Od obchodu linii do zawieszonej siatki – 8×8 cm i sznurek 5 mm

Zanim wpiszesz wymiar – obchód linii przy oczku 8×8 cm

Owce wychodzą z owczarni tą samą drogą co rano, a linia kwatery ma się kończyć tam, gdzie zaplanujesz. Pierwsze przejście robisz na nogach: od bramy wzdłuż miedzy, potem po skarpie nad ścieżką i z powrotem do punktu wyjścia. Po drodze liczysz kroki i zapamiętujesz załamania – przy bramie, na zakręcie miedzy, przy ostatnim kołku.

Oczko 8×8 cm wyznacza, co zostaje po drugiej stronie linii: wszystko większe od ósemki, a drobniejsze rzeczy przenikają przez oczko. Sznurek w tej wersji ma 5 mm grubości.

W tym samym dziale stoją też oczka 4,5×4,5 cm i 10×10 cm: pierwsze zatrzymuje więcej, drugie zostawia po swojej stronie tylko grubsze rzeczy. Oczko 8×8 cm mieści się między nimi.

Dwie liczby w konfiguratorze i kolor szary albo zielony

Z obchodu wracasz z długością linii i szerokością siatki. Długość to przebieg od bramy do ostatniego narożnika, szerokość odmierzasz na wysokość, na jakiej ma stać górna krawędź. Obie liczby wpisujesz w konfiguratorze, a siatkę tkamy na maszynie od razu w tym wymiarze.

Kolor wybierasz spośród dwóch: szarego i zielonego. Odcień nie zmienia ceny siatki.

Zieleń jest bliższa barwie trawy, szary odróżnia się od runi. Wybór zależy od tego, czy linia ma być widoczna z drogi, czy raczej stonowana w zieleni kwatery.

• Kołki w narożnikach – punkty, w których linia zmienia kierunek
• Skarpa nad ścieżką – fragment prowadzony po nachyleniu
• Brama owczarni – miejsce, od którego zaczynasz zawieszanie
• Napięcie przy ostatnim kołku – sprawdzane po całej linii

Zawieszenie od pierwszego narożnika i napięcie na końcu

Zawieszasz od bramy owczarni w stronę ostatniego narożnika. Kolejne punkty na linii wyznaczają rytm: przy każdym kołku zatrzymujesz się, ustawiasz siatkę w pionie i idziesz dalej. Przy skarpie nad ścieżką fragment wypada dłuższy, więc rozkładasz go na dwa podejścia.

Napięcie sprawdzasz po przejściu całej linii, robiąc poprawki od ostatniego narożnika w stronę bramy. Przy owcach zostaje nadzór: siatka wyznacza granicę wypasu i utrudnia jej przekroczenie, ale nie zastępuje oglądu stada.

Po zawieszeniu przechodzisz linię jeszcze raz i notujesz miejsca, w których siatka wymaga poprawki.