedna pozycja w czterech sztukach. Do każdej siatki brzeg przychodzi obszyty, gotowy do przypięcia do słupków.

Wiadukt nie stoi w miejscu. Płyta drga, gdy przejeżdża ciężarówka, dylatacje pracują przy zmianach temperatury, a wiatr na wysokości jest silniejszy niż przy ziemi. Sztywna osłona z blachy czy szkła przenosi te ruchy na mocowania. Siatka z polipropylenu się ugina: przyjmuje drgania i podmuchy, rozkłada je na wiele oczek i nie ciągnie słupków.

To samo dzieje się przy uderzeniu. Kamień rzucony w siatkę wyhamowuje na sznurku, zamiast odbić się z powrotem na chodnik albo przebić osłonę. Sznurek nie pęka od jednego uderzenia, a po nim wraca do swojego położenia. Polipropylen nie rdzewieje przy soli z zimowego utrzymania i jest odporny na słońce, więc ta elastyczność zostaje na lata. Obszyte brzegi nie strzępią się od drgań przy punktach mocowania.

Wiadukt widać z daleka, więc kolor siatki dobierasz do tła, na którym będzie oglądana. Na betonowej płycie i przy ocynkowanej balustradzie szara albo grafitowa siatka zlewa się z konstrukcją, a obiekt wygląda tak samo jak przed montażem. Przy balustradach malowanych na zielono i przy wiaduktach wśród skarp i drzew dobrze sprawdza się zieleń – dlatego ma ją każda siatka w dziale.

Czarna pasuje do stalowych balustrad w ciemnych kolorach i do nowoczesnych kładek. Biała i beżowa przydają się przy jasnych elewacjach obiektów w miastach. Żółtą i niebieską wybiera się na czas robót, gdy osłona ma być wyraźnie widoczna dla kierowców i pracowników. Barwa nie wpływa na cenę, więc wybór zależy wyłącznie od tego, jak siatka ma wyglądać na obiekcie przez kolejne lata.

Siatka zatrzymuje kamień, butelkę, puszkę, narzędzie czy kawałek okładziny, zanim spadną na jezdnię albo tory. Ogranicza ryzyko, że coś trafi w przejeżdżający pojazd. Utrudnia też przerzucanie przedmiotów przez balustradę.

Siatka trzyma, nie dźwiga. Nie przejmuje roli balustrady, nie jest zabezpieczeniem przed upadkiem człowieka i nie wolno się na niej opierać ani po niej wspinać. Nie zastępuje też barier ochronnych, ekranów akustycznych ani innych zabezpieczeń wymaganych dla obiektu. Wytrzymałość całości zależy od punktów mocowania na słupkach i płycie, które dobierasz do konstrukcji obiektu w porozumieniu z jego zarządcą. Przedmioty, które zbiorą się na dole siatki, usuwaj przy przeglądach obiektu.