Linia na nartostradzie w trzech krokach – siatka 2×2 cm, sznurek 2 mm

Pomiar fragmentu, na którym stanie siatka 2×2 cm

Kolejka wywozi narciarzy na górę, a przy dolnej stacji trasa rozjeżdża się na kilka kierunków. Zanim między nimi rozciągniesz siatkę, odmierz fragment, na którym ma biec linia. Długość to przebieg linii wzdłuż trasy, szerokość – to, ile ma zasłaniać. Mierzysz tam, gdzie linia naprawdę stanie: po skraju zjazdu, a nie środkiem trasy.

Przy zwężeniu i na rozjeździe trasa zmienia kierunek. Zaznacz te załamania na stoku, zanim wpiszesz wymiar. Krótki łącznik między dwiema trasami i linia wzdłuż całego zjazdu to dwa różne fragmenty – każdy dostaje własną długość i żaden nie wypada z zamówienia.

Za linią z oczkiem 2×2 cm zostaje to, co większe od oczka. Drobne rzeczy mniejsze od oczka mogą przejść – siatka jest ażurowa i widać przez nią drugą stronę trasy. Na podejściu, gdzie ludzie idą w górę obok zjazdu, linia rozdziela kierunki i nie zasłania trasy.

Zamówienie w konfiguratorze: oczko 2×2 cm i sznurek 2 mm

Podajesz długość i szerokość, a maszyna tka siatkę od razu w tym wymiarze. Płacisz za metry kwadratowe swojego fragmentu. Wymiar bierzesz z pomiaru na stoku, nie z mapki trasy – mapa nie pokazuje załamań.

Oczko 2×2 cm i sznurek 2 mm obowiązują na całej długości linii, także na załamaniach przy rozjeździe. Siatkę tkamy z polipropylenu. W tym samym dziale stoją wersje z oczkiem 4,5×4,5 cm i 8×8 cm – sięgasz po nie, gdy potrzebujesz grubszego sznurka albo większego oczka.

Kolor wybierasz z trzech: biały, czarny albo zielony. Bierzesz ten, który wyróżnia się na tle trasy – inny na fragmencie osłoniętym drzewami, inny na odkrytym stoku. Kolor zostaje ten sam, gdy linia biegnie przez kilka fragmentów.

Rozpięcie na stoku – od pierwszego punktu do końca linii

Siatka przychodzi z obszytym brzegiem, więc na stoku zostaje rozpięcie jej między punktami po twojej stronie. Krótsze boki też mają obszycie.

Rozpinanie prowadzisz kolejno przez wszystkie fragmenty, które wpisałeś w zamówieniu. Pierwszy ustawiasz i oglądasz z boku, dopiero potem przechodzisz dalej. Przy załamaniu zmieniasz kierunek razem z trasą, a naciąg ustawiasz na każdym fragmencie osobno.

Rodzaj mocowania zależy od podłoża, w którym staną punkty oparcia.

• Dostęp do linii – fragment, do którego da się podejść na całej długości.
• Zmiany kierunku – miejsca, w których trasa skręca przy rozjeździe i zwężeniu.
• Kolejność fragmentów – ustalona, gdy linia biegnie przez kilka miejsc na stoku.
• Punkty oparcia – wybrane wcześniej, zanim rozciągniesz pierwszy fragment.