Siatka antydronowa – siatki szyte na wymiar

Oczko wybierasz z myślą o najmniejszej maszynie, którą chcesz zatrzymać. Drony szkoleniowe i rekreacyjne średniej wielkości nie przejdą przez 8×8 cm, a ich śmigła z dużym prawdopodobieństwem zahaczą o sznurek już przy próbie. Najmniejsze konstrukcje, z ramą wielkości dłoni, przeciskają się przez większe oczka, więc dla nich bierz 6×6 cm albo gęstsze, 4,5 i 3 cm.

Gęste oczko ma swoją cenę: więcej sznurka w każdym metrze, większy ciężar osłony i większy opór dla wiatru. Przy osłonach o powierzchni kilkuset metrów kwadratowych to różnica w liczbie i grubości tyczek. Dlatego najrzadsze kratki daje się tam, gdzie osłona musi być rozległa i lekka, a gęste – nad małymi, najważniejszymi miejscami. Można też łączyć dwie warstwy: rzadką wyżej i gęstszą bliżej osłanianego miejsca.

Dron uderza w siatkę z prędkością, z jaką leci, a jego śmigła obracają się tysiące razy na minutę. Cienki sznurek 2 mm zatrzyma lekki, wolny dron, ale przy szybszym i cięższym łatwiej się przeciera albo pęka w miejscu uderzenia. Sznurek 5 i 6 mm przyjmuje taki cios znacznie lepiej, a uszkodzone pojedyncze oczko nie rozpruwa siatki, bo każde jest tkane osobno.

Grubość ma znaczenie także przy wietrze. Osłona rozpięta wysoko nad stanowiskiem czy drogą działa przez wiele dni i nocy, a podmuchy szarpią nią bez przerwy. Grubszy sznurek dłużej znosi tarcie o tyczki i gałęzie. Po każdym zatrzymanym dronie obejrzyj miejsce uderzenia, zdejmij to, co zostało na siatce, i zwiąż przerwane oczka kawałkiem sznurka, zanim dziura się powiększy.

Siatka antydronowa ugina się – pod własnym ciężarem, pod wiatrem i pod tym, co na niej zawiśnie. Dlatego rozpinasz ją z wyraźnym odstępem nad osłanianym miejscem, a nie tuż nad dachem pojazdu czy krawędzią okopu. Im większa rozpiętość między tyczkami, tym głębiej siatka zwisa w środku. Przy kilkunastu metrach dobrze jest podeprzeć środek dodatkową tyczką albo poprowadzić pod siatką napiętą linkę.

Boki osłony są równie ważne jak dach. Dron, który nie może zejść z góry, próbuje wlecieć z boku, nisko nad ziemią. Siatkę prowadź więc po bokach w dół, aż do gruntu, albo zamów osobne siatki na ściany. Mocuj siatkę w wielu punktach, gęsto i w podobnych odstępach, tak by szarpnięcie rozchodziło się po całym obrzeżu, a nie trafiało w jeden węzeł.

Pododdział chce przykryć 30 m leśnej drogi dojazdowej, szerokiej na 4 m. Tyczki stoją po obu stronach co 3 m, a siatka ma tworzyć coś w rodzaju tunelu: dach na wysokości około 4 m i boki opadające do ziemi. Kwatermistrz liczy przekrój: 4 m dachu plus dwa razy po 4 m boków to 12 m, z zapasem 12,5 m. Zamawia trzy siatki po 10,2 m długości i 12,5 m szerokości, żeby łatwiej je zawiesić i przewieźć.

Wybiera oczko 8×8 cm i sznurek 6 mm. Kolor zielony, bo droga biegnie pod koronami drzew i z góry siatka ma się zlewać z liśćmi; na piaszczystym poligonie wybrałby beż, przy zabudowaniach grafit, w tej samej cenie. Płaci za 382,5 m² siatki z obszytymi brzegami i do zawieszenia dobiera zestaw z linką, którą napina wzdłuż dachu tunelu.

Siatka antydronowa jest zrobiona po to, żeby zatrzymać lekką maszynę i wyhamować ją na sznurku. Nie jest platformą ani dachem. Nie kładź na niej sprzętu, worków ani gałęzi grubszych niż do maskowania, nie pozwalaj, żeby zbierała się na niej gruba warstwa mokrego śniegu, i nie wchodź na nią. Każdy dodatkowy ciężar zwiększa ugięcie i przybliża siatkę do tego, co ma osłaniać.

Siatka nie zastępuje też schronu, umocnień ani urządzeń do wykrywania i zwalczania dronów. Cięższy dron może ją przebić, a dron z ładunkiem zatrzymany na siatce wciąż jest niebezpieczny i wymaga właściwego postępowania. To jedna z warstw ochrony – szybka w ustawieniu i łatwa do przeniesienia – a o jej skuteczności decyduje dobór oczka, mocne tyczki i regularne sprawdzanie.