Siatka sadownicza: siatki na Twój wymiar

Siatka rozłożona pod drzewem zbiera to, co spadnie samo albo po potrząśnięciu gałęzią. Owoce nie lądują w trawie, nie gniją w niej i nie trzeba ich szukać na kolanach. Wystarczy unieść brzegi siatki, zsypać owoce do skrzynki i rozłożyć ją z powrotem.

Oczko dobierasz do najmniejszego owocu, który chcesz zebrać. Jabłka, gruszki i pigwy zostaną na oczku 4 i 4,5 cm. Orzechy włoskie, śliwki węgierki, mirabelki i duże czereśnie przejdą przez nie, więc dla nich bierz 2×2 cm. Przez gęste oczko przelecą tylko drobne gałązki i ogonki, a siatka po zbiorze zostaje względnie czysta. Do siatki pod drzewo wystarcza sznurek 2–3 mm, bo jest lekka i łatwo ją przesuwać między drzewami.

Młode drzewka owocowe kuszą zwierzynę: zające obgryzają korę tuż przy ziemi, sarny zjadają pędy na wysokości swojego pyska. Siatka owinięta wokół drzewka albo rozpięta na palikach dookoła niego utrudnia im dostęp. Na zająca wystarczy osłona sięgająca kilkudziesięciu centymetrów nad ziemię, na sarnę – co najmniej 1,5 m.

Do tej roboty sprawdza się średnie oczko z grubszym sznurkiem, który dłużej wytrzyma skubanie. Siatka nie powinna przylegać do pnia ani go ściskać, bo drzewo rośnie i kora potrzebuje miejsca. Lepiej wbić wokół drzewka trzy lub cztery paliki i rozpiąć siatkę na nich, z odstępem od pnia. Przy całym rzędzie młodych drzew prościej postawić jedną długą siatkę wzdłuż rzędu po obu stronach, zamiast owijać każde drzewko osobno. Taką osłonę zostawiasz na kilka lat, aż kora zgrubieje, a pędy urosną poza zasięg zwierząt.

Maliny i jeżyny potrafią w jeden sezon rozłożyć się na całą ścieżkę. Siatka z oczkiem 20×20 cm rozpięta pionowo wzdłuż rzędu trzyma je w ryzach: pędy przechodzą przez oczka, opierają się o sznurek i nie kładą się pod ciężarem owoców. Zbiór idzie szybciej, bo owoce wiszą po obu stronach siatki na wygodnej wysokości.

Taką samą siatkę rozpina się przy szpalerach gruszy i jabłoni, gdzie gałęzie prowadzi się poziomo wzdłuż ściany albo rzędu słupków. Siatka zastępuje kilka rzędów drutu, a rozkłada się ją w godzinę. Sznurek 3 mm w zupełności wystarcza, bo siatka nie przyjmuje uderzeń, tylko stały, łagodny nacisk pędów.

Stary orzech ma koronę o średnicy około 8 m. Właściciel sadu chce rozłożyć pod nim siatkę na czas zbioru. Zamiast jednej dużej płachty zamawia dwie siatki po 9 na 4,5 m, które rozkłada po obu stronach pnia i zsuwa do siebie na środku. Łatwiej je przenosić i zwijać, a pień zostaje między nimi.

Wybiera oczko 2×2 cm, bo orzechy przeszłyby przez rzadsze, i sznurek 2 mm, bo siatka ma być lekka. Kolor biały – na jasnej siatce ciemne orzechy widać z daleka, a w zielonej trawie i na zielonej siatce łatwo je przeoczyć. Za każdy kolor płaciłby tyle samo. Razem wychodzi 81 m² siatki z obszytymi brzegami, którą co roku wyciąga z szopy na wrzesień.

Sad to drzewa, słupki, paliki, druty szpalerowe i trawa między rzędami – każdy ma inne punkty, w które można wpiąć siatkę. Sposób mocowania dobierasz sam, pod swoje podłoże i to, jak długo siatka ma pracować. Do zbioru wystarczą szpilki do trawnika albo kamienie na brzegach. Osłony drzewek i podpory malin mocujesz do palików i słupków przez obszyty brzeg.

Jedna zasada dotyczy wszystkich: nie przywiązuj siatki ciasno do pnia ani do gałęzi. Drzewo rośnie, kołysze się i ociera o każdy sznurek, który je opasuje, a kora od tego cierpi. Siatkę zawsze prowadź na osobnych palikach albo słupkach, z odstępem od drzewa. Raz w roku, wiosną, sprawdź, czy rosnące gałęzie nie zaczęły wrastać w oczka.