Siatka w aranżacji wnętrz – siatki na wymiar

Gęsta siatka z oczkiem 1×1 czy 2×2 cm we wnętrzu zachowuje się jak gruba tkanina. Z daleka nie widzisz pojedynczych oczek, tylko fakturę i kolor. To dobry wybór na przegrodę, za którą stoi łóżko albo garderoba, i na tło za półką z książkami. Im bliżej podchodzisz, tym bardziej widać strukturę – siatka zyskuje głębię w świetle bocznej lampy.

Średnie oczka, 4–6 cm, zachowują się jak kratka. Przypinasz do nich zdjęcia, prowadzisz po nich pędy roślin, zawieszasz lampki. Rzadkie oczka, od 8 do 20 cm, to klasyczna sieć, która sama jest ozdobą: rysuje na ścianie geometryczny wzór, a podwieszona pod sufitem faluje i rzuca cienie. Taką siatkę wybierasz, gdy nie chcesz niczego zasłaniać, tylko dodać wnętrzu charakteru.

W jasnym, minimalistycznym wnętrzu sznurek 2 mm jest prawie niewidoczny. Siatka z niego zaznacza granicę, ale nie zwraca na siebie uwagi – dobrze pasuje do białych ścian, jasnego drewna i lnu. Najwięcej siatek w tym dziale ma właśnie taki sznurek, bo najłatwiej go wpasować w istniejący wystrój.

Sznurek 3 i 4 mm rysuje już wyraźny kontur. Siatka staje się elementem wnętrza na równi z regałem czy lampą, a przy średnim oczku tworzy rytm, który dobrze wygląda na długiej ścianie. 5 mm to akcent dla odważnych: przy rzadkim oczku przypomina liny w porcie, przy gęstym – ciężką plecionkę. Pasuje do cegły, betonu, stali i surowego drewna, czyli do wnętrz w stylu loftu. Pamiętaj, że grubszy sznurek to cięższa siatka i więcej punktów zawieszenia.

Przez siatkę przechodzi światło. Nawet gęsta przegroda nie robi z pokoju ciemnej wnęki – słońce z okna dociera do biurka i łóżka po drugiej stronie. Przechodzi też powietrze, więc siatka nie blokuje grzania ani wietrzenia, i dźwięk – przegroda z siatki nie wygłuszy rozmowy ani telewizora. Przy rzadkim oczku przechodzi także wzrok: widać, co jest dalej.

Siatka zatrzymuje natomiast wszystko, co większe od oczka: zdjęcia i kartki na klamerkach, pędy roślin, pluszaki, lampki, wstążki. Gęsta siatka zatrzymuje też część spojrzeń – z daleka widać za nią tylko kształty, nie szczegóły. Jeśli przegroda ma dawać prywatność, wybierz oczko 1–2 cm i ciemny kolor. Jeśli ma tylko dzielić strefy, wystarczy rzadsze oczko, które zostawi pokój otwartym.

Kawalerka ma 28 m², a łóżko stoi w tej samej przestrzeni co sofa i biurko. Właściciel chce oddzielić strefę spania przegrodą od podłogi do sufitu, bez stawiania ścianki. Odległość od ściany do szafy wynosi 2,4 m, wysokość pokoju – 2,6 m. Przy szafie ma zostać przejście szerokości 70 cm, więc siatka będzie miała 170 cm szerokości.

Wybór: oczko 2×2 cm, żeby od strony drzwi łóżko było tylko zarysem, i sznurek 3 mm. Zamówienie to jedna siatka 170×260 cm, czyli 4,42 m². Górną krawędź wiesza na szynie przykręconej do sufitu, dolną przypina do listwy przy podłodze karabińczykami, żeby dało się ją odpiąć przy sprzątaniu. Światło z okna wciąż dociera do biurka, a w nocy lampka przy łóżku nie razi w oczy z kanapy.

Siatkę we wnętrzu nie musisz wieszać na hakach wkręcanych w ścianę. Bardzo dobrze sprawdza się szyna sufitowa do zasłon: przez górne oczka przewlekasz żabki albo kółka, a siatka zachowuje się jak zasłona – przesuwasz ją na bok, gdy chcesz otworzyć przestrzeń. Podobnie zadziała karnisz nad oknem, jeśli siatka ma osłaniać szybę od strony ulicy.

Na ścianie najprostsza jest drewniana listwa przykręcona na dwóch–trzech kołkach, z małymi haczykami co kilkanaście centymetrów. Siatkę zakładasz na haczyki i zdejmujesz bez narzędzi. W pomieszczeniach ze skosem listwę prowadzisz wzdłuż krawędzi skosu, a siatkę przypinasz do niej tylko u góry, pozwalając jej swobodnie opadać. Wybór sposobu zależy od ściany i sufitu, które masz w domu.