Siatka na stanowisko ogniowe: siatki na Twój wymiar

Osłonę stanowiska łatwiej zrobić z dwóch rodzajów siatki niż z jednej. Dach, rozpięty nad głowami obsady, powinien mieć oczko 8×8 albo 6×6 cm na grubym sznurku: zatrzymuje drony, które próbują zejść z góry, i jest bazą dla gałęzi, które wplatasz od zewnątrz. Przy bardzo szerokim stanowisku możesz wziąć 10×10 cm, żeby dach był lżejszy i mniej zwisał między tyczkami.

Boki pracują inaczej. Schodzą do ziemi, zamykają stanowisko od frontu i z flank, a z bliska muszą wyglądać jak trawa i krzaki. Tu lepiej sprawdza się gęstsze oczko, 4,5×4,5 albo 2×2 cm, w które wplatasz trawę, pasy tkaniny i drobne gałązki. Takie połączenie daje osłonę od góry i dobre maskowanie z poziomu ziemi bez nadmiernego ciężaru na tyczkach. Boki zakładaj na dach z zakładką kilkudziesięciu centymetrów, żeby w narożnikach nie zostawały szpary.

Stanowisko ogniowe nie zmienia miejsca co godzinę jak punkt obserwacyjny. Siatka wisi nad nim dzień, dwa, czasem tydzień, przez deszcz, wiatr i nocny chłód. Do tego dźwiga kamuflaż, który po deszczu robi się ciężki. Sznurek 5 albo 6 mm znosi to bez przecierania się na tyczkach i gałęziach i nie pęka przy uderzeniu drona. Dlatego większość wzorów w dziale ma właśnie taką grubość.

Cieńszy sznurek, 4 mm, wybierz do lżejszych osłon, które często przenosisz, a 2 mm do boków i pasów maskujących, które nie przyjmują uderzeń. Po każdej zmianie pogody obejdź osłonę i sprawdź miejsca, w których siatka leży na tyczkach i gałęziach – tam zużywa się najszybciej. Przerwane oczko zwiąż od razu, zanim wiatr powiększy dziurę.

Z odległości kilkuset metrów oko nie widzi szczegółów, tylko plamy jaśniejsze i ciemniejsze od tła. Stanowisko w lesie, w zagłębieniu terenu czy w krzakach leży zwykle w cieniu, więc ciemna zieleń i czerń zlewają się z nim najlepiej. Jasna siatka w takim miejscu świeci jak plama. Dlatego w tym dziale przeważa zieleń, a czerń jest drugim najczęstszym kolorem.

Inny teren wymaga innego koloru. Przy zabudowaniach, betonie i gruzowiskach lepiej pasuje grafit i szarość, zimą na śniegu – biel. Dobrze działa siatka w kolorze ciemniejszym od otoczenia, z wplecionymi pasami i roślinnością w kolorach tła. Kolor siatki nie zmienia ceny, więc możesz mieć dwie osłony na różne pory roku.

Osłona stanowiska musi dać obsadzie swobodę ruchu. Tyczki ustaw na zewnątrz stanowiska, tak żeby nie stały w przestrzeni, w której obsada pracuje, i żeby dach wisiał wyraźnie nad głowami, z zapasem na ugięcie. Od tyłu zostaw wejście – zakładkę siatki, którą odchylasz, albo przerwę między dwiema siatkami. Dobierasz tyczki, kotwy i odciągi sam, do gruntu i do czasu postoju.

Pamiętaj o przedpolu. Siatka nie może zasłaniać pola obserwacji ani wisieć przed wylotem broni. Przód osłony zostaw niżej albo podwiń, a wpleciony kamuflaż ułóż tak, żeby nie opadał w strefę pracy. Siatkę zaczepiaj przez obszyty brzeg, w wielu punktach, żeby wiatr nie podrywał jej z jednej strony w najmniej odpowiednim momencie.

Siatka maskuje stanowisko i utrudnia małym dronom zejście nad nie. Nie jest jednak osłoną przed odłamkami ani pociskami i nie zastępuje umocnień, schronu ani okrycia. Nie zastąpi też obserwatora, który patrzy w niebo, ani środków do wykrywania i zwalczania dronów. Siatka kupuje czas i zmniejsza szansę, że stanowisko zostanie dostrzeżone i trafione – to dużo, ale nie wszystko.

Polipropylen jest palny i topi się w wysokiej temperaturze. Trzymaj siatkę z dala od wylotu broni, gorących elementów sprzętu i ognia, a kamuflaż z suchych gałęzi wymieniaj, zanim zrobi się łatwopalny. Siatka trzyma się tak dobrze, jak tyczki i kotwy, na których wisi, więc to one wymagają uwagi po każdym podmuchu i każdej zmianie pogody.