Trzy kroki do kotary 8×8 cm ze sznurkiem 5 mm w hali

Linia podziału hali – gdzie rozpiąć kotarę 8×8 cm

W hali sportowej rano ćwiczy sekcja koszykówki, a po południu przychodzi grupa z innej szkoły. Między nimi przydaje się wyraźna linia podziału parkietu. Tę rolę bierze kotara z siatki o oczku 8×8 cm i sznurku 5 mm.

Najpierw wybierasz miejsce. Oczko 8×8 cm wypada między 4,5×4,5 cm a 10×10 cm z tego działu: rzadsze niż 4,5×4,5 cm, gęstsze niż 10×10 cm. Ażurowe oczko pozwala prowadzącemu widzieć obie grupy naraz, a piłka do nożnej, siatkówki, koszykówki i ręcznej nie przeleci na drugą stronę parkietu.

Długość odmierzasz wzdłuż linii podziału, szerokość – od wysokości zawieszenia do dołu kotary. Do zmierzonej wartości dodaj miejsce na mocowanie. Przy hali z trybuną ustal, czy kotara ma kończyć się przy niej, czy niżej, nad parkietem.

Konfigurator: dwa wymiary i kolor – szary lub zielony

W konfiguratorze podajesz długość i szerokość kotary. Siatkę tkamy na maszynie od razu w zamówionym wymiarze, więc płacisz wyłącznie za metry kwadratowe swojej kotary.

Kolor wybierasz z dwóch: szary albo zielony. Kolor nie zmienia ceny, więc oba warianty kosztują tyle samo. Szary jest stonowany, zielony mocniej zaznacza linię podziału na tle ściany.

Sznurek 5 mm tkamy z polipropylenu. Materiał jest ten sam w obu kolorach, więc decyzja o kolorze nie zmienia tego, z czego powstaje kotara.

Zawieszenie kotary: co przygotować w hali

Górna krawędź siatki idzie wzdłuż linii, którą wyznaczyłeś wcześniej. Sposób zawieszenia zależy od tego, do czego przymocujesz kotarę – dach, ściana czy podciąg pod dachem wymagają innego rozwiązania. To twoja decyzja, dopasowana do budynku.

Wysokość dolnej krawędzi ustawiasz tak, żeby siatka sięgała tam, gdzie kończy się przestrzeń wspólna dla obu grup. Po zawieszeniu sprawdzasz, czy kotara wisi równo na całej długości.

Kotara rozdziela strefy, a nadzór nad grupami prowadzi instruktor.

• Dostęp do góry – drabina lub podest, z którego sięgniesz do punktów zawieszenia.
• Mocowania w suficie – miejsca w dachu lub ścianach hali, do których trafi kotara.
• Poziom dolnej krawędzi – jak nisko siatka schodzi nad parkiet.
• Plan zajęć – godziny, w których kotara jest potrzebna, a kiedy hala pracuje bez niej.