Siatka na tunel – siatki szyte na wymiar

Tunel ma trzy metry szerokości, dwa metry wysokości w szczycie i sześć metrów długości. Stoi na otwartej działce, gdzie wiosną mocno wieje, i folia co roku pęka przy pałąkach. Właściciel chce narzucić na tunel siatkę, która przyciśnie folię na całej powierzchni.

Mierzy taśmą po łuku: od ziemi z jednej strony, przez szczyt, do ziemi z drugiej strony – wychodzi 5,2 metra. Dolicza po 30 cm z każdej strony na dociśnięcie do ziemi, razem 5,8 metra. Długość: sześć metrów tunelu plus po 20 cm na końce, czyli 6,4 metra. Zamawia siatkę 6,4 × 5,8 m z oczkiem 10 cm i sznurkiem 5 mm. Płaci za niecałe 37 metrów kwadratowych i dostaje jedną siatkę, którą z pomocą drugiej osoby narzuca na tunel w kwadrans.

Siatka dociskowa ma trzymać folię, a nie zatrzymywać cokolwiek, więc jej oczko może być duże. Dziesięć centymetrów wystarczy, żeby folia nie wybrzuszała się między sznurkami, a siatka była lekka. Przy bardzo wietrznych miejscach wybierz osiem – folia ma wtedy więcej punktów oparcia.

W drzwiach i oknach tunelu oczko dobierasz do zwierzęcia, które chcesz zatrzymać: 6 cm na psa i większego kota, 4,5 cm na kury i małe koty. Przez takie oczko przewiewa powietrze, więc tunel się wietrzy. Do podpory pod pomidory i ogórki wybierz 10 albo 20 cm – przez duże oczko przełożysz rękę z owocem i nie pognieciesz pędów przy zbiorze. Najmniejsze oczko nie zawsze znaczy lepsze: przy podporze tylko utrudni pracę.

Tunele budowane są z rur stalowych, aluminiowych, PVC albo z drewnianych łuków. Siatkę dociskową na zewnątrz zwykle przyciskasz do ziemi kotwami, workami z piaskiem albo zakopujesz brzeg w rowku razem z folią. Jakiego sposobu użyjesz, zależy od gruntu i od tego, jak trzymasz samą folię.

Siatkę w drzwiach przypinasz do ramy drzwiowej: do drewna zszywkami lub listwą dociskową, do metalu opaskami albo klipsami na rurę. Podporę wewnątrz tunelu wieszasz na drążku lub lince pod pałąkami, a dolny brzeg przypinasz szpilkami do grządki. Przy każdym rodzaju mocowania pilnuj, żeby łącznik nie miał ostrych krawędzi przy folii – siatka jej nie przetnie, ale ostry hak już tak.

Siatka dociskowa rozkłada nacisk wiatru na całą folię i przekazuje go na ziemię przy brzegach. Dzięki temu folia nie łopocze i nie pęka na pałąkach. Nie usztywnia jednak samego tunelu: rury i łuki muszą wytrzymać wiatr i śnieg same. Jeśli tunel ugina się pod mokrym śniegiem, siatka narzucona na wierzch tego nie zmieni, a dołoży odrobinę ciężaru.

Podobnie siatka podporowa. Trzyma pędy pomidorów i ogórków w pionie, ale ciężar dojrzałych owoców przenosi na drążek albo linkę pod pałąkami, a ta – na konstrukcję tunelu. Przy długich rzędach dodaj podparcie drążka co dwa metry. Nie wieszaj na siatce koszy ani skrzynek z zebranymi warzywami – siatka prowadzi rośliny, nie dźwiga zbiorów.

Siatka dociskowa pracuje najciężej, gdy wieje. Każdy podmuch próbuje unieść folię, a siatka ją przyciska – tarcie o folię i szarpanie na kotwach powtarza się tysiące razy w sezonie. Na otwartej działce, na wzniesieniu albo przy polu wybierz sznurek 5–6 mm. W osłoniętym ogrodzie między budynkami wystarczy 4 mm.

Siatka w drzwiach tunelu znosi otwieranie, zahaczenia taczką i ocieranie się przy przechodzeniu – tu sprawdza się 3–4 mm. Siatka podporowa niesie owoce, ale ciężar rozkłada się na wiele oczek, więc 4 mm jest w zupełności dość. Grubszy sznurek wolniej się przeciera, ale też więcej waży i więcej kosztuje za metr, dlatego nie ma sensu brać szóstki tam, gdzie wystarczy trójka.