Elastyczna siatka na grządki 2×2 cm, 2 mm – od pomiaru do zawieszenia

Krok pierwszy: wybierasz bok zagonu i mierzysz jego długość

Zagon ma cztery boki, ale siatkę prowadzi się po tych, które masz na widoku podczas pracy. Jeden bok wystarcza, żeby mieć punkt odniesienia przy pieleniu i podlewaniu. Dwa boki domykają narożnik i porządkują cały skraj uprawy.

Długość bierzesz od narożnika do narożnika, po linii, którą chcesz widzieć na ziemi. Szerokość to drugi wymiar – podajesz ją wtedy, gdy siatka ma biec po dwóch stronach zagonu. Naddatek na miejsca zaczepu doliczasz do zmierzonego boku.

Siatka leży na samym skraju zagonu, więc mierz tę stronę, którą chcesz oddzielić od ścieżki. Linia biegnie wtedy równolegle do przejścia, a ty prowadzisz przy niej motykę i grabki. Im więcej razy obchodzisz zagon z konewką, tym częściej mijasz właśnie ten bok.

• Kwatera z bobem przy studni – bok, od którego zaczynasz pomiar.
• Rabata z jarmużem i pietruszką – krawędź od strony wydeptanej ścieżki.
• Zagon z rzodkiewką przy drewutni – krótszy bok, gdy siatka ma biec tylko z jednej strony.
• Obrzeże warzywnika od strony bramy – dłuższy bok do drugiego wymiaru.

Krok drugi: dwie liczby i jeden z trzech kolorów w zamówieniu

Siatkę tkamy w zamówionym wymiarze, więc wychodzi dokładnie w rozmiarze twojego boku. Krawędź obszywamy w standardzie, niezależnie od koloru i długości.

Kolor wybierasz z trzech: biały, czarny albo zielony. Biały wyraźnie wyróżnia się na ciemnej ziemi, czarny jest stonowany, a zielony zbliża się do barwy liści. Wybór zależy od tego, czy linia ma być widoczna z daleka, czy raczej zlać się z rabatą.

Sznurek ma 2 mm grubości i jest z polipropylenu. Oczko 2×2 cm daje drobny splot na całej powierzchni siatki. Dwie liczby z pierwszego kroku i kolor zamykają zamówienie.

Krok trzeci: rozpięcie siatki i prosta linia na zagonie

Punkty zaczepu wyznaczasz wzdłuż zmierzonego boku. Siatkę rozciągasz między nimi, a potem sprawdzasz, czy krawędź biegnie po linii ścieżki.

Oczko 2×2 cm jest drobniejsze niż 4,5×4,5 cm i 5×5 cm u sąsiednich siatek działu. Na skraju zagonu daje cienką linię, którą widzisz już z alejki, a przy niskich uprawach pozostaje widoczna aż do zbioru. Jeśli siatka miejscami odstaje, poprawiasz naciąg przy skrajnych punktach.

Splot jest ażurowy, więc uprawa pod siatką jest dobrze widoczna. Siatka wyznacza skraj zagonu i porządkuje pracę wzdłuż niego. Nie zastępuje stałego obrzeża ani podpór przy roślinach – te trzymają ziemię i pędy.