Siatka na maskałat – siatki ochronne na wymiar

Najmniejsze oczko, 1×1 cm, trzyma to, co cienkie: rozplecione nitki juty, wąskie paski tkaniny, sznurki. Daje gęsty, miękki kamuflaż, ale wplatanie trwa najdłużej, a grubszej gałązki w ogóle nie wsuniesz. Oczko 2×2 cm przyjmuje pasy szerokości palca, które wiążesz pojedynczym węzłem. 4×4 cm to kompromis: pasy trzymają się dobrze, a między nimi zostaje miejsce na trawę.

W większych oczkach, od czterech i pół centymetra wzwyż, zostaje już naturalna roślinność: kępki trawy, gałązki wrzosu, paprocie, liście. To ważne, bo maskałat z roślinnością z miejsca zasiadki zlewa się z otoczeniem lepiej niż jakikolwiek sztuczny pas. Przez takie oczko wypadają za to cienkie nitki – trzeba je wiązać podwójnie. Pamiętaj też, że goła siatka nie ukryje sylwetki: kamuflaż daje dopiero to, co w nią wpleciesz.

Maskałat nosisz godzinami, często w bezruchu, a każdy dodatkowy kilogram na barkach czujesz po pierwszej godzinie. Dlatego na kurtkę, kaptur i nakładkę na plecy wybieraj sznurek 2 mm – najlżejszy i najbardziej miękki w dotyku. Taki sznurek łatwo się wiąże, nie uwiera przez cienką bluzę i nie sztywnieje na chłodzie. Po dołożeniu juty i trawy waga i tak wzrośnie, więc oszczędzaj na bazie.

Grubszy sznurek ma sens tam, gdzie siatka trze o ziemię. Na łokciach, kolanach i dolnym brzegu peleryny, które ciągną się po ściółce, kamieniach i krzakach, sznurek 3 albo 4 mm wytrzyma dłużej. Na zasłonę czatowni i kryjówkę, która wisi między drzewami i nie dotyka ciała, możesz wziąć nawet 5 mm. Wielu użytkowników ma dwie siatki: lekką na ubiór i mocniejszą na kryjówkę.

Myśliwy poluje z ziemi, na skraju pola kukurydzy i zagajnika. Chce lekkiego maskałatu na stary mundur: nakładki na plecy i ramiona, osobnego kaptura i krótkiej peleryny na nogi. Mierzy siebie w kurtce: od karku do pasa 75 cm, szerokość ramion z rękawami do łokci 110 cm. Zamawia trzy siatki: 1,2 na 0,9 m na plecy, 0,6 na 0,5 m na kaptur i 1,2 na 0,8 m na nogi, wszystkie z oczkiem 4×4 cm i sznurkiem 2 mm.

Kolor beżowy, bo większość sezonu spędza przy suchej trawie i ściernisku, a w zielony okres wplata w beż świeżą trawę. Płaci za niespełna 2,4 m² siatki z obszytymi brzegami. Przyszywa siatki do munduru grubą nicią co kilka centymetrów, a potem przez dwa wieczory wplata w nie pasy juty w trzech odcieniach brązu i oliwki.

Juta, rafia i trawa wplecione w maskałat zużywają się szybko: mokną, butwieją, kruszą się i wypadają. Siatka pod spodem zostaje. Sznurek z polipropylenu nie wchłania wody, nie gnije w mokrej ściółce i nie pleśnieje, gdy maskałat po wyjściu z lasu przeleży noc w bagażniku. W słońcu nie płowieje, więc kolor bazy po kilku sezonach jest taki sam jak w dniu zakupu.

Dlatego dobrze zbudowany maskałat odnawiasz, a nie wyrzucasz. Co sezon wyjmujesz zniszczone pasy, dokładasz nowe w odcieniach dopasowanych do pory roku i wracasz na zasiadkę. Siatkę po sezonie wytrzep, wypłucz zimną wodą bez detergentów, jeśli jest bardzo brudna, i wysusz rozłożoną w cieniu. Zwiń luźno, żeby wplecione pasy się nie pozaginały.

Kolor siatki widać między wplecionymi pasami, zwłaszcza z bliska i przy ruchu. Dlatego dobierasz go do tła, w którym siedzisz najczęściej. Zieleń – w dziale najwięcej wzorów – pasuje do lasu liściastego, łąki i młodych upraw. Beż wtapia się w ściernisko, trzciny, suchą trawę i piasek. Szarość i grafit wybierz do skał, betonu, ruin i zabudowań, czerń do głębokiego cienia w świerczynie i do pracy po zmroku.

Biel przydaje się zimą, gdy na polach leży śnieg. Niebieski i żółty mają tu inne zastosowania niż maskowanie, na przykład do oznaczania strefy na strzelnicy. Gdy polujesz albo fotografujesz w różnych porach roku, rozważ dwie bazy w różnych kolorach – barwa nie zmienia ceny metra, a maskałat zawsze pasuje wtedy do tła.